สายตาในเงามืด

การเรียกพบด่วนที่ตึกใหญ่ของตระกูลทำให้บรรยากาศรอบตัวเร่งด่วนขึ้นมาทันตา เขมิกาใช้เวลาแต่งตัวไม่ถึงสิบห้านาที เธอเลือกสวมชุดสูทสเกิร์ตสีขาวครีมเข้ารูป ดูสง่างาม สมฐานะลูกสาวคนเดียวของอดีตผู้ทรงอิทธิพล แต่ถึงอย่างนั้น... ทุกครั้งที่เธอขยับตัว สัมผัสวาบหวามที่ลีโอทิ้งไว้เมื่อคืนก็ยังคงแจ่มชัดจนแอบรู้สึกวูบวาบในอก ลีโอเดินตามหลังเธอลงมาจากชั้นบนอย่างเงียบเชียบ ท่าทางของเขากลับมานิ่งสนิท เป็นบอดี้การ์ดสายตาเย็นชาคนเดิมที่ไม่มีใครมองออกเลยว่า เพิ่งจะ 'สั่งสอน' นายหญิงของตัวเองไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เมื่อมาถึงห้องทำงานใหญ่ของท่านประธาน 'คุณทรงพล' พ่อของเขมิกานั่งรออยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความตึงเครียด

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณพ่อ? ทำไมต้องเรียกคนมารับด่วนขนาดนี้" เขมิกาถามพลางเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"เรื่องเมื่อวานที่แกลเลอรี..." ทรงพลถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลีโอที่ยืนอารักขาอยู่ด้านหลังเขมิกา

"ตราอสรพิษพันดาบที่พบในที่เกิดเหตุ ลีโอ... แกคงรู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร?"

"ครับท่าน" ลีโอตอบน้ำเสียงหนักแน่น

"มันคือสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มเงาอสรพิษ' คนพวกนี้รับงานเฉพาะการเก็บเป้าหมายระดับสูง และมักจะไม่ยอมเลิกลาจนกว่าภารกิจจะสำเร็จ" ทรงพลทุบโต๊ะดัง ปัง! ด้วยความโกรธ

"พวกมันกล้าดีเด่นมากที่คิดจะแตะต้องลูกสาวคนเดียวของฉัน!" เขาหันมาหาบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยสายตาจริงจัง

"ลีโอ... ต่อจากนี้ไป ฉันมอบอำนาจเด็ดขาดในการคุ้มกันเขมิกาให้แก ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน จะขังเธอไว้ หรือต้องประกบติดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แกมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉันได้ทันที" คำสั่งนั้นทำให้เขมิกาตาโต เธอรีบหันไปมองลีโอทันที!

"คุณพ่อคะ! แต่..."

"ไม่มีแต่ เขมิกา!" ทรงพลพูดขัดขึ้นอย่างเด็ดขาด "ชีวิตลูกสำคัญที่สุด ลีโอเป็นคนเดียวที่พ่อไว้ใจในเรื่องนี้"ลีโอโค้งรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

"ครับท่านประธาน ผมจะคุ้มกันคุณหนูด้วยชีวิต... และจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้เธอได้แม้นิ้วเดียว"

ยามที่เขาเอ่ยคำว่า 'เข้าใกล้แม้นิ้วเดียว' สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบลงมาประสานกับดวงตาของเขมิกาวูบหนึ่ง เป็นสายตาที่แฝงความหมายลึกซึ้งจนเธอรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเบาๆ เมื่อกลับออกมาที่รถเพื่อเตรียมตัวไปยังสถานที่ปลอดภัยแห่งใหม่ เขมิกาเดินไปหยุดอยู่ข้างประตูรถตู้ลีมูซีน ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับลีโอที่ยืนเปิดประตูให้

"ได้อำนาจเด็ดขาดจากคุณพ่อแล้ว สมใจนายเลยล่ะสิ?" เขมิกากระซิบเสียงเบา พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ทีนี้จะสั่งขังฉัน หรือจะ 'ลงโทษ' ฉันยังไงก็ได้แล้วสินะ" ลีโอไม่ตอบคำถามในทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ใช้เรือนร่างสูงใหญ่บังสายตาของบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ไว้ ก่อนจะยื่นมือไปจับขอบประตูรถไว้เหนือหัวของเธอ ล็อกร่างบางไว้ในวงแขนหลวมๆ

"อำนาจที่คุณท่านมอบให้... ผมจะใช้เพื่อ 'ปกป้อง' คุณหนูครับ" เขาเอียงหน้าลงมากระซิบชิดใบหูเล็กร้อนผ่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนน่าขนลุก

"ส่วนเรื่อง 'ลงโทษ'... นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเราสองคน ซึ่งผมจะคิดบัญชีทีหลัง เมื่อเราอยู่กันตามลำพัง" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก สายตานั้นแฝงไปด้วยความร้ายกาจ

เซฟเฮาส์ริมทะเลอันเงียบสงบคือสถานที่ที่ลีโอเลือกใช้เป็นรังหลบภัยแห่งใหม่ ที่นี่เป็นบ้านพักส่วนตัวกลางเจษฎาคลื่น ล้อมรอบด้วยระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาและมีบอดี้การ์ดประจำจุดทุกๆ ห้าสิบเมตรแม้จะอยู่ไกลจากเมืองหลวง แต่เขมิกาก็ไม่ได้หยุดนิ่ง เธอต้องจัดการงานเอกสารและรีโนเวตโครงการใหญ่ผ่านการประชุมออนไลน์ โดยมีลีโอยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานตลอดเวลาและในเย็นวันนั้น ชนวนเหตุสำคัญก็เกิดขึ้น...

'ภูมินทร์' สถาปนิกหนุ่มหน้าตาดีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียน และเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญในโครงการ เดินทางมาถึงเซฟเฮาส์ด้วยตัวเอง พร้อมกับแบบแปลนงานชุดใหม่ที่ต้องให้เขมิกาเซ็นอนุมัติด้วยตนเอง

"เขมิกา! ไม่เจอกันนานเลย เป็นยังไงบ้าง?" ภูมินทร์ทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส ทันทีที่เห็นเขมิกาเดินลงมาจากชั้นบน เขาก็ตรงเข้ามาโถมตัวกอดเธอด้วยความสนิทสนมตามสไตล์คนที่เคยเรียนต่างประเทศด้วยกัน

"ภูมิ! มาได้ยังไงเนี่ย" เขมิกายิ้มกว้าง กอดตอบเพื่อนสนิทเบาๆ โดยไม่ทันได้สังเกตเห็น... บรรยากาศรอบตัวที่เย็นเยียบลงในทันตา ลีโอ ที่ยืนอยู่มุมห้อง ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ สายตาคมกริบจ้องมองแขนของสถาปนิกหนุ่มที่ยังคงโอบไหล่ของเขมิกาไว้ นัยน์ตาของบอดี้การ์ดหนุ่มวาวโรจน์ด้วย 'ความหึงหวง' และสัญชาตญาณความคุ้มกันที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบควบคุมไม่ได้ เส้นเลือดบนขมับปูดเกร็ง ขณะที่มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ

"คุณหนูครับ" ลีโอเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่อย่างนิ่งสนิท ทว่ารังสีความกดดันกลับแผ่ออกมาจนภูมินทร์ต้องชะงักและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว

"คนนอกไม่ได้รับอนุญาตให้ถึงเนื้อถึงตัวคุณหนูในระยะชิดครับ"

"เอ่อ... นายเป็นใครน่ะ?" ภูมินทร์ขมวดคิ้ว มองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทดำด้วยความระแวง

"ฉันเป็นเพื่อนสนิทของเขมิกา เรากอดกันแบบนี้มาเป็นปีๆ แล้ว" เขมิกาแอบเห็นแววตาของลีโอที่ไหววูบไปด้วยความกร้าวร้าวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความรู้สึกอยากแกล้งให้เขาหลุดการควบคุมเริ่มตีรวนขึ้นมาในใจอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอกลีโอ พงศ์เขาเป็นเพื่อนสนิทฉันเอง" เขมิกายิ้มให้ภูมินทร์ ก่อนจะจับแขนชายหนุ่มเบาๆ

"เข้าไปคุยงานในห้องทำงานกันดีกว่าค่ะพงศ์"

"รับทราบครับเขม" ภูมินทร์ยิ้มตอบ พลางยื่นมือไปกุมมือบางของเขมิกาไว้เพื่อเดินนำเข้าไปในห้อง

ปัง! เสียงลีโอปิดประตูตามหลังเข้ามาดังสะเทือนไปทั้งห้องทำงาน! ตลอดเวลาสองชั่วโมงในการคุ้มกัน ลีโอยืนนิ่งอยู่ข้างเก้าอี้ของเขมิกา สายตาคมกริบจ้องมองทุกสัมผัส ทุกการหัวเราะกระเซ้าเย้าหยอก และทุกครั้งที่ภูมินทร์โน้มตัวเข้ามาใกล้เขมิกาเพื่อชี้แบบแปลน ความอดทนของบอดี้การ์ดหนุ่มถูกกัดกร่อนลงทีละน้อยทีละน้อย จนสายชนวนแห่งความอดกลั้นสั้นลงจนแทบไม่เหลือ! กระทั่งถึงเวลาส่งภูมินทร์กลับ ลีโอเดินตามไปส่งที่หน้าประตูเซฟเฮาส์ด้วยตัวเอง เมื่อคล้อยหลังแขกคนสำคัญ ลีโอก็ล็อกประตูบ้านอย่างแน่นหนา ก่อนจะหมุนตัวกลับมาจ้องมองเขมิกาที่กำลังยืนส่งยิ้มบางๆ ให้เขาอยู่กลางห้องโถง

"เพื่อนสนิทงั้นหรือครับ?" น้ำเสียงของลีโอไม่ได้ราบเรียบอีกต่อไป แต่มันต่ำ พร่า และเต็มไปด้วยความกร้าวร้าวดุดัน เขาก้าวตรงเข้าไปหาเธอด้วยจังหวะที่หนักแน่นและอันตราย รังสีที่แผ่ออกมาจากตัวเขาร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

"ลีโอ... นายเป็นอะไร?" เขมิกาก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นแววตาคู่คมที่บัดนี้กลายเป็นสีเข้มจัด....>>>>