สายตาที่ไม่เหมือนเดิม

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านร่องม่านเข้ามาในห้องนอน เขมิกาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกเพลียเล็กร้อย ร่างกายบางยังคงสัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านที่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ภาพเหตุการณ์ที่เธอถูก ‘สั่งสอน’ ด้วยจูบและสัมผัสอันเชี่ยวชาญของบอดี้การ์ดหนุ่มย้อนกลับเข้ามาในหัวจนแก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เธอดันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองไปทางมุมห้อง ลีโอ ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าเรียบร้อย ติดกระดุมครบทุกเม็ด ไร้รอยยับย่น ราวกับว่าเขาไม่ได้ผ่านเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนมาแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบตึงและเย็นชาดังเดิม

"ตื่นแล้วหรือครับคุณหนู" น้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นทางการเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นเธอดันผ้าห่มออก

"ผมเตรียมน้ำอุ่นและชุดสำหรับวันนี้ไว้ให้แล้วครับ"

เขมิกามองท่าทีบอดี้การ์ดผู้หวังดีและเจียมตัวของเขาแล้วหมั่นไส้จนอกแทบแตก เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เมื่อคืนเขาเพิ่งจะกดเธอไว้กับเตียงและพาเธอไปแตะขอบฟ้า!

"ลีโอ..." เขมิกาก้าวลงจากเตียง เดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มทั้งชุดนอนซีทรูตัวเดิม เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา สบตาคมกริบอย่างไม่คิดจะหลบ

 "นายแน่ใจนะว่าวันนี้จะทำหน้าตานิ่งๆ แบบนี้ใส่ฉันได้ทั้งวัน"

ลีโอประสานมือไว้ด้านหลัง เกร็งสันกรามเล็กน้อย แต่สายตากลับจ้องตรงไปข้างหน้า ไม่ยอมก้มลงมองเรือนร่างระหงในระยะกระชั้นชิด

"หน้าที่ของผมคือดูแลและคุ้มกันคุณหนูครับ เรื่องอื่นที่เกิดขึ้น... ถือเป็นเพียงการตักเตือนให้คุณหนูอยู่ในระเบียบวินัยเท่านั้น"

"ตักเตือนเหรอ" เขมิกาแค่นยิ้ม ยื่นมือไปแตะริมฝีปากหยักของชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวแกล้งลากผ่านเบาๆ

"ตักเตือนด้วยปาก... และนิ้วของนายเนี่ยนะ" สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอทำให้ลีโอชะงัก ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วครู่ สายตาคมกริบเหลือบลงมองดวงตาคู่สวยของนายหญิงด้วยความเข้มข้นที่ซ่อนไว้ไม่มิด

"หากคุณหนูยังไม่เลิกยั่วผม... คำตักเตือนครั้งต่อไป อาจจะไม่จบลงง่ายๆ เหมือนเมื่อคืนนะครับ" เขากระซิบเสียงต่ำ แววตาฉายรังสีอันตรายจนเขมิกาหัวใจกระตุกวูบ ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะร้อนระอุขึ้นอีกครั้ง เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นเสียก่อน!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"คุณหนูครับ! ท่านประธานส่งคนมารับคุณหนูไปพบที่ตึกใหญ่ด่วนครับ!" เสียงบอดี้การ์ดด้านนอกร้องบอกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ลีโอดึงสติกลับมาทันที เขาก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แววตาตาปรารถนาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวและระมัดระวังตามสัญชาตญาณคุ้มกัน ขณะที่สมองก็คิดถึงเรื่องที่เขาจะต้องตามสืบด้วยนั้น

"เชิญคุณหนูไปอาบน้ำแต่งตัวครับ" ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ

"การที่ท่านประธานเรียกพบด่วนแบบนี้... แปลว่าเรื่องเมื่อวานที่แกลเลอรี ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม สายตามองตามหลังคนที่ผ่านพ้นประตูออกไปแล้ว เขมิกาเบ้ปาก เธอยังคงยียนกวนประสาทเขาอีก มาดนิ่งที่น่าหมั่นใส้มันทำให้เธออยากจะกระชากหน้ากากตายด้านของเขาออกมาเหลือเกิน

“ขาฉันไม่มีแรง อุ้มฉันไปหน่อยสิ” เสียงหวานแกล้งเย้าเขา พลางยิ้มโปรยเสน่ห์แบบเสแสร้ง ลีโอกัดสันกรามแน่นแล้วเดินเข้าไปเผชิญหน้า

“ผมขอเตือนเป็นครั้งที่2 อย่าทำให้ผมหมดความอดทน” เขาก้มลงไปพูดเกือบจะชิดใบหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆโชยแตะจมูกอย่างจัง

“ทำไมเหรอ นายจะลงโทษฉันด้วยการจูบอีกงั้นเหรอ นายคิดว่าฉันกลัวนายหรือไงลีโอ จูบที่ไม่ได้เรื่องแบบนั้น แถมนิ้วบะ ว้ายยยย อื้อ นายจะทำอะไร ปล่อยฉันลงเดียวนี้นะลีโอ อื้อ” ร่างเล็กยังพูดไม่ทันจบ ร่างหนาของเข้าก็รวบขาสวยของเธอแล้วอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็ว เขมิกาดิ้นรนขัดขืน เธอตีขาไปมาจนชุดนอนบางเบานั้นล่นขึ้นไปจนจะเห็นแก้มก้นอยู่แล้ว แถมชุดนอนสายเดี่ยวนั้นก็ไม่ได้ปกปิดเต้าเต่งของเธอเท่าไหร่นัก ก็เพราะเธอไม่ได้ใส่บรานอนด้วยสิ

ตูม!!

“ว๊าย ไอ้บ้านี่ อื้อ ผมฉันเปียกหมดเลย” เมื่อลุกขึ้นจากอ่างจากุ๊ชชี่ได้เธอก็กระทืบเท้าโวยวายทันที หญิงสาวชี้หน้าเขาด้วยความโกรธ กล้าดียังไงมาจับเธฮโยนลงอ่างแบบนี้

“อ้าวก็คุณหนูบอกว่าปวดขา เดิอนไม่ไหว ให้ผมอุ้มไง ผมก็อุ้มมาแล้วนี่ครับ” ลีโอพูดไปก็ยกมุมปากไปท่าทางของเขาทำเอาเขมิกายิ่งโมโห

“อื้อ ไอ้บ้า นี่แนะ นี่แนะ” ด้วยความลืมตัว เขมมิกาจึงใช้เท้าเตะน้ำในอ่างไปทางเขา ท่าทางของเธอทำเอาชายหนุ่มแอบยิ้มในใจ ขณะที่สายตากลับมองเรือนร่างอรชรที่ตอนนี้ชุดนอนตัวบางมันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด มันไม่สามารถปกปิดอะไรได้เลย แม้แต่ลายลูกไม้จีสตริงสีดำนั้น

“อุ๊ย! ไอ้บ้าลีโอ หันหลังไปเลยนะ แล้วก็ออกไปด้วย ฉันจะอาบน้ำแล้ว” เมือ่ได้สติเธอจึงรีบยกมือปิด ใบหน้าสวยร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ลีโอรีบหันหลังให้ แล้วเอ่ยเสียงเข้มที่พยายามปรับให้มันเป็นปกติ

“ผมให้เวลาแค่ ครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวผมจะเข้ามาตามนะครับ”

“อ้อ ..ว่าแต่” เข่าชะงักก่อนออกจากห้องไป

“อะไรอีกยะ”

“คราวหลังช่วยใส่บรานอนด้วยนะครับ ผมไม่อยากเป็นกุ้งยิง”

“กรี๊ด ๆไอ้บ้า ปากเสีย ไปเลยนะ” เขมิกาแหวกเสียงดังลั่น ระหว่างนั้นก็ก้มมองเรือนร่างของตัวเอง มันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ คนตัวเล็กคิดในใจ....>>>>