บทที่ 5

“ดูจากชุดที่พี่คีย์ใส่… ฉันว่าเขาคงสอบติดที่มหาลัยที่เราเล็งกันไว้แน่ ๆ เลยนะชา” ขมิ้นพูดด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ คงหนีไม่พ้นต้องเจอกันในเร็ววันแน่ ๆ 

ใบชาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ก็… ถ้าเจอกันจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกัน” 

เสียงของใบชาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมากกว่าปกติ ขมิ้นถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ นี่เพื่อนสนิทของเธอเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันแบบนี้ได้ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่เป็น หรือว่าเป็นเพราะความโกรธที่เกิดขึ้นจากพฤติกรรมของพี่คีย์เมื่อครู่นี้กันแน่… 

ขมิ้นมองหน้าใบชาอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดเสียงเบาลง 

“ชา… ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ๆ แกต้องเข้มแข็งนะ อย่าปล่อยให้อดีตมาครอบงำแกจนลืมดูแลตัวเอง” ใบชายิ้มบาง ๆ แต่สายตายังคงหม่นเศร้า 

“ฉันจะพยายามนะขมิ้น… แต่บางครั้งมันก็ยากเกินไปจริง ๆ น่ะแหละ” ขมิ้นยื่นมือไปจับมือเพื่อนแน่นขึ้น 

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างแกเอง ไม่ปล่อยให้แกต้องเผชิญเรื่องพวกนี้คนเดียวแน่นอน” เมื่อใบชาได้ยินคำพูดนั้นของเพื่อน น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้าอย่างไม่รู้ตัว

“ขอบคุณนะ… ขมิ้น” 

ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นกำลังใจให้กันและกัน ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตที่ยังคงรออยู่เบื้องหน้า 

“งั้นเราเองก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวก็จะค่ำแล้ว” ใบชาพูดพร้อมยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนรัก

ขมิ้นพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ๆ เดี๋ยวก็ห่วงเรื่องกลับบ้านไม่ทันอีกอะ” ทั้งสองสาวเดินเที่ยวภายในห้างไปพร้อมกัน ท่ามกลางแสงเย็นของวันเวลาที่กำลังลาลับไปอยู่ภายนอก

ใบชาหันไปมองขมิ้น แล้วพูดเบา ๆ “ขอบใจนะที่แกอยู่ข้าง ๆ กันแบบนี้ตลอดเลยอะ” 

ขมิ้นยิ้มให้ “อย่าลืมนะชา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะผ่านมันไปด้วยกันเค๊?” 

ใบชาพยักหน้าให้เพื่อนรักเบา ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้กับขมิ้น

สองเพื่อนรักเดินเคียงข้างกันกลับบ้าน พร้อมกับหัวใจที่เคยหนักอึ้งเริ่มเบาลงด้วยมิตรภาพและความหวังที่ยังคงอยู่ไม่ห่างหายไป

@บ้านใบชา

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอชา ไปไหนมาน่ะ? ไม่เห็นโทรมาบอกกันเลย” ใบไม้เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เมื่อเห็นน้องสาวเปิดประตูเดินเข้าบ้านมา ก่อนจะวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะ หันมามองด้วยความสงสัยปนห่วงใย 

“ทีพี่ไม้ยังไม่เคยจะบอกชาเลยว่าพาพลอยไปเที่ยวไหน แล้วทำไมชาต้องบอกพี่ด้วยล่ะ? มันไม่ยุติธรรมเลยนะคะที่มาถามกันแบบนี้อะ!” 

เสียงของใบชาดังขึ้นอย่างเหลืออด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจและขุ่นเคืองเต็มประดา จนใบไม้เองก็ถึงกับอึ้งไป

ใบไม้นิ่งอึ้งกับท่าทีที่ไม่คุ้นเคยของน้องสาวที่จู่ ๆ ก็ขึ้นเสียงและแสดงอารมณ์ออกมาแบบที่ไม่เคยทำมาก่อนใส่เขาแบบนี้

“แล้วแกจะมาหงุดหงิดฉันทำไมล่ะเนี่ย? ไปโดนผึ้งต่อยมาหรือไง ยัยหมีขาว! ทำตัวให้น่ารักหน่อยสิ เป็นผู้หญิงทั้งที พูดจาหวาน ๆ บ้าง”

ประโยคนั้นของใบไม้เป็นเหมือนน้ำมันที่สาดใส่กองไฟ เพราะแทนที่จะช่วยให้อารมณ์น้องสาวเย็นขึ้น กลับยิ่งทำให้ใบชาเดือดดาลกว่าเดิม สีหน้าที่เริ่มนิ่งไปเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที 

“ใช่สิ! ใครมันจะไปหวานทั้งหน้าตา ทั้งนิสัยเหมือนพลอยแฟนพี่ล่ะ! ฮึ่ย! ชาก็เป็นของชาแบบนี้! ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมาชอบ!!” 

เสียงใบชาดังลั่น ก่อนจะหันหลังเดินตึงตังขึ้นบันไดไปชั้นสองโดยไม่รอฟังคำพูดใดจากพี่ชาย ทิ้งให้ใบไม้ยืนอึ้งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าทั้งงุนงง ทั้งรู้สึกผิดไปพร้อมกันเพราะคิดว่าอาจจะพูดกับน้องสาวแรงไป…

“เฮ้อ… เป็นอะไรของมันอีกวะเนี่ย” ใบไม้พึมพำเบา ๆ พลางยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองด้วยความเหนื่อยใจ เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ แต่ดูเหมือนคำพูดเล่น ๆ ของเขาจะไปกระตุกความรู้สึกบางอย่างของน้องสาวเข้าอย่างจัง… 

ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วส่ายหัวอย่างปลง ๆ พลางเดินไปล็อกประตูบ้าน ตรวจเช็กหน้าต่าง และปิดไฟบริเวณชั้นล่างให้เรียบร้อยตามกิจวัตรที่ทำเป็นประจำทุกคืน 

บ้านหลังนี้แม้จะไม่ได้ใหญ่โตมากนัก แต่ก็เต็มไปด้วยความทรงจำ และความเงียบเหงาที่แทรกซึมอยู่เงียบ ๆ นับตั้งแต่พ่อแม่ย้ายไปทำงานต่างประเทศ เหลือเพียงเขาและน้องสาวที่ต้องดูแลกันเอง 

เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ใบไม้ก็เดินขึ้นบันไดชั้นบนอย่างเงียบ ๆ แวะหยุดที่หน้าห้องน้องสาวเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป ปิดประตูอย่างแผ่วเบา 

…ค่ำคืนนี้ทั้งเงียบงันและหนักอึ้งกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับใครบางคนที่กำลังรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจและความรู้สึกของตัวเอง

ภายในห้องของใบชา

เมื่อขึ้นมาบนห้องใบชาก็โยนกระเป๋าสะพายของตัวเองไปวางไว้ข้างเตียงก่อนจะล้มตัวนอนหงายบนเตียงอย่างอารมณ์ไม่ดีสุด ๆ 

“พี่คีย์…คนนิสัยไม่ดี” พูดได้เท่านั้นก็หลับตาพริ้มนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาเธอพยายามส่องโซเชี่ยลของคีย์อยู่เสมอ แม้เขาจะไม่ค่อยโพสต์อะไร แต่ทุกโพสต์ ทุกสตอรี่ ทุกการเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย เธอก็ไม่เคยพลาด 

แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับไม่เคยทัก ไม่เคยตอบ ไม่แม้แต่จะกดไลก์รูปที่เธอลง 

ทุกครั้งที่เห็นชื่อของเขาในรายชื่อคนดูสตอรี่ ใบชาก็เผลอยิ้มเหมือนคนบ้า รู้ทั้งรู้ว่าเขาอาจแค่กดผ่าน ไม่ได้สนใจจริงจังอะไร แต่เธอก็ยังเฝ้าหวังเสมอว่า บางที…เขาอาจจะคิดถึงเธอบ้าง

น้ำตาหยดหนึ่งค่อย ๆ ไหลลงข้างแก้มอย่างไม่ทันรู้ตัว “พี่คีย์ใจร้าย…ชาเกลียดพี่แล้วก็ได้” 

เสียงเบาจนแทบไม่เป็นคำพูด เธอพลิกตัวตะแคงหันหน้าเข้าหาผนัง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงหัวราวกับอยากซ่อนตัวเองจากโลกทั้งใบ 

ใจหนึ่งก็ยังโกรธ อีกใจก็ยังเจ็บ และลึกลงไปกว่านั้น มันคือความคิดถึงที่ไม่มีที่ไป

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ใบชาค่อย ๆ ลืมตาตื่นอย่างเนือย ๆ ดวงตาบวมแดงนิด ๆ จากการร้องไห้เมื่อคืน 

เธอยกแขนขึ้นบังแสง ก่อนจะถอนหายใจยาว รู้สึกหนักหน่วงในอก แต่ก็ต้องลุกขึ้นอยู่ดี 

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ร่างบางก็เดินไปที่โต๊ะหนังสือ สายตาเหลือบไปเห็นสมุดแพลนเนอร์ที่เปิดค้างไว้ เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนบางอย่างลงไปหน้าใหม่ 

“สอบติดนิติ มหาลัยที่ตั้งใจไว้ให้ได้” 

“จะไม่วิ่งตามใครอีกแล้ว” 

“ชาต้องเป็นชาให้ได้โดยไม่ต้องเป็นแบบใคร”

“เลิกชอบพี่คีย์…”

เธออ่านประโยคที่เขียนไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองเล็กน้อย 

“พี่คีย์ไม่เห็นชา…ไม่เป็นไร ชาจะทำให้ตัวเองเห็นคุณค่าของตัวเองให้ได้” แม้เสียงยังเบาและน้ำเสียงยังแผ่ว แต่ในแววตานั้นกลับเริ่มมีแสงบางอย่างส่องประกายออกมาเล็กน้อย

มันอาจจะยังเจ็บ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการลุกขึ้นอีกครั้ง…ของตัวเธอเอง