บทที่2: เยือนถิ่นเก่า

รถกะบะสีแดงคันเก่าแก่ ฝาข้างสีถลอกไฟหน้ารถยุบเข้าไปเล็กน้อย แต่ก็ถือว่ายังใช้งานได้ปกติเป็นรถของป๊านานาถึงจะดูเก่ากึกโกโลโกโสคล้ำคลึกไปหน่อย แต่เมื่ออยู่ในสถานที่ชุมชนรถแบบนี้ถือว่ายังขับได้อยู่

รถกะบะสีแดงถูกบรรทุกของจากการจ่ายตลาดขับลัดเลาะตามแนวถนนผ่านทุ่งท้องนาที่เต็มไปด้วยป่าและถนนฝุ่นลูกรังที่ตลบอบอวนตามหลัง

เวลาที่รถขับแล่นผ่าน นานาชะเง้อมองเส้นทางที่เเสนคุ้นเคยนั่งส่องชมนกชมไม้สูดกลิ่นอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ถ้าไม่นับรวมฝุ่นที่ตลบตามหลังรถเวลาแล่นผ่านถือว่าอากาศนั้นดีกว่าในกรุงเทพเป็นไหนๆ รอยยิ้มสวยผุดขึ้นบนใบหน้าความทรงจำในวัยเด็กยังคงแล่นเข้าสู่สมอง

“คอปเตอร์นายดูนั้นสิยังจำได้ไหมดอกทองกราวที่นายเคยปีนป่ายขึ้นไปเอามาให้เราตอนนี้มันออกดอกสีส้มแสดสวยเชียว"นานาชี้ไปที่ต้นดอกทองกราวข้างทางที่ออกดอกเบ่งบานสะพรั่งสีส้มเต็มต้น

“ทำไม!นานาอยากได้หรอ เอาไหมเดี๋ยวเราปีนขึ้นไปเอาให้ " สมัยเด็กนานาเคยเอาดอกเกสรมันมาเป่ามีเสียงดังก้องกังวานออกมาคลายเสียงเป่าปี่และเธอก็เอามาร้อยเป็นพวงมาลัยคล้องคอเวลาคนเฒ่าคนแก่ออกมาฟ้อนลำวงในงานประจำปีของหมู่บ้าน

“เอาใว้วันหลังดีกว่าป๊าน่าจะรอของนานแล้ว"

ใบหน้าหวานยังคงใช้มือเรียวสวยเกาะขอบหน้าต่างรถเพื่อดูวิวทิวทัศน์ที่แสนจะสดชื่นสบายตาอยู่ในกรุงเทพไม่มีให้ดูแบบนี้มีแต่จราจรติดขัดและรถยนต์มากมายที่อยู่บนท้องถนน

“เอ๊ะ!คอปเตอร์นายดูนั้นสิชิงช้าในโรงเรียนที่เราเคยนั่งไกวเล่นสมัยเด็กๆ นี้มันยังอยู่อีกหรอแต่รู้สึกว่าน่าจะถูกเปลี่ยนจากยางรถยนต์เป็นไม้สีสันมันดูสดไสขึ้นกว่าเดิม"

ในยามที่รถแล่นผ่านทุกสิ่งรอบตัวล้วนเป็นความทรงจำเมื่อนึกถึงทีไรมันก็รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในอดีต

“เอาใว้พรุ่งนี้เรากลับมาเเวะเยี่ยมชมโรงเรียนกันนะคอปเตอร์"

“เอาสิเดี๋ยวเราพามา"

เพลงบนรถถูกเปิดบรรเลงร่วมกับบรรยากาศเก่าๆ แค่คิดถึงช่วงเวลานั้นทีไรก็รู้สึกสุขใจทุกครั้ง

ร้านก๋วยเตี๋ยวป๋าแจ็ค

“ป๊า! นานากลับมาแล้วจ้า"เสียงตะโกนลั่นหน้าบ้านในยามที่รถกะบะจอดนิ่งเทียบข้างร้านค้า

"ซื้อมาครบ คอปเตอร์เป็นคนจัดการเองถ้าไม่ครบด่าคอปเตอร์ได้เลย ฮ่าๆ"

“อ่าว ทำไมเป็นงั้นอุตส่าห์ไปช่วย คุณลุงต้องชมสิถึงจะถูกใช่ไหมครับ"ไม่ว่าจะตอนเด็กหรือตอนโตคนที่ถูกในสายตาของป๊าก็ยังคงเป็นลูกนอกไส้อย่างคอปเตอร์เสมอแล้วคนที่ถูกบ่นหูชาก็ยังคงเป็น นานาเช่นเคย

“ไปซื้อของมาเหนื่อยๆ หานงหาน้ำมาให้คอปเตอร์กินหน่อยสิลูก อย่ามัวทำตัวแป๋นแหล๋นวิ่งไปวิ่งมา"

“นี้ นานาลูกม๊านะ"

ใบหน้าสวยยู่ลงเล็กน้อยเธอเหล่ตามองยังคนถูกชมด้วยสายตาเอาเรื่องเวลาจะปรักปรำคอปเตอร์ทีไรผลสุดท้ายเหมือนพูดให้เขาแต่เข้าตัวเองตลอด

“หึ!"

คอปเตอร์ยักไหล่อย่างผู้ชนะก่อนจะเดินเข้าไปนั่งตากเอาลมจากพัดลมเล็กตัวเก่า

“จะว่าไปวันมะรื่นนี้เราต้องไปงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่าของโรงเรียนนิ เราตื่นเต้นจังไม่ได้เจอหน้าเพื่อนตั้งนาน"

“เธอก็ตื่นเต้นทุกเรื่องนะแหละมีเรื่องไหนบ้างที่ไม่ตื่นเต้นระหว่างที่เธออยู่บ้าน"

“ชิ! รู้ดีจริง"

“นานามาช่วยเเม่เตรียมสำรับทำกับข้าวหน่อยลูก"

“จ้าม๊า! งั้นเดี๋ยวนายรอกินข้าวก่อนนะค่อยกับคงไม่มีธุระที่ต้องไปต่อใช่ไหม"

“ไม่มีหรอก เราไม่ได้จะไปไหน ขอกลับไปอาบน้ำก่อนได้ไหม ทำเสร็จแล้วเรียกนะเดี๋ยวเราจะไปบอกแม่ทำกับข้าวมาร่วมโต๊ะด้วย"

“อืม โอเคร"

ช่วงเย็น

ในเวลาพลบค่ำพระอาทิตย์อัสดงกำลังลับขอบฟ้า สองครอบครัวต่างร่วมวงนั่งกินข้าวเสียงสนทนาดังจ้อแจ้

“อยู่โน้นลูกป้าดื้อไหมหนูนานา ตาคอปเตอร์ทำเรื่องให้หนูเดือนร้อนหรือเปล่าคงไม่ได้แอบเอาสาวมาซุกใว้ที่ห้องหรอกนะ " อรพูดด้วยท่าทีขบขัน

“คอปเตอร์ไม่พาสาวขึ้นห้อง แต่น่าจะไปขึ้นห้องสาวมากกว่าคะ " นานาพูดด้วยท่าทีขบขันแบบหลบสายตา " อยู่มหาลัยคอปเตอร์แอบดื้อให้หนูไปขอเบอร์สาวๆ ให้ นานาปวดหัวกับเพื่อนคนนี้มากเลยคะ"เมื่อได้ทีนานาก็ใส่ไฟชุดใหญ่ สารภาพแบบเกินจริงทั้งที่ความเป็นจริงแล้วแค่เขาอยู่เฉยๆ ก็มีแต่สาวๆ เข้าหา

“จริงหรอลูก คอปเตอร์ไปใช้หนูนานาแบบนั้นได้ยังไงอยากได้เบอร์สาวก็ไปขอเองสิลูกหนูนานาคงลำบากใจแย่"

“มากกกกก เลยะคุณป้าอยากได้เบอร์เขาแต่ไม่มีปัญญาไปขอเองอันที่จริงคอปเตอร์ใช้หนูทำตั้งแต่มัธยมแล้วคะหนูพึ่งจะมาฟ้อง" นานายักคิ้วหลิ่วตาใส่ทำหน้าเอ้อละเหยอย่างผู้ชนะที่ได้ใส่ไฟเขาสำเร็จ คอปเตอร์ที่เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ได้แต่เหล่ตามองไม่ปฏิเสธคำข้อกล่าวหา

“งั้น!ถ้าไม่อยากถูกให้ไปขอเบอร์สาวบ่อยๆ ทำไมหนูนานาไม่ลองคบกับคอปเตอร์ดูละลูก ก็เห็นสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ "

“แฮ็ก! แฮ็ก!"

เสียงลำลักน้ำของนานาที่กำลังกระดกขึ้นดื่ม ม๊าสีดาลูบหลังลูกสาวที่สำลักไอตัวโยกอย่างพัลวัน เมื่ออาการปกติ นานาก็ได้แต่อึ้งกับคำพูดคุณป้าอร เธอเม้มปากเเน่นไม่มีคำพูดเอื้อนเอ่ย แต่คอปเตอร์กับกดสายตามองนานาอย่างผู้ชนะ เขาอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะพูดตอบกลับแม่เขายังไง

“เอ่อ....คือ นานากับคอปเตอร์เป็นเพื่อนกันคงไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้หรอกคะคุณป้าอร คอปเตอร์เขาก็ไม่ได้ชอบนานาสักหน่อย"รอยยิ้มแห้งผุดขึ้นใบบนหน้าหวานเธอหลุบสายตาลงมองพื้นเพราะกลัวว่าอีกคนจะรู้ความลับที่ปิดซ่อนใว้

“แต่ถ้าคบกันป้าก็ไม่ได้ว่า ดีซะอีกจะได้เป็นดองกันใช่ไหมแม่สีดาไม่ต้องไปหาลูกสะไภ้ไกลๆ ป้าก็รู้จักนิสัยใจคอหนูนานาดีอยู่แล้วแต่ถ้าไม่ได้ชอบพอกันป้าก็ไม่ได้บังคับ ไอ้ลูกตัวแสบ เลิกทำหนูนานาอึดอัดได้แล้ว"

“โอ๊ย!แม่ นี้คอปเตอร์ลูกชายแม่นะ"

อรบิดหูลูกชายตัวเเสบไม่แรงนักแต่คอปเตอร์ก็ทำหน้าเบ้เจ็บพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยลูบหูตัวเองป้อยป้อยเมื่อถูกมือมารดาคลายมือออก

“แล้วลูกชายแม่มันแอบพกถุงยางด้วยใช่ไหมหนูนานา"นานาที่ยิ้มแห้งได้แต่ผงกหัวตอบรับ

“ยังดีนะที่รู้จักป้องกันถ้าเกิดไปทำลูกเขาท้องขึ้นมาแม่คงปวดหัวหนักมากกว่านี้ยังไงแม่ฝากดูคอปเตอร์ด้วยนะหนูนานาถ้าคอปเตอร์นอกลู่นอกทางกว่านี้บอกป้าได้เลยนะ "นานาที่รู้สึกหน้าชาก็ได้แค่ยิ้มตอบรับ

“กินข้าวเถอะอาหารเย็นหมดแล้วเอาใว้ค่อยคุยกันวันหลัง"ป๊าแจ๊คเอ่ยพูดขึ้นหลังจากเห็นลูกสาวที่ทำตัวไม่ถูก นานาได้แต่นั่งนิ่งอยากจะฟ้องคุณป้าอรเยอะๆ เธอหมั่นไส้และน้อยใจที่วันๆ มีแต่สาวเข้าหาเขาจนทำตัวเธอเดือดร้อน แต่คนที่โดนฟ้องน่าจะไม่รู้สึกรู้สาอะไร