ชนวนแห่งความหึงหวง

เงาตะคุ่มของเสาหินอ่อนสลัวรางสะท้อนกับแสงไฟสีนวลจากโคมไฟคริสตัลระย้ากลางห้องโถงใหญ่ ทว่าบรรยากาศรอบตัวในยามนี้กลับร้อนระอุราวกับมีกองเพลิงขนาดย่อมแผดเผาจนแทบหายใจไม่ออก

"ผมเห็นมันจับมือคุณหนู... กอดคุณหนูมาตลอดสองชั่วโมงเต็มในงานเลี้ยงนั่น"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของลีโอดุดันและสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างไร้ช่องว่าง จนแผ่นหลังบางของเขมิกาต้องถอยร่นไปชนเข้ากับเสาหินอ่อนความเย็นจัดโดยอัตโนมัติ

แต่ความเย็นของหินแกรนิตก็ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของบอดี้การ์ดหนุ่มได้เลย

เขายกแขนแกร่งทั้งสองข้างขึ้นยันเสาหินไว้ กักขังร่างระหงให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ ลมหายใจหอบถี่และอุ่นร้อนของเขารดปะทะลงบนใบหน้าเนียนใสอย่างจงใจ เขมิกาสัมผัสได้ถึงพายุอารมณ์และไฟหึงหวงที่กำลังปะทุเดือดพล่านอยู่ในแววตาคมกริบคู่นั้น

"นายกำลังหึงฉันงั้นเหรอ..."

เขมิกาเค้นเสียงกระซิบถามออกไป ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกตึกตักจนแทบจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความตื่นตระหนก แม้ริมฝีปากอิ่มจะพยายามแย้มยิ้มเย้าแหย่ตามนิสัยเดิม แต่หางตากลับสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นระคนตื่นเต้น

"หึ!..."

ลีโอยกยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยคู่นั้น—ดวงตาที่มักจะท้าทาย ยั่วเยด และดึงดูดสติเขาให้ขาดผึ่งได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้

"ผมเตือนคุณหนูหลายครั้งแล้วว่าอย่าปล่อยให้ใครเข้าใกล้... ในเมื่อคุณหนูทำเป็นหูทวนลม ไม่ยอมจำนนต่อคำเตือนของผม..."

ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับอาวุธลากไล้จากโครงหน้าเรียวลงมาถึงคางมนแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล

"ผมก็คงต้องลงโทษ... เพื่อให้คุณหนูจำฝังใจ"

“อ๊ะ...!”

คำพูดสุดท้ายขาดหายไปในลำคอ เมื่อฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของเธอ รั้งเข้ามาหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาทาบทับอย่างไร้ความปรานี!

มันไม่ใช่จูบหยอกเย้าหรือจูบเคล้าคลออย่างเคย หากแต่เป็นการประกาศิตแห่งความหวงแหน การเอาคืน และการลงโทษอย่างแท้จริง ริมฝีปากหนารุกรานอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกผ่านกลีบปากอิ่มที่เผยอรับด้วยความตกใจ เข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไร้ซึ่งความนุ่มนวล... มีเพียงรสชาติของความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่ถูกกดเก็บไว้มาตลอดค่ำคืนระเบิดออกมาในคราวเดียว

"อื้อ... อือ..."

เขมิกาส่งเสียงประท้วงประป่วงอยู่ในลำคอ มือเรียวบางที่ตั้งใจจะยกขึ้นดันแผงอกแกร่งออก กลับเปลี่ยนเป็นคว้าเกร็งก้านคอและไหล่หนาของเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณยามเมื่อร่างกายอ่อนระทวยลงเรื่อยๆ ราวกับขี้ผึ้งลนไฟ

แรงบดเบียดจากร่างสูงใหญ่ทำให้เธอแทบจมหายเข้าไปในอ้อมแขน ลีโอตักตวงความหอมหวานจากริมฝีปากเธอนานจนลมหายใจเริ่มขาดห้วง ก่อนจะยอมถอนริมฝีปากออกเพียงนิด เพื่อให้เธอได้สูบอากาศเข้าปอด ทว่าไม่ยอมให้เธอได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ

ริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนต่ำลงมา พรมจูบหนักหน่วงไปตามซอกคอระหงขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มแรงๆ จนเกิดรอยแดงสีกุหลาบเด่นชัด—รอยตราแห่งการครอบครองที่เขาจงใจฝังไว้ เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้ว

"ลีโอ... หยุดก่อน... แฮก... อื้อ..."

เขมิกาหอบหายใจระส่ำจนหน้าอกกระเพื่อมไหว เสียงหวานพร่าสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

"นาย... นายกำลังจะทำเกินไปแล้วนะ... อ๊ะ!"

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือปนออดอ้อนนั้น แต่สายตาคมกริบที่ทอดมองลงมาจากมุมสูงกลับไม่ได้ลดความเร่าร้อนลงเลย นัยน์ตาของเขาพ่นประกายวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย

"ผมเตือนคุณหนูแล้วใช่ไหมครับ..."

ลีโอกระซิบเสียงต่ำพร่าชิดใบหูเล็กร้อนผ่าว ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดผิวอ่อนจนเขมิกาต้องสะท้านเยือก

"ว่าอย่าให้ใครเข้าใกล้... อย่าให้ใครได้แตะต้องเนื้อตัวคุณหนู... แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้!"

"แต่... แต่ภูมิเขาเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็ก..." เขมิกายังคงดื้อดึงเถียงเสียงสั่น

"ผมไม่สนใจว่ามันจะเป็นเพื่อนหรือหน้าไหนทั้งนั้น!"

ลีโอพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดันและทรงอำนาจจนหัวใจของเขมิกากระตุกวูบ ความหึงหวงที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุมของบอดี้การ์ดหนุ่ม ทำให้รอยยิ้มเย้ยหยันและท่าทีดื้อรั้นของเธอปลิวหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกยินยอมพร้อมใจและวาบหวิวที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก

เมื่อเห็นดวงตาคู่สวยเริ่มฉ่ำน้ำและไหววูบ ลีโอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่เกือบจะหลุดลอยของตัวเองกลับคืนมา เขาพยายามใช้จรรยาบรรณและหน้าที่ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบังคับตัวเองให้ถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว

แม้ในใจลึกๆ ส่วนที่มืดดำและดิบเถื่อนจะกระซิบสั่งให้อุ้มร่างระหงนี้ขึ้นไปบนเตียงนอนนุ่ม แล้วครอบครองเธอให้สาสมกับความหงุดหงิดพลุ่งพล่านที่ต้องทนเห็นเธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นตลอดทั้งคืนก็ตาม

“...คงต้องทำรอยไว้อีกสักหน่อย”

ลีโอยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นลูบไล้รอยแดงช้ำบนซอกคอของเธอแผ่วเบาอย่างลึกซึ้ง

"ถ้าไอ้ผู้ชายคนนั้น... หรือใครหน้าไหนก็ตาม ยังกล้าอาจหาญเข้ามาใกล้คุณหนูอีก..."

สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาเธอนิ่งนาน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ทำเอาเขมิกาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ครั้งหน้า... ผมจะไม่หยุดแค่รอยจูบพวกนี้แน่"

พูดจบ บอดี้การ์ดหนุ่มก็ผละกายถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นทางการ ปรับสีหน้าและแววตากลับมาเรียบตึง เย็นชา และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดังเดิม ราวกับสัตว์ป่าอันตรายเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนกลับเข้ากรงภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทอย่างไร้ร่องรอย

"ไปพักผ่อนเถอะครับคุณหนู... คืนนี้ผมจะยืนเฝ้าหน้าห้องให้ตลอด ไม่ให้ใครมารบกวนคุณหนูได้อีกแน่นอน"

ลีโอหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวตรงไปยังประตูทางเข้าอย่างนิ่งสงบ ทิ้งให้เขมิกายืนกุมซอกคอตัวเองที่ระบมด้วยรอยรักอยู่กลางห้องโถงลำพัง

หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะกับบทลงโทษอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป... พร้อมกับความจริงอันน่าตื่นตะลึงที่เธอต้องยอมรับกับตัวเองว่า เธอกำลังพ่ายแพ้และไม่อาจถอนตัวจากเล่ห์ร้ายของบอดี้การ์ดหนุ่มคนนี้ได้อีกต่อไปแล้ว