บทที่ 6

สองอาทิตย์ต่อมา

“กรี๊ดดด!!! เราสอบติดจริง ๆ ด้วย!!” เสียงร้องดังลั่นจนแทบทำแก้วหูแตก ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน นอกจากขมิ้นที่ตอนนี้แทบจะกระโดดออกนอกหน้าต่างห้องของใบชาเพราะความดีใจจนล้นปรี่ที่สอบติดกันทั้งคู่แบบที่ตั้งใจเอาไว้

“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น!?” ใบไม้รีบวิ่งพรวดเข้ามาในห้องน้องสาวด้วยความตกใจ หลังได้ยินเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ เพราะคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของตัวเอง จึงทำให้พุ่งตัวมาอย่างไม่ทันจะคิด

“พี่ไม้! ขมิ้นกับชาสอบติดนิติมอพี่แล้วนะ!” ขมิ้นที่ตื่นเต้นจนแทบจะระงับความรู้สึกไว้ไม่อยู่ รีบบอกข่าวดีกับพี่ชายของเพื่อนทันที หากมีพ่อแม่ของใบชาอยู่ด้วยก็คงวิ่งไล่ประกาศไปรอบ ๆ เสียแล้ว

“จริงปะเนี่ย?!” ใบไม้ถึงกับอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน เมื่อได้ยินข่าวน่ายินดีแบบนั้น ตอนตัวเขาเองสอบติดที่นี่ก็น่ายินดีมากแล้ว ยิ่งน้องสาวสอบติดอีกคนพ่อกับแม่ของเขาคงได้ภูมิใจมากแน่ ๆ

“จริงสิพี่ไม้! ขมิ้นเพิ่งเช็กจากเว็บมหา’ลัยมาเมื่อกี้เลย!” ขมิ้นยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่กลางห้องด้วยท่าทีที่ไม่ต่างจากเดิม ไม่รู้ไปเอาแรงมากจากไหนนักหนา

ใบชานั่งยิ้มกว้างอยู่ที่ปลายเตียง แม้จะไม่ได้แสดงออกมากเท่าเพื่อน แต่แววตาของเธอก็เปล่งประกายไม่แพ้กันทั้งภูมิใจและดีใจที่ในที่สุดก็ทำได้อย่างที่คิดเอาไว้

“สุดยอดเลยว่ะ! เก่งมากทั้งคู่!” ใบไม้เดินเข้าไปตบไหล่ขมิ้นเบา ๆ แล้วหันมาลูบหัวก่อนจะส่งยิ้มให้เล็ก ๆ ร่างบางก็ยิ้มตาหยีส่งไปให้คนเป็นพี่ เธอเองก็ดีใจมากเหมือนกัน“ยินดีด้วยนะชา พี่ภูมิใจในตัวพวกเธอจริง ๆ ว่ะ” 

“ขอบคุณค่ะพี่ไม้” ใบชาเอ่ยตอบเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความตื้นตัน ความรู้สึกดีตอนที่ทำอะไรสำเร็จมันเป็นแบบนี้นี่เอง ทั้งคุ้มค่าและ…มีค่าจริง ๆ

“แล้วนี่จะฉลองกันที่ไหนยังไงดีล่ะ?” เขาหันไปถามด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ คงเพราะความดีใจที่น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้สำเร็จ

“ข้าวหมูกระเทียมร้านหน้าปากซอยไงพี่!” ขมิ้นตอบทันควัน เรื่องกินยกให้เธอคนนี้ที่หนึ่งเลยเถอะ

“ฮะ? จะฉลองที่สอบติดนิติมหา’ลัยดังด้วยข้าวหมูกระเทียมอะนะ ถามจริง?” ใบไม้หัวเราะร่าออกมาเสียงดัง “อย่างน้อยต้องมีของหวานปิดท้ายไหมล่ะ ไอติมสักถ้วยดีปะ?” ใบไม้ลองเสนอ เพราะรู้สึกว่าข้าวหมูกระเทียมมันธรรมดามากไปหน่อย

“งั้นไอติมสองถ้วยเลยสิ! ขมิ้นกับชาจะได้มีแรงอ่านหนังสือก่อนเปิดเทอม!” ใบชาว่าก่อนจะยักคิ้วให้คนเป็นพี่ ขมิ้นถึงกับยกนิ้วโป้งให้เพื่อนรักก่อนที่ทั้งคู่จะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

บรรยากาศภายในห้องตลบอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแห่งความสุขที่แม้จะเพียงเป็นช่วงเวลาสั้น แต่มันจะกลายเป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่ไม่มีวันลืมของทั้งสามคนแนะนอน

“หืม ว่าแต่อันนี้…อะไรอะ แกเขียนอะไรไว้เหรอ?” ขมิ้นพูดขึ้นพลางชี้ไปที่กระดาษโพสต์อิทสีเหลืองที่แปะอยู่ตรงมุมโต๊ะ ใบไม้หันไปตามสายตา ขณะเดียวกัน ใบชาก็รีบลุกพรวดจากเตียงทันที 

“ไม่มีอะไร!” ใบชารีบปรี่ไปที่โต๊ะ คว้ากระดาษใบนั้นก่อนจะยัดมันลงลิ้นชักทันทีด้วยท่าทางร้อนรน เป็นที่ผิดสังเกตุอย่างมาก

สีหน้าของใบชาเริ่มมีความกังวล ขณะที่พยายามหลบสายตาของทั้งสองคนไปด้วย 

“อุ๊ยยย~ ท่าทางจะมีความลับนะเราอะ” ขมิ้นแซวด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

ใบไม้เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวตาม “หรือว่าจะเขียนถึงใคร?” 

“ไม่มี๊~ ไม่มีอะไรทั้งนั้น อย่าไปสนใจเลยน่า!” ใบชาโบกไม้โบกมือกลบเกลื่อน ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องในทันที

“ว่าแต่พี่ไม้จะพาเราไปเลี้ยงไอติมจริงใช่ไหมคะ? ไม่ใช่ว่าหลอกนะ”

“อ่าวพี่ไม้ คิดจะหลอกกันยังเร็วไปสิบปีนะคะ ขมิ้นคนนี้ไม่มีทางยอม!” เป็นไปตามที่ใบชาตั้งใจไว้ เพราะเบี่ยงเบนความสนใจจากทั้งสองคนได้อย่างดี

“แน่นอนสิ! สอบติดนิติกันทั้งที ต้องเลี้ยงอยู่แล้วไม่บิดหรอกน่า แกก็พูดอะไรให้พี่ดูแย่นะยัยน้องบ้า” ใบไม้ตอบพลางมองน้องสาวตาเขียวปั๊ด แต่ชั่วขณะที่น้องและขมิ้นเผลอเขาก็ยังแอบเหล่มองไปทางลิ้นชักอย่างมีคำถามในใจ ในนั้นน้องสาวเขาซ่อนอะไรกันแน่…

ขมิ้นหันไปกระซิบเบา ๆ ข้างหูใบชา “ไว้ฉันค่อยแอบดูตอนเธอเผลอก็ได้…” 

“ขมิ้น!” ใบชาถึงกับเรียกชื่อเพื่อนเสียงดัง ก่อนจะหยิกแขนเพื่อนเบา ๆ ขมิ้นหัวเราะคิกคักออกมาอย่างสนุกสนาน ที่ปั่นป่วนเพื่อนของตนได้

แม้จะยังมีความลับเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ภายใต้ลิ้นชัก แต่ความสุขของวันนี้…ก็ไม่มีอะไรจะมาหยุดได้เลย โชคดีที่เธอเก็บมันทันไม่งั้น…ความสุขของวันนี้คงหมดเร็วกว่าที่ควรจะเป็นแน่…