24

“เหนื่อยมากค่ะ แต่น้ำผึ้งมีความสุขมากกว่า แต่หลังจากเกิดเรื่องคุณป้าก็ช่วยเหลือน้ำผึ้งเยอะมากค่ะ ทั้งเรื่องหาโรงเรียนเรื่องค่าเทอมของเด็ก ๆ คุณป้าท่านรับผิดชอบให้ทั้งหมดเลยค่ะ พอปิดเทอมคุณป้าก็จะรับพวกเขาไปอยู่ด้วยตลอดเลย คุณป้าบอกว่าอยากตอบแทนให้พี่วายุ แต่คุณป้าตอบแทนเรามากเกินไปด้วยซ้ำค่ะ เพราะถ้าพี่วายุไม่ได้ช่วยคุณป้าเอาไว้ เราสองคนก็ไม่มีปัญญาส่งเด็ก ๆ เรียนโรงเรียนนานาชาติได้หรอกค่ะ” เธอกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ

“คุณแม่ผมทำถูกต้องที่สุดแล้วแหละครับน้ำผึ้ง เพราะผมเชื่อว่าถ้าให้เลือกระหว่างสิ่งที่แม่ผมทำให้เด็ก ๆ กับการไม่บาดเจ็บของพี่วายุ คุณต้องเลือกพี่วายุแน่”

“แน่นอนค่ะ” เธอตอบรับทันที “ขอแค่พี่วายุไม่เป็นอะไร เราก็มีความสุขในแบบของเราได้ค่ะ”

“แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว คุณก็ให้พวกเราได้ตอบแทนความดีของพี่วายุให้ดีที่สุดเถอะนะครับ ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจ ไม่ต้องรู้สึกว่ามากเกินไป เพราะมันชดเชยกับความกล้าหาญของพี่ชายคุณไม่ได้เลย”       

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณเควิน”  สบตาเขาด้วยความซึ้งใจ     

“ดึกมากแล้ว ผมกลับก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับนะครับ ห้ามปฏิเสธ” เขารีบออกตัวเมื่อเห็นเธอส่ายหน้า   

“ที่ส่ายหน้าเนี่ยจะบอกว่าไม่ปฏิเสธค่ะ” เธอหยอกเขาแล้วกลั้วหัวเราะ แล้วเดินออกไปส่งเขาที่รถ “ในซอยลูกระนาดเยอะและค่อนข้างมืด ค่อย ๆ ขับออกไปนะคะ”

มือที่กำลังจะเปิดประตูรถปล่อยที่จับ เปลี่ยนเป็นดึงหญิงสาวเข้ามากอด แล้วจูบที่ริมฝีปากช่างห่วงใยของเธอเบา ๆ 

“ฝันดีนะครับฮันนี่” แล้วจึงเดินไปเปิดประตูรั้วก่อนจะกลับมาขึ้นรถ ขับออกไปจอดอยู่ที่หน้าบ้าน รอให้เธอปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยจึงขับรถออกไป

          ..........................

เช้าวันต่อมา

เควินเดินลงมาจากชั้นบน ใส่รองเท้าแล้วหยิบกุญแจรถที่แขวนเรียงกันไว้ในตู้กระจกเหนือชั้นวางรองเท้า

“เควี่ จะรีบไปไหนลูก ไม่ทานข้าวเช้าก่อนเหรอ” คุณกานดากำลังจะลงมาจากชั้นบน เห็นหลังของลูกชายไว ๆ จึงเรียกเขาไว้   

“ไม่ทานครับแม่ ผมจะไปรับน้ำผึ้งที่บ้านแล้วจะทานกับเธอครับ เมื่อคืนนัดกันไว้แล้ว” เขารอจนท่านเดินลงมาถึงแล้วก้มลงหอมแก้ม    

“ถ้างั้นก็รีบไปเถอะลูก แม่อยากอุ้มหลานเต็มแก่แล้ว” มารดากระเซ้า   

เขาหัวเราะถูกใจกับคำพูดของมารดา “ผมก็อยากอุ้มลูกของตัวเองเหมือนกันครับแม่ ผมไปก่อนนะครับ ตอนเย็นจะพาว่าที่ลูกสะใภ้มาทานข้าวด้วย” แล้วหอมแก้มท่านอีกครั้งก่อนเดินจากไป

............................

ที่บ้านของณัฐวรา

เธอตื่นมาเข้าครัวแต่เช้าเพื่อทำข้าวต้มหมูสับไว้ต้อนรับหวานใจ เสร็จแล้วก็รีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เจ็ดโมงกว่านิด ๆ เธอก็ได้ยินเสียงแตรรถที่หน้าบ้าน จึงออกไปเปิดประตูรั้วให้  

เควินลงจากรถแล้วคว้าหญิงสาวมากอดด้วยความคิดถึง จะหอมแก้มเธอแต่เธอเบี่ยงหน้าหนีทันที   

“อายคนอื่นบ้างสิคะ ประเจิดประเจ้อจังเลย” แม้บ้านของเธอจะไม่ได้อยู่ติดกับบ้านของคนอื่น แต่ช่วงเช้าแบบนี้ก็มีผู้คนสัญจรผ่านไปมาหน้าบ้านเรื่อย ๆ เพราะเลยจากบ้านเธอไปจะมีห้องเช่าหลายสิบห้อง

“ก็ผมคิดถึงฮันนี่นี่นา ไม่ได้เจอตั้งหลายชั่วโมง” เขาตัดพ้อแต่ก็ยอมหยุดโดยดี แล้วโอบเอวเธอเดินเข้าบ้าน.. เมื่อพ้นประตูบ้านเข้าไปข้างในแล้ว เขาก็ดึงเธอมาจูบอย่างโหยหา จูบเรียกร้องเอาแต่ใจ

หญิงสาวตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะรุกขนาดนี้ เขาทำเธอสติหลุดลอย หลงเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา แขนเรียวที่ทิ้งไว้ข้างตัวยกขึ้นโอบรอบคอของเขาด้วยความเผลอไผล เผยอปากขึ้นรับจูบดูดดื่มจากเขาอย่างไม่ประสา ใช้เรียวลิ้นตอบโต้ลิ้นของเขาที่แหย่เข้ามาในปากของเธอ เธอค่อย ๆ เรียนรู้และทำตามเขาด้วยความซาบซ่าน

สติของเควินหลุดลอยจากแค่คิดว่าจะจูบเฉย ๆ มันเร่าร้อนขึ้น ต้องการมากขึ้นจนไม่อาจจะหยุดได้แล้ว จากจูบที่เรียกร้อง ค่อยๆ เลื่อนต่ำมาที่ลำคอขาวผ่องหอมกรุ่น วนไล้ไปมาและเล็มต่ำลงมาจนถึงเนินอกที่คอเสื้อแยกออกให้เห็น แล้ววนกลับไปที่ลำคอขึ้นไปหาริมฝีปากอีกครั้ง มือข้างที่รองท้ายทอยเธอไว้เลื่อนขึ้นลง ลูบไปทั่วแผ่นหลังของเธอ แล้ววกมาที่ด้านหน้า แตะที่หน้าอกของเธออย่างแผ่วเบาไม่จาบจ้วง ค่อย ๆ ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าที่เธอสวม ใช้นิ้วไล้ให้ตรงจุดที่ไวต่อความรู้สึกเบา ๆ

เสียงครางที่ออกมาจากลำคอพร้อมกับร่างที่แอ่นขึ้นของเธอ ปลุกอารมณ์ที่กำลังกระพือของเขาให้ลุกโชน ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงแล้ว เขาดันเธอออกจากอ้อมกอดแล้วช้อนตัวเธอขึ้นไว้ในวงแขน เดินตรงไปที่เบดโซฟาที่เธอคงมีไว้ให้เด็ก ๆ ทั้งสองนอนดูทีวีกัน 

ไฟสวาทที่เขาเป็นคนจุดให้เธอไม่ได้มอดลงไปง่าย ๆ แต่เธอก็รู้สึกตัวเมื่อเขาวางเธอลง และรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหนก็ถูกเขาจู่โจมอีกครั้ง เขาเริ่มเติมเชื้อไฟอีกครั้ง และครั้งนี้ยากที่จะดับลงได้ เพราะเธออยากรู้ อยากลอง อยากสัมผัสถึงความรู้สึกลึกซึ้งของชายหญิง