23

ณัฐวรารีบเบี่ยงหน้าหนีแล้วดันใบหน้าหล่อของเขาไว้ด้วยความตกใจ “ยอมแล้วค่ะ หมั้นก็หมั้น” เมื่อเห็นเขานิ่ง ไม่ได้กระทำจาบจ้วงกับเธออีก จึงหันกลับไปสบตากับเขา

เขายิ้มหยอกเย้าเธอ และตอนนั้นเองที่หางตาเขาเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนมุ้งลวดด้านนอก และเจ้าสิ่งนั้นก็เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกมอง จึงส่งเสียงร้องทักทายออกมาทันที     

“ที่นี่มีตุ๊กแกด้วยเหรอฮันนี่!” เขาถามด้วยความตกใจพอสมควร

“ค่ะ คุณกลัวเหรอ”      

“ไม่กลัวหรอก แต่ก็ไม่อยากเป็นมิตรด้วย คุณไม่กลัวเหรอ” เขาแปลกใจกับท่าทางสุขุมของเธอ        

“ไม่กลัวหรอกค่ะ ต่างคนต่างอยู่ แต่ถ้าเจอกะทันหันก็มีตกใจบ้างนิดหน่อย แต่ถ้ามันเห็นเรามันก็หนีแล้วค่ะ”     

“กลัวหน่อยก็ไม่ได้ จะได้กอดปลอบให้แน่นกว่านี้ ดีไม่ดีอาจจะได้อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืน”

หญิงสาวดันตัวเองออกจากอ้อมกอดเขา ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แล้วเดินไปนั่งที่โซฟารับแขก เรียกให้เขามานั่ง แต่เขากลับเดินมานั่งเบียดตัวเดียวกับเธอ 

“ทำไมไม่นั่งตัวนั้นล่ะคะ”

“ก็ผมขาดความอบอุ่นนี่นา ฮันนี่ไม่มีให้ผมเลย” เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเธออย่างออดอ้อน

“ดึกแล้วรีบกลับบ้านเถอะค่ะ น้ำผึ้งเหนื่อยมาก อยากนอนแล้ว” เธอหาทางออกเมื่อเห็นเขาเริ่มหาโอกาสเข้าถึงตัวเธอตลอดเวลา

เขาไม่น่าไว้ใจก็จริง แต่เธอไม่ได้กลัวเขาเท่ากับกลัวตัวเองหรอกนะ

“ผมอยากอยู่กับฮันนี่แบบนี้นาน ๆ นี่นา” ยังอ้อนไม่เลิก “ฮันนี่ครับ.. ฮันนี่”

“ว่าไงคะ”

“ผมรู้เรื่องอุบัติเหตุของพี่วายุแล้ว แต่ผมไม่รู้เรื่องแม่ของน้องคิมและน้องวาเลย ที่ผมถามก็เพราะอีกหน่อยเราก็ต้องแต่งงานกัน พวกเขาก็จะกลายเป็นลูกของผมเหมือนกัน ผมจึงอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกเขาบ้างเท่านั้น คุณพอจะเล่าให้ฟังได้มั้ยครับ”

ณัฐวรายอมรับในเหตุผลของเขา จึงถ่ายทอดเรื่องราวของเด็ก ๆ ทั้งสองที่คนส่วนใหญ่คิดว่าเป็นลูกของเธอให้เขาฟัง  

“พี่วายุกับน้ำผึ้งห่างกันเจ็ดปีค่ะ พ่อแม่เราเสียไปตั้งแต่พี่วายุเรียนจบใหม่ ๆ ด้วยอุบัติเหตุ พี่วายุจึงเปรียบเสมือนพ่อแม่คนที่สองของน้ำผึ้ง เราเป็นพี่น้องที่รักกันมาก ตอนที่พ่อแม่เราเสียเราได้เงินจากบริษัทประกัน และหน่วยงานที่ท่านทั้งสองทำงานมาก้อนหนึ่ง ซึ่งสามารถใช้ส่งตัวเองเรียนได้สบาย ๆ แต่พี่วายุก็ยังดูแลน้ำผึ้งอย่างดีทุกเรื่อง

แฟนคนแรกที่พี่วายุแนะนำให้น้ำผึ้งรู้จักเป็นคนญี่ปุ่นชื่อมิโกะ เธอเป็นเลขาของลูกค้าที่พี่วายุเขียนแบบให้ ก็ลูกค้าของบริษัทคุณนั่นแหละค่ะ ทั้งสองคบหากันมาได้ระยะหนึ่งก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้ เพราะพี่วายุไม่อยากทิ้งน้ำผึ้งให้อยู่คนเดียว

พวกเขาสองคนรักกันมาก และพี่มิโกะก็อยากมีลูกกับพี่วายุมาก แต่พี่วายุก็ไม่เห็นด้วย เพราะพี่มิโกะมีโรคประจำตัวและสุขภาพไม่แข็งแรง การมีบุตรอาจจะอันตรายถึงชีวิต แต่สุดท้ายเธอก็ท้อง อาการของเธอทำให้คุณหมอเสนอให้เอาเด็กออก แต่เธอไม่ยอมท่าเดียว เธอคลอดน้องคิมออกมาสมดั่งที่ตั้งใจค่ะ เธอได้เห็นหน้าลูกชาย ได้ให้เขาดื่มนมแม่หลังคลอดสมใจ แต่หลังจากนั้นไม่ถึงสามชั่วโมงเธอก็เสียชีวิต”

น้ำตาเธอไหลพรากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น จนชายหนุ่มต้องดึงเธอมากอด เมื่อเริ่มคุมอารมณ์ได้จึงเล่าต่อ     

“น้องคิมต้องอยู่ในตู้อบเป็นเดือน ๆ เลยค่ะกว่าจะได้กลับบ้าน พี่วายุทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับน้องคิม มีน้ำผึ้งช่วยดูแลมาแทนแม่แท้ ๆ ที่เสียไป และน้องคิมก็เรียกน้ำผึ้งว่าแม่มาตลอด.. หลังจากนั้นสองสามปี เพื่อนสนิทของพี่วายุก็แนะนำแคลให้พี่วายุรู้จัก เพราะอยากให้พี่วายุเริ่มต้นชีวิตคู่อีกครั้ง

แคลชอบพี่วายุมาก แต่พี่วายุบอกน้ำผึ้งว่าไม่ได้รักแคลแบบที่รักพี่มิโกะ เขาก็บอกกับแคลตรง ๆ แต่แคลก็ไม่สน เธอรับความสัมพันธ์แบบฉาบฉวยได้ แล้วอยู่ ๆ แคลก็มาบอกกับพี่วายุว่าเธอท้อง เธอจะเอาเด็กออกเพื่อไม่ให้เป็นภาระของใคร

พี่วายุก็ขอร้องเธอไว้ ทั้งที่ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขาหรือเปล่า แต่ก็บอกกับน้ำผึ้งไว้แล้วว่าถึงน้องวาไม่ใช่ลูกของเขา เขาก็จะเลี้ยงเธอให้เหมือนลูก แต่ก่อนจะคลอดน้องวาไม่ถึงเดือน ดันมีฝรั่งคนหนึ่งมาอ้างตัวว่าเป็นพ่อเด็ก พอน้องวาเกิดพี่วายุจึงต้องให้หมอตรวจดีเอ็นเอเพื่อความมั่นใจ ปรากฏว่าน้องวาเป็นลูกของพี่วายุจริง ๆ

หลังจากน้องวาออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึงเดือน แคลก็กลับประเทศไปพร้อมกับฝรั่งคนนั้น.. แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงเดือนก็เกิดอุบัติเหตุกับพี่วายุ.. ก็เป็นอย่างที่คุณเห็นนั่นแหละค่ะ” เธอเล่าเคล้าเสียงสะอื้น ต่อให้ผ่านมาหลายปีเธอก็ยังปวดใจทุกครั้งที่นึกถึง  

มือใหญ่ตบแผ่นหลังบอบบางเบา ๆ เจ็บปวดแทนเธอและพี่ชาย และนับถือในความเข้มแข็ง ความเสียสละของเธอ

“คุณคงเหนื่อยมากสินะน้ำผึ้ง ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องดูแลหลานเล็ก ๆ ถึงสองคน ซึ่งคุณก็ทำได้ดีมาก ๆ พวกเขาเติบโตมาได้อย่างดี สุขภาพดี มารยาทดี การศึกษาดี คุณเก่งมาก” เธอต้องทิ้งความสุข ความสนุกในวัยสาวเพื่อดูแลพวกเขา เขาชื่นชมจากใจ