บทที่ 4...จะมีใครรู้ว่าเธอมันร้าย

“โถ่ คุณหนูดา เป็นฉันฆ่าตัวตายไปนานแล้ว เพราะทำยังไงพี่ชายของตัวเองก็ไม่รัก”

เด็กหญิงอรดีตัวมอมแมมที่เดินมาแอบชะเง้อแลเข้าไปในรั้วใหญ่เพื่อมองสระว่ายน้ำหน้าคฤหาสน์พัฒน์ชนะพงศ์เป็นประจำ ทำให้เรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง…เมื่อเด็กชายคนนั้นซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่ชายของเด็กหญิงปารดาหันไปจ้องเด็กนอกรั้วแบบจังงัง…เด็กชายสุภาพบุรุษแห่งซอยตะวันส่อง ยื่นมือมาให้เธอจับอย่างไม่นึกรังเกียจ เขายิ้มให้เธอ เขาพูดกับเธอเพราะจับใจ และเขาก็หลงรักเธอตั้งแต่วันนั้นโดยไม่มีข้อแม้

“พี่พีคะ อย่ายุ่งกับเด็กสกปรกนี่นะ”

ดวงตาของปารดาถลึงล้นเบ้ามาตั้งแต่เด็กแล้ว หรือไม่ก็ตั้งแต่เห็นเธอที่ข้างรั้ว มันไม่ยากเลย ผู้หญิงอย่างคุณหนูปารดา มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีใจให้กับพี่ชายนอกไส้จนอกจะระเบิดอยู่แล้ว!

ยิ่งโตก็ยิ่งรัก ยิ่งรักก็ยิ่งช้ำ

“หวงพี่ชายจนเกินงามไปรึเปล่าจ๊ะปารดา”

นี่ละ เหตุผลหลักที่เธอกลายเป็นสิ่งโสโครกของบุตรสาวนายตำรวจใหญ่

คอนโดมิเนียมย่านชานเมืองที่อรดีอยู่ในปัจจุบัน จะเรียกว่าหรูหราเลยก็ได้ หากเทียบกับห้องแถวท้ายซอยที่เธอเคยอยู่มาเกือบทั้งชีวิต มาวันนี้ เธอสามารถลืมตาอ้าปากได้บ้างแล้ว เพราะความโชคดีที่ได้ตามชิดชนกไปกองถ่ายเพื่อแบกราวเสื้อผ้าเมื่อสองปีที่แล้วแท้ๆ

โคมไฟจากห้องชุดตรงริมสุดของชั้นสิบถูกเปิดจนสว่างไสว แสงสีส้มเรื่อเรืองระบัดระบายไปจนทั่วทุกซอกทุกมุม เครื่องเสียงกำลังร้องเพลงบรรเลงที่ควรค่าแก่การเต้นรำให้เท้าระบม

เธอมองกระจกที่บรรจุความงามสะพรั่งของสาววัยยี่สิบห้าเอาไว้ หญิงสาวในชุดเดรสลูกไม้สั้นสีดำปักเลื่อมระยิบระยับดูยังไงก็เหมือนนางฟ้า อรดีมองตัวเองแล้วถอนหายใจราวกับคนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

“ในที่สุด อรดี เธอก็หลุดออกมาจากโคลนตมได้แล้วจริงๆ ”

ความสุขผุดอยู่เต็มดวงตางดงาม เธอขยิบตาให้ตัวเอง ก่อนจะหัวเราะร่วนด้วยความสะใจจนเสียงดังคับไปทั้งห้อง เพราะเธอกำลังจะคลั่งตายอยู่แล้ว

“มีความสุขจริงๆ เลย อะไรมันจะสุขได้ขนาดนี้ เธอทำบุญมาด้วยอะไรนะอรดี ชีวิตเธอมันถึงได้เพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้” อรดีชี้หน้าตัวเองในกระจก…เธอน่ะนะ…กำลังจะไปร่วมงานประกาศผลรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวงการโทรทัศน์เมืองไทย รางวัลดาวรุ่งฝ่ายหญิงต้องตกเป็นของอรดี พิชิตชัยอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่จำเป็นต้องรอให้ใครมาฟันธง

เธอเดินกรีดกรายออกจากห้องพักอันแสนอบอุ่น ลิฟต์นำเธอลงไปส่งยังชั้นล่าง สู่ลานจอดรถกว้างขวางของคอนโดมิเนียม ราชรถคันสีดำจากตระกูลยุโรปมารอรับตรงเวลาเสมอ ตำรวจหนุ่มนั่งรอในรถเก๋งคันงาม ชะเง้อคอยหญิงสาวอันเป็นที่รักทุกลมหายใจ

“อร!” ผู้กองดวงตาวาวโรจน์ เมื่อแลเห็นเธอมาแต่ไกล ปล่อยให้หญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่เบาะหลังได้แต่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ ภาวนาให้แม่นางเอกตัวร้ายหกล้มหัวคะมำ นี่ล่ะ เสี้ยนหนามหัวใจที่ทำให้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยหนอง!

“เชิญครับ” สุภาพบุรุษสีกากีลงไปเปิดประตูรถให้

“รอนานไหมคะ” คำถามแรกของอรดีเมื่อเข้ามานั่งในรถเรียบร้อย กลิ่นหอมของเธอทำให้พีระนันทน์ใจเต้นไม่เป็นส่ำเสมอ “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ พอดีอรแต่งตัวนานไปหน่อยน่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ พีรอได้ เพราะรอแล้วก็ไม่เคยผิดหวัง”

คนถูกชมยิ้มละมุน ไม่วายต้องแอบปรายตาไปมองคนหน้ายับที่เบาะหลัง แม่นางร้ายปารดากำลังมองนอกกระจกรถด้วยความคับแค้นใจ เธอเลี่ยงเหตุการณ์นี้ไม่ได้จริงๆ อย่างไรเสียก็สามารถลดความกำแหงของคนไร้ระดับลงได้บ้าง จึงมาเป็นไม้กันหมา มาเพราะคำสั่งคุณแม่ คุณหญิงจงเกลียดผู้หญิงที่ลูกชายรักเหลือแสน

“สวัสดีค่ะคุณดา ปิดกล้องแล้วก็ไม่ได้เจอกันเลยนะคะ หวังว่าคงจะสบายดี”

“ค่ะ สบายดี” น้ำเสียงฟังแล้วน่าปวดหัว ทั้งหยันทั้งเยาะเลยทีเดียว “คุณอรล่ะคะ ช่วงนี้คงเดินแบบหนักสินะคะ ปั่นงานตัวเป็นเกลียวเชียว กลัวไม่รวยหรือคะ”

อรดียิ้มพราย น้ำเสียงสดใสกังวาน

“แน่นอนค่ะ ก็ฉันมันคนยากคนจนนี่คะ ไม่ได้เป็นผู้รากมากดีมาแต่ไหน ช่วงนี้ดวงกำลังขึ้นก็เลยต้องรีบตักซะหน่อย ตามโบราณเขาว่าล่ะค่ะ จะได้รวยเร็วๆ เผื่อคนที่เคยดูถูกจะได้เลิกดูถูกกันไปได้บ้างยังไงล่ะคะ”

คนเคยดูถูกและยังดูถูกอยู่ถึงกับหน้าชาไปเหมือนกัน แต่ก็พยายามจะประคองความเป็นผู้ดีของตนเองเอาไว้อย่างถึงที่สุด ไม่ใช่หน้าหนานะ แต่เป็นการรักษาหน้าต่างหาก

“ยอดเยี่ยมเลยค่ะ คุณอรจะได้มีความสุขเหมือนกับคนอื่นเขาซะที ไม่ต้องคอยชะเง้อ…แล้วก็” เจ้าหล่อนละไว้ในฐานที่อรดีเข้าใจ

“ไม่ต้องคอยอิจฉาเขาอีกแล้ว แต่เปลี่ยนมาให้คนอื่นอิจฉาแทน…ใช่ไหมคะคุณดา” หญิงสาวแสร้งหัวเราะเสียงใสทั้งที่อีกฝ่ายหน้าหงิกหน้างอไม่เป็นรูปเป็นทรง ส่วนชายหนุ่มหนึ่งเดียวในรถได้แต่คอยแอบถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอก เขาคุ้นชินการหยอกเย้าชนิดรุนแรงของสองสาวดี มันเกิดขึ้นเป็นประจำเมื่อต้องโคจรมาพบกัน

ครั้นรถคันงามเลี้ยวเข้าสู่อาคารหรูหรากลางกรุงซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดงานประกาศผลรางวัล พีระนันทน์จึงเอ่ยบอกกับสองสาว

“พี่จะแวะไปคุยงานกับเพื่อนที่โรงแรมฝั่งตรงข้ามนี่แหละ เสร็จงานแล้วโทรมานะ”

อรดีหันไปมองปารดาที่กำลังจะอ้าปากพูด

“จะให้ใครโทรล่ะคะ อรหรือดา”

คราวนี้เป็นพีระนันทน์ที่ปากค้างไปหลายอึดใจ เขาต้องเลือกด้วยเหรอ?

“เอาเถอะน่า ใครก็ได้ โทรมาบอก พี่จะได้มารอรับ”

นางเอกเลิกคิ้วทำหน้ายั่วโมโหนางร้ายก่อนจะเปิดประตูออกจากรถคันงามสู่อากาศสดชื่นเบื้องนอก พรมแดงปูเป็นเส้นทางยาวเข้าสู่ประตูงาน กองทัพนักข่าวจากทุกสำนักก็กรูกันเข้ามาโอบล้อมหนึ่งในดาวเด่นของงานในค่ำคืนนี้กันจนมืดฟ้ามัวดิน รอยยิ้มของนางเอกตราตรึงใจ ตอบคำถามกับทุกคำถามได้อย่างฉลาดและน่ารักเสมอ

ส่วนปารดาที่เปิดประตูตามออกมาทีหลัง ได้แต่มองความรุ่งโรจน์ของยายตัวร้ายนอกจอด้วยความขัดเคืองใจ

“จะมีใครรู้บ้างว่าแม่นี่มันร้าย”

เธอเดินเลี่ยงเข้าไปด้านในก่อนอย่างช้ำใจ

“คืนนี้คุณอรแต่งตัวสวยจังเลยค่ะ ไม่ทราบว่าจากห้องเสื้อไหนคะเนี่ย”

“จากห้องเสื้อของอรเองค่ะ อรเป็นคนออกแบบเองกับมือเลยนะคะ แต่ได้ช่างตัดเสื้อมืออาชีพอย่างพี่หมู วลาลัย มันก็เลยออกมาเนี๊ยบอย่างนี้ไงคะ”

ความสัมพันธ์ระหว่างนางเอกสาวกับฝูงเหยี่ยวข่าวเป็นไปด้วยความสนิทสนม อรดีเป็นขวัญใจของทุกคน เพราะไม่ถือตัวและมนุษย์สัมพันธ์ดีเลิศ

ผู้ชายคนนั้นนั่งคาบบุหรี่ ปล่อยควันสีขาวขุ่นออกนอกรถ ดวงตาเย็นชามีแววขวางๆ ขณะจดจ้องไปยังผู้หญิงที่กำลังถูกนักข่าวรุมทึ้ง เขานั่งไขว่ห้างบนกำมะหยี่นุ่มตรงเบาะหลัง ในรถเก๋งคันใหญ่สีดำราคาหลายสิบล้านที่งดงามสะดุดตา ฝูงชนซึ่งออแน่นอยู่บริเวณทางเข้างานประกาศผลรางวัลมีลูกน้องของเขาปะปนอยู่ด้วยกลุ่มหนึ่ง พวกนั้นจะคอยฟังคำสั่ง หากเจ้านายต้องการใช้งานเร่งด่วนขึ้นมา

ใช่ว่าเขายังไม่มีแผน ถ้าจะฉุดผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอน่าสงสารออกมาจากฝูงชน ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหล เขาปรารถนาจะเห็นภาพนั้นจะตายไป หากเพียงแต่ว่า…รถของไอ้ตำรวจนั่นยังจอดอยู่น่ะสิ ถือว่าแม่นั่นโชคดี จะปล่อยให้ไปเริงร่าสักพัก

ดวงตาก้าวร้าวคมกริบของมาเฟียผู้เหลือเฟือความมุทะลุจ้องหญิงสาวตั้งแต่ก้าวแรกที่ส้นสูงเหยียบพื้นแล้วด้วยซ้ำ ไม่ปล่อยให้เธอหลุดออกจากสายตาแม้สักวินาทีเดียว ไม่รู้เพราะอะไร…เขาคิดว่าเพราะตัวเองคงเริ่มอยากจะทรมานแม่ดารานั่นเต็มทนแล้ว

ภาคินในชุดสูทสีดำรัดรูปร่างที่สง่างามของความสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเอาไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ ทำให้เขาเหมือนนักกีฬาว่ายน้ำที่ใช้เวลาว่างมาถ่ายแบบให้สาวๆ อกแตกเล่น เขายกแว่นตาสีชาขึ้นสวมเพื่อความเข้มของหน้าตา ดีดซากบุหรี่สั้นกุดออกนอกรถ แกะหมากฝรั่งโยนเข้าปากแล้วกระหน่ำเคี้ยวมันแทน

“ว่ายังไงนายน้อย จะให้ผมกับไอ้เช็คลงไปลากตัวแม่ดาราเนื้อทองนั่นมาตอนนี้เลยดีไหมครับ”

เป็นเจียงเสมอที่ไม่เคยรู้ใจนาย

“ไม่ต้อง! คิดจะทำอะไรหัดใช้สมองมั่งซี่ คนตั้งเยอะตั้งแยะ แกจะลงไปลากแม่นั่นมาได้ยังไงมิทราบ”

“อ้าว…ผมเห็นเจ้านายถนัดทำงานแบบตาต่อตาฟันต่อฟันนี่ครับ เคยเห็นแต่ใช้กำลังทุกงานเลย ไม่เห็นเคยใช้สมองสักงาน”

ภาคินปั้นปากอยากจะด่าลูกน้องคนสนิทให้เสียความเป็นคนในตอนนี้เลย ถ้าไม่ติดกับว่ากลัวเหนื่อย เพราะเจียงค่อนข้างจะทึบ ไม่เหมือนเช็ค ถึงจะเงียบ แต่ก็ฉลาด เขาจึงระงับ แทนที่จะระเบิดอารมณ์เหมือนทุกครั้ง