บทที่ 1

@หน้าโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง 

“ชา! ทางนี้!” 

“พี่ไม้! เรียกอะไรดังขนาดนี้เล่า!” คนถูกเรียกเอ็ดกลับด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก ขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาอย่างรีบร้อน มือยังยกขึ้นกดกระโปรงนักเรียนไม่ให้ปลิวเพราะลมแรง

“อะไรเล่า ก็เห็นเดินช้าจะไปเรียนสายอยู่แล้วเนี่ย” ใบไม้ยักไหล่ตอบหน้าตายตามประสาคนชอบแกล้งน้องสาว

“แล้วพลอยล่ะ? ไม่ออกมารับเองเหรอ?” ใบไม้มองซ้ายขวาหาคนที่เป็นเจ้าของของที่เขาเอามาให้ หวังว่าจะได้เจอหน้าเธอสักประเดี๋ยว

“ยุ่งอยู่ ซ้อมดรัมหนักมากกก” ใบชาตอบลากเสียงยาวใส่พี่ชาย พลางพยักเพยิดหน้าไปทางอาคารเรียนด้านใน 

“ไหนของล่ะ?” ร่างบางแบมือเร่งเร้าคนเป็นพี่ 

“อะนี่…ของสำคัญเลยนะเว้ยไอ้ชา ห้ามหล่นเด็ดขาด” เขายื่นกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ให้ด้วยท่าทางจริงจัง ปากบอกน้องสาวย้ำให้ชัดว่าสำคัยมากแค่ไหนเพราะน้องสาวของเขาเป็นพวกไม่ชอบระวังเลยกลัวว่าจะทำของของเขาหล่นกลางทางเสียก่อน

“ในนี้มีเครื่องสำอางของโปรดพลอยที่พี่สั่งให้มาใหม่ ถ้าตกแตกนะ แกจบเลย” 

“โอ้โหของพลอยล้วนเลยสินะ แต่ให้ชาหอบไปให้แทนเนี่ยนะ? ไหนล่ะค่าฝากอะ!” ใบชาทำหน้าทะเล้นทันที มือยังไม่รับกล่องเสียที แต่แบมืออีกข้างเพิ่มเพื่อหวังจะได้ค่าฝากตามที่ตั้งใจไว้

“ยัยเด็กแสบ…ขี้ง๊กได้ใครเนี่ย” ใบไม้บ่นงึมงำ ก่อนจะล้วงกระเป๋าแล้วหยิบแบงค์ห้าร้อยบาทออกมา แล้วยื่นให้กับใบชาอย่างเอือมในความขี้ง๊กของน้องสาวตัวแสบ

“เอาไป ๆ ขนาดนี้ยังจะต่อรองอะไรอีกมั้ย?” 

“จ่ายมาแบบนี้ก็ค่อยพูดกันรู้เรื่องหน่อย!” ใบชารับเงินก่อนจะคว้ากล่องของพลอยมาอย่างว่องไว

“ช้าแล้ว! ชามีเรียนต่อนะ ไปก่อนละ!” เธอหันหลังกลับทันที ก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปยังอาคารเรียนด้านในโรงเรียนของตน 

“อย่าทำหล่นนะเว้ย ไอ้ชา!” เสียงตะโกนไล่หลังของใบไม้ยังดังตามมาให้ได้ยิน

“รู้แล้วน่า!!” ใบชาตอบกลับเสียงดังลั่น โดยไม่หันกลับมาเลยแม้แต่น้อย 

“จะได้เรื่องไหมวะเนี่ย” ใบไม้เท้าสะเอวก่อนจะส่ายหัวออกมาอีกใจก็กลัวน้องจะทำหล่น แต่อีกใจก็กลัวจะไม่มีเวลาเอาของขวัญมาให้แฟนสาวเพราะติดเรียนในช่วงนี้ตามประสานักเรียนแพทย์ปีหนึ่ง

@สนามหญ้ากลางโรงเรียน 

“พลอยยย~” เสียงเล็กใสของใบชาเอ่ยเรียกเพื่อนต่างห้องด้วยน้ำเสียงสดใสปนตื่นเต้น ราวกับสายลมเช้าในวันที่อากาศดี

พลอยแก้ว สาวน้อยหน้าหวานที่ควบตำแหน่งดาวโรงเรียน หันตามเสียงเรียกอย่างอ่อนโยน ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนออกมาอย่างน่ารักจนคนรอบข้างต้องแอบเหลียวมองตาม

“อ้าวชา~ มาหาเราได้ยังไงเนี่ย? ชาไม่มีเรียนเหรอ?” เสียงหวานของพลอยแก้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจปนแปลกใจ ก่อนจะวางไม้ดรัมเมเยอร์ในมือพิงกับสแตนด์อย่างเบามือ แล้วเดินตรงมาหาเพื่อนที่ควบตำแหน่งน้องสาวแฟนด้วยท่าทีเรียบร้อยน่าเอ็นดู 

“มีสิ~ แต่แฟนเธอดันใช้ให้ชาเอาของมาให้ ชาเลยต้องรีบวิ่งออกจากห้องมากะทันหันแบบนี้แหละ” ใบชาพูดพลางทำหน้าบูดใส่เพื่อนสาวอย่างน้อยใจ แต่พลอยแก้วกลับเพียงยิ้มหวานให้ ราวกับเอ็นดูท่าทีงอน ๆ ของน้องสาวแฟนสุดที่รักคนนี้

“ตอนจีบก็ใช้ชา ตอนคบกันก็ยังใช้ชาอีก นี่กะไม่ให้ชาพักหายใจเลยใช่มั้ยพี่ไม้เนี่ย!”  ใบชาบ่นอุบอิบอย่างไม่จริงจังนัก ท่าทางขี้บ่นปนขี้เล่นของเธอเรียกเสียงหัวเราะจากพลอยแก้วได้อย่างง่ายดาย “พลอยหัวเราะชาเหรอ?” ใบชาหรี่ตาใส่พลอยแก้วอย่างจับผิด ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนจะเอาเรื่อง แต่ดวงตากลับแพรวพราวไปด้วยความขี้เล่น 

“เปล่านะ ๆ เราแค่เอ็นดูชาเฉย ๆ” พลอยแก้วรีบยกมือโบกไปมา พลางส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะพร้อมกันอย่างลุกลี้ลุกลน ท่าทางดูทั้งน่าเอ็นดูและน่ารักในเวลาเดียวกัน ก็คงมีแค่พลอยแก้วแหละที่ทำแบบนี้ได้น่ะ

“แล้วไป… อะ นี่ของที่พี่ไม้ฝากมาให้” ใบชาว่า พลางยื่นกล่องเล็ก ๆ ตรงหน้าให้เพื่อนสาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่สายตากลับซ่อนความล้อเลียนเอาไว้

พลอยแก้วรับกล่องนั้นไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้ายิ้มบาง ๆ อย่างขัดเขิน “เขินจัง…” 

เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ ขณะสองแก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างปกปิดไม่อยู่

“งั้นชาไปก่อนนะ รบกวนพลอยนานแล้ว” ใบชาว่าพลางยกมือขึ้นโบกเบา ๆ ให้เพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ 

พลอยแก้วเองก็ยิ้มหวานตอบ ก่อนจะโบกมือกลับอย่างอ่อนโยน ดวงตายังเปล่งประกายอ่อนละมุนเหมือนจะบอกว่า “ขอบคุณนะ” โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด