Se connecterบรรยากาศภายในรถตู้ลีมูซีนสีดำเงาเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างแผ่วเบา เขมิกานั่งอยู่บนเบาะหนังนุ่มเบาะหลัง ทอดสายตามองทัศนียภาพของเมืองหลวงที่เคลื่อนผ่านไปนอกกระจกติดฟิล์มมืดสนิท แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกมองหลังกลับไม่ใช่ภาพถนน แต่เป็นดวงตาคมกริบของลีโอที่นั่งอยู่บนเบาะหน้าข้างคนขับ เขายังคงสวมบทบาทผู้คุ้มกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ กวาดสายตามองสิ่งรอบตัวตลอดเวลา ทว่าทุกครั้งที่รถติดสัญญาณไฟแดง สายตาคู่นั้นก็มักจะเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังมายังเธอ สบตากันเงียบๆ โดยไม่มีคำพูดใด
"มองฉันขนาดนี้ กลัวฉันจะหายไป หรือกลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหวกันแน่ ลีโอ" เขมิกาเอ่ยขึ้นเบาๆ สลายความเงียบในห้องโดยสาร ลีโอไม่ได้หันกลับมา แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ตอบกลับมาผ่านลำโพงสื่อสารในรถกลับชัดเจน
"ผมมีหน้าที่เฝ้าระวังสิ่งผิดปกติครับคุณหนู และการคุ้มกันที่ดีที่สุด คือการไม่คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว"
"รวมถึงสายตาแบบนี้ด้วยเหรอ" เธอคลี่ยิ้มเย้า แกล้งไขว่ห้างปรับท่าทาง เสื้อผ้าเนื้อบางเบาทิ้งตัวตามเรือนร่างระหงอย่างจงใจ ลีโอกระตุกริมฝีปากเล็กน้อย ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงสายตากลับไปมองถนนด้านหน้า
"แกลเลอรีใกล้จะถึงแล้วครับ ขอให้คุณหนูระวังตัวด้วย วันนี้คนค่อนข้างเยอะ"
เมื่อรถจอดลงที่หน้าแกลเลอรีหรูใจกลางเมือง ลีโอก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เขาสแกนพื้นที่โดยรอบด้วยสัญชาตญาณทหารเก่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูและยื่นมือหนาออกไปเพื่อรับมือบางของเขมิกาสัมผัสอบอุ่นและแข็งแกร่งจากฝ่ามือของเขาทำให้เขมิการู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด แม้ปากเธอจะชอบกระเซ้าเย้าหยอกเขาเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าตราบใดที่ยื่นมือให้ชายหนุ่มคนนี้ ไม่มีใครในโลกที่จะทำอันตรายเธอได้
"ขอบคุณค่ะ" เธอพึมพำเสียงเบา ยามที่เท้าแตะพื้นหินอ่อน แต่แล้วสัญชาตญาณของลีโอก็ทำงานทันทีสายตาคมกริบเหลือบไปเห็นชายปริศนาสองคนในชุดแจ็กเก็ตสีเข้มที่ปะปนอยู่ในกลุ่มฝูงชนด้านนอก หนึ่งในนั้นกำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้วยท่าทางผิดปกติ
"คุณหนู หมอบลง!"
พรึ่บ!
ยังไม่ทันที่เขมิกาจะเข้าใจสถานการณ์ วงแขนแข็งแรงของลีโอก็คว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและดุดัน ร่างของเธอถูกดึงเข้าประชิดอกแกร่งจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นระทึก ลีโอใช้เรือนร่างสูงใหญ่ของตัวเองเป็นเกราะบดบังเธอไว้มิดชิด ก่อนจะพาเธอถอยร่นเข้าไปภายในอาคารอย่างรวดเร็ว ขณะที่บอดี้การ์ดคนอื่นๆ เข้าควบคุมสถานการณ์ภายนอก เสียงโกลาหลด้านนอกดังขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะเงียบลง
แต่ภายในมุมอับของแกลเลอรี เวลาเหมือนจะหยุดหมุน เขมิกาถูกดันจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นชืด โดยมีร่างสูงใหญ่ของลีโอทาบทับอยู่ด้านหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบเป็นศูนย์ ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่เป่ารดกันและกัน มือหนาของเขายังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่น สัญชาตญาณการคุ้มกันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและโหยหาโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว"เป็นอะไรไหมครับ" ลีโอถามด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น สายตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสอย่างตื่นตระหนก
"ฉัน... ฉันไม่เป็นไร" เขมิกาตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่เป็นเพราะความชิดใกล้และแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาของลีโอเลื่อนลงมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอออกน้อยๆ ความกดทับทางอารมณ์และกฎเกณฑ์ที่เขายึดถือมาตลอดเริ่มร้าวราน สัญชาตญาณดิบในกายสั่งให้เขาโน้มใบหน้าลงไปหาเธอ ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน
"นายเกือบจะจูบฉันแล้ว ลีโอ" เขมิกาพึมพำ กระซิบชิดริมฝีปากเขา สบตาชายหนุ่มอย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยงลีโอชะงักกึก ร่างกายเกร็งแน่น เขาประสานสายตากับเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก
อย่างยากลำบาก แล้วค่อยๆ ถอนใบหน้าออกมาครึ่งนิ้วควบคุมตัวเองไว้ได้ในวินาทีสุดท้ายอย่างน่าเสียดาย"ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับ" น้ำเสียงของเขายังคงสั่นพริ้ว แม้จะพยายามปรับให้เรียบสนิท
"แต่นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย อยู่นอกคฤหาสน์ มันอันตรายเกินกว่าที่คุณหนูจะมาเล่นสนุกกับอารมณ์ของผม" ลีโอค่อยๆ คลายวงแขนออกจากเอวบางอย่างเชื่องช้า แม้ฝ่ามือหนาจะยังคงทิ้งความอุ่นร้อนไว้บนผิวเนื้อของเธอ เขมิกามองใบหน้าคมเข้มที่พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงเหมือนเดิม แต่สายตาที่พยายามหลบเลี่ยงการสบตากับเธอตรงๆ นั้น ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเธอไปได้
"ถ้าเป็นแค่หน้าที่" เขมิกาก้าวตามไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มพราวเสน่ห์จุดขึ้นที่มุมปาก
"งั้นนายก็ทำหน้าที่ได้ถึงเนื้อถึงตัวดีมากเลยนะ ลีโอ"
ลีโอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือไว้ด้านหลังตามระเบียบ ยืนห่างออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างตามกฎ
"ความปลอดภัยของคุณหนูคือสิ่งที่สำคัญที่สุดครับ หากเกิดเหตุฉุกเฉินอีก ผมก็จำเป็นต้องทำเช่นเดิม" น้ำเสียงของเขากลับมานิ่งสนิท ทว่าดวงตาคู่คมกลับเข้มขึ้นอย่างมี
"แต่โปรดจำไว้ว่า... การที่ผมยอมให้คุณหนูเข้าใกล้ไม่ได้แปลว่าผมจะยอมทุกอย่าง" ยังไม่ทันที่เขมิกาจะได้เย้าหยอกอะไรต่อ เสียงก้าวเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดอีกสองคนที่เข้าควบคุมสถานการณ์ภายนอกก็ดังมุ่งตรงเข้ามาในบริเวณมุมอับของแกลเลอรี
"หัวหน้าครับ! คนร้ายสองคนเมื่อครู่หนีไปได้ แต่เราพบสิ่งนี้ตกอยู่ในที่เกิดเหตุครับ" บอดี้การ์ดรุ่นน้องยื่นถุงพลาสติกใสที่มี 'ตราสัญลักษณ์รูปอสรพิษพันดาบ' อยู่ด้านในให้ลีโอดู ทันทีที่สายตาคมกริบของเขาปะทะเข้ากับตรานั้น บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและอันตรายขึ้นมาทันที!
ลีโอเม้มปากแน่น เส้นเลือดบนขมับปูดเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งสงบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรังสีฆาตกรรมฉับพลัน เขมิกาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นได้ทันที—นี่ไม่ใช่แค่อันตรายธรรมดา แต่มันคือปมบางอย่างที่กระตุ้นสัญชาตญาณความดิบในตัวชายหนุ่มอย่างรุนแรง
"พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ..." ลีโอพึมพำเสียงเบาในคอ ก่อนจะหันกลับมามองเขมิกาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ
"ยกเลิกงานตรวจแกลเลอรีทั้งหมด เราจะกลับคฤหาสน์เดี๋ยวนี้ครับ"
"แต่ฉัน..."
"ไม่มีแต่ครับคุณหนู!" ลีโอพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดันและทรงอำนาจจนเขมิกาต้องชะงัก เขาถือวิสาสะคว้ากุมมือบางของเธอไว้แน่นด้วยมือที่สวมถุงมือหนัง ความเย็นของหนังตัดกับความร้อนจากฝ่ามือของเขาอย่างสิ้นเชิง "ต่อจากนี้ไป คุณหนูต้องอยู่ข้างกายผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามห่างสายตาแม้แต่ก้าวเดียว... นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่คือคำสั่งรักษาความปลอดภัย"
เขมิกามองมือที่ถูกจับไว้แน่น ความตื่นเต้นและหวาดหวั่นแล่นผ่านหัวใจพร้อมๆ กัน เธอสัมผัสได้ว่าเกมหยอกเย้าที่เธอเคยเล่น อาจกำลังจะกลายเป็นเรื่องจริงที่อันตรายและเร่าร้อนเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่า….>>>
ความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีเข้ม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้เย็นเยียบตามธรรมชาติ หากแต่ระอุร้อนไปด้วยไอร้อนแห่งอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ลมหายใจร้อนผ่าวของลีโอรดลงบนแก้มเนียนของเขมิกาอย่างใกล้ชิด ทุกตารางนิ้วในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย นัยน์ตาคู่คมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยทำหน้าที่สวมหน้ากากนิ่งเฉย เยือกเย็น และไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับเปลือยเปล่า เปิดเผยความคลั่งไคล้และความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวออกมาจนหมดสิ้น"นายมันคนงี่เง่า... ลีโอ..."เขมิกาเค้นเสียงประท้วงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ ความหึงหวง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ได้อีกต่อไป"นายทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น... นายปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัว ทำตัวสนิทสนมจนออกนอกหน้า นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้
คำว่า 'ไปดื่มต่อที่คอนโดของเขม' ราวกับลูกดอกพิษที่พุ่งเจาะเข้ากลางหัวใจของลีโออย่างจัง! ลีโอยืนเกร็งแน่นไปทั้งร่าง มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบถุงแบรนด์เนมในมือจนยับยู่ยี่ รังสีความกร้าวร้าวและอันตรายแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมิลินที่ยืนควงแขนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักและหลุดร้องออกมาด้วยความตกใจ"ลีโอ... เป็นอะไรไปคะ? แขนคุณเกร็งจนฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ" มิลินเอ่ยเสียงหลบ"ขออภัยครับคุณมิลิน" ลีโอเค้นเสียงตอบ นัยน์ตาคู่คมกลายเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ผมเห็นบุคคลน่าสงสัยเดินอยู่รอบๆ บริเวณนี้... คุณมิลินควรรีบกลับขึ้นรถครับ"แม้ปากจะพูดเรื่องความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองแผ่นหลังระหงของเขมิกาที่กำลังเดินควงแขนภูมินทร์หายเข้าไปในร้านหรูด้วยความคลั่งไคล้และเครียดแค้นที่ปะทุจนแทบอกแตกตาย อยากลองดีกับผมขนาดนี้เลยใช่ไหม... คุณหนู!’ ตกกลางคืน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง...เขมิกานั่งจิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง ภูมินทร์นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งคู่คุยเรื่องแบบแปลนและเรื่องทั่วไปอย่างเป็นกันเอง แต่เขมิกากลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด สายตาของเธอคอย
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักรับรองพิเศษหรือห้อง VIP ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปได้ไม่นาน แสงไฟสลัวสีนวลตาตกกระทบลงบนเรือนร่างระหงที่กำลังนอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อตามร่องรอยสัมผัสหนักหน่วงที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำสมส่วนของบอดี้การ์ดหนุ่มจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่เคยลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงบ้าคลั่งเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อทอดมองหญิงสาวตรงหน้า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนอาวุธและศิลปะการต่อสู้เอื้อมลงไปดึงชายกระโปรงชุดเดรสหรูของเขมิกาลงมาคลุมเรียวขาสวยอย่างเบามือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปเพียงนิดเดียว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายคามือปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากอิ่มซึ่งบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยจากรสจูบอันดุดันของเขาเอง ลีโอโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง สูบดมกลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอให้เต็มปอดราว
บทที่ 12: พันธนาการใต้ไฟราคินลีโอซุกใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจระส่ำ บดเบียดริมฝีปากและริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้อนวลละเอียด ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ... ลีโอ... อื้อ!"เขมิกาแอ่นอกเกร็งร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่รุกรานอย่างเอาแต่ใจ สองมือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของชายหนุ่ม บีบเกร็งตามจังหวะการละเลงความซ่านซาบที่เขาประเคนให้ ฝ่ามือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากหน้าท้องเนียนนุ่ม สอดแทรกผ่านชั้นในตัวจิ๋วเข้าไปสัมผัสกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อนที่ใจกลางความเป็นหญิง ปลายนิ้วยาวสอดประคองและสลายความดื้อรั้นของเธอด้วยจังหวะที่ทั้งหนักแน่นและเชี่ยวชาญ"... ลีโอ... อะ... อ๊า!"เสียงหวานครางระส่ำไม่เป็นภาษายามที่เขาเพิ่มจังหวะนิ้วและแรงบดเบียด ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ปรือฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา ร่างบางสั่นเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลีโอไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขากดจูบหนักแน่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงเอาเสียงครางหวานซาบซึ้งลงไปในลำคอ พลางเร่งจังหวะฝ่ามือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เพื่อตอ
หลังจากนั้นลีโอก็พาเขมมิกากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขมมิกาเองก็ว่าง่าย เพราะเธอเองก็ไม้ต้องการให้เขาไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับยายมิลินเช่นเดียวกัน ร่างบางนั่งเงียบกริบอยู่ด้านหลัง ขณะที่คนขับก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยคำใดออกมา สายตาลอบชำเลืองมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด“คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” ลีโอเอ่ยพลางเหลือบมองท่าทีอีกฝ่ายจากกระจกหลัง“ไม่”“แวะร้านสะดวกซื้อไหมครับ ช็อคโกแลตสักชิ้นไหม” เสียงนุ่มเอ่ย พลางนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันถึงทำให้หน้าคุณหนูของเขาตูมได้มากมายขนาดนี้“ไม่ ไม่ ไม่ อะไรทั้งนั้น” เขมมิกาแหวดใส่เขา เธอจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้เปธอหงุดหงิดได้ยังไงกัน เพราะก่อนหน้าที่ลีโอจะพาเธอมาก็ไปร่ำลาคุณหนูมิลินเป็นนานสองนานไม่รู้ว่าทำอะไรกันอยู่“เป็นอะไรนอีกครับ อารมณ์เสียอะไรมาอีก” จากคนที่เป็นคนไม่ชอบพูด เวลาอยู่กับคุณหนูของเขากลับเป็นคนชอบซักชอบถามซะงั้น“ไม่ต้องยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องสนใจฉันด้วย ไปสนใจคุณหนูมิลินของนายนู้น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ย ทำเอาคนฟังอมยิ้ม“นี่คุณหนูหึงผมเหรอครับ” ลีโออมยิ้ม“เปล่าซะหน่อ
ความตึงเครียดในมุมอับของทางเดิน VIP ภายในคฤหาสน์หรูพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันและแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านมาจากห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ เคล้าคลอมากับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะอันบ้าคลั่งลีโอไม่เปิดโอกาสให้เขมิกาได้เอ่ยคำประท้วงแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีที่สติของเธอยังไม่ทันตั้งรับ ริมฝีปากหยักบดเบียดลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ถูกสะกดข่มไว้ตลอดสองสัปดาห์เต็ม ความหึงหวงที่สั่งสมมานานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่ทั้งเว้าวอนและเอาแต่ใจในคราวเดียวกัน"อื้อ..."เขมิกาส่งเสียงครางพร่าในลำคอด้วยความตกใจ เมื่อบทจูบครั้งนี้รุนแรงและซัดสาดความซ่านซาบไปทั่วทุกอณูเนื้อ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วง รสสัมผัสอันคุ้นเคย อุ่นร้อน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ทำลายเกราะป้องกันความดื้อรั้นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันจนพังทลายลงไม่เป็นท่ามือบางที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามดิ้นรนและออกแรงขัดขืนในตอนแรก ทว่าเพียงไม่นาน ปลายนิ้วเรียวของเธอกลับเก







