บทที่ 12

พอหญิงสาวปิดประตูลงก็ตรงขึ้นไปบน เตียงพร้อมกับล้มตัวลงนอนสวมกอดร่างหนาที่นอนหลับอยู่อย่างสนิทสนม สักพักร่างหนาก็ขยับลืมตาตื่นขึ้นด้วยอาการปวดหัว กำลังจะลุกขึ้นนั่งแต่เขากลับถูกหญิงสาวข้างกายถมตัวเข้าใส่ไม่ให้เขาลุกขึ้นจากเตียง

"จะรีบไปไหนคะ"

"ฉันจะไปอาบน้ำ เธอกลับไปได้แล้วไป"

"ไม่เอาค่ะ ฉันว่าเรามาต่อกันอีกสักยกนะคะ" หญิงสาวพยายามออดอ้อนออเซาะชายหนุ่ม

"ไม่ ผมต้องไปทำงาน" ผลักร่างบางออกจากตัวแล้วลุกลงจากเตียงทันทีด้วยความหงุดหงิด

"ก็ได้ค่ะ "

"เอานี่ค่าตัวของเธอ" ภูมิหยิบเงินสดก้อนหนึ่งยื่นให้หญิงสาว

"ขอบคุณค่ะ" ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มสากด้วยความดีใจ

"ถ้าเธอพอใจแล้ว ก็รีบออกไปได้แล้ว" ภูมิเดินตรงไปทางห้องน้ำ

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

"มีอะไร"

"เมื่อกี้เลขาของคุณมาค่ะ เธอฝากบอกว่าจะเข้าบริษัทไปก่อนค่ะ"

"จริงเหรอ" ภูมิขมวดคิ้วเข้าหากัน

"ค่ะ เธอพึ่งจะออกไปเมื่อกี้นี่เอง"

"อืม ขอบใจ" พูดพลางเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

ด้านน้ำพอถึงบริษัทเธอก็จัดการเตรียมเอกสารต่างๆที่ภูมิจะต้องเซนต์ในวันนี้ไว้อย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับทำเอกสารการประชุมในวันนี้ไปด้วย จากนั้นก็เช็คตารางการนัดหมายของชายหนุ่มว่ามีอะไรบ้างสำหรับวันนี้

ตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในบริษัทก็มีแต่คนมองเพราะเธอแต่งตัวแปลกไปจากเมื่อวาน โดยวันนี้เธอใส่เสื้อเซิ้ตสีขาวเก็บชายไว้ในกระโปรงสั้นรัดรูปเหนือเข่าสีดำพร้อมกับรองเท้าสั้นสูงพอประมาณส่งให้เธอดูสง่ามากขึ้น ยิ่งใบหน้าเนียนที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อยพองาม เธอก็ยิ่งน่ามองมากขึ้นในสายตาของหนุ่มๆ

ระหว่างที่น้ำกำลังก้มหน้าทำงานอยู่ภูมิก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอเงียบๆ พร้อมกับจ้องแก้มเนียนอมชมพูไม่วางตา และไม่ลืมที่จะสำรวจการแต่งตัวที่แปลกตาไปจากเมื่อวานมากอยู่พอสมควร

"อะแฮ่ม! "

"คุณ" น้ำเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม

"ชงกาแฟไปให้ฉันในห้องด้วย"

"ค่ะ"

คล้อยหลังภูมิเข้าไปข้างในห้องน้ำก็รีบลุกไปชงกาแฟทันที จากนั้นก็ตรงเอาเข้าไปให้ภูมิข้างในห้องทำงาน พอเธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะภูมิก็ยกขึ้นมาดื่มแล้ววางลง พร้อมกับจ้องมองใบหน้าเนียนไม่ยอมวางตา จนเจ้าตัวประหม่าทำตัวไม่ถูก

"วันนี้เธอแต่งตัวใช้ได้นี่" พูดพลางตาจ้องสะโพกผายลงไปจนถึงเรียวขาเนียนทั้งสองขา

"ค่ะ เดี๋ยวฉันเอาเอกสารมาให้คุณเซ็นต์นะคะ" หมุนตัวจะเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อน"

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"เมื่อเช้าเธอไปหาฉันที่ห้องเหรอ"

"ค่ะ"

"โทษทีนะ พอดีเมื่อคืนฉันดื่มหนักไปหน่อยก็เลยตื่นสาย"

"ค่ะ" รับคำแล้วเดินออกไป

น้ำกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับเอกสารวางลงบนโต๊ะตรงหน้าชายหนุ่ม และไม่ลืมแจ้งตารางการประชุมและนัดหมายพบลูกค้าของภูมิในวันนี้ไปด้วย ระหว่างที่น้ำกำลังยืนรอรับเอกสารคืน แพทก็เดินเข้าไปข้างในห้องโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตใดๆ จากคนข้างในแต่อย่างใดเลย

"นี่มันอะไรกันคะภูมิ ทำไมยัยช่างภาพถึงมาอยู่ที่นี้ได้" แพทมองน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้า

"แล้วคุณเข้ามาทำไม ผมว่าออกไปจะดีกว่านะ"

"ไม่ค่ะ! จนกว่าคุณจะบอกว่ายัยนี่มาทำอะไรที่นี่"

"เขาเป็นเลขาของผมพอใจหรือยัง ออกไปได้แล้ว"

"ไม่จริง คุณกำลังโกหกแพทอยู่ใช่ไหม"

"แล้วแต่จะคิดก็แล้วกัน ผมจะทำงาน" ก้มหน้าลงเซ็นต์เอกสารต่อจนเสร็จแล้วยื่นกลับไปให้น้ำ

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ" น้ำรีบเดินออกไปทันที

"เดี๋ยวก่อน! แกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" แพทไล่ตามหลังน้ำ

"หยุดนะแพท! คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งคนของผม" ภูมิเอ่ยเสียงเข้ม

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ มันมีเหตุผลอะไรที่คุณต้องรับมันมาเป็นเลขาด้วย"

"มันเรื่องของผม ถ้าขืนคุณยังไม่ยอมออกไป ผมจะไม่ไว้หน้าคุณแล้วนะ"

"คุณจะใจร้ายกับแพทไปถึงไหน แพททำอะไรผิด"

"ฟังให้ดีนะแพท คุณไม่ได้ทำอะไรผิด แต่คุณเลิกมาตามผมสักที คุณควรไปเจอผู้ชายที่ดีและรักคุณคนเดียวนะ ไม่ใช่ผู้ชายอย่างผมเข้าใจไหม และที่สำคัญผมไม่มีทางกลับไปรักคุณได้อีก เราเป็นเพื่อนกันนั้นแหละดีแล้ว"

"หึ แล้วคุณเจอคนที่คุณรักหรือยังคะ ถึงคุณเจอแล้วคุณคิดเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นจะรักคุณตอบกลับ ในเมื่อคุณยังทำตัวส่ำส่อนเอาไม่เลือกแบบนี้ อย่าทำเป็นมาเตือนสติแพทหน่อยเลยคะ เอาตัวคุณให้รอดก่อนเถอะ" แพทยกยิ้มมุมปากแล้วเดินออกไป

ภูมิได้ยินอย่างนั้นก็นิ่งชะงักไปชั่วครู่ มันก็ถูกอย่างที่แพทพูดนั้นแหละ แต่สำหรับเขาแล้วถึงจะทำตัวดีหรือไม่ดีก็ไม่เคยจะสมหวังกับผู้หญิงคนที่เขารักเลยสักคน รักแท้อย่างนั้นเหรอคงจะมีแต่ในฝันเท่านั้นแหละ เขาไม่มีทางเชื่อในความรักพวกนั้นอีกแล้ว ภูมิส่ายหน้าเบาๆ

พอแพทออกจากห้องก็ตรงไปหาน้ำที่โต๊ะทำงานพร้อมกับยืนจ้องหน้าเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อด้วยสายตาเกลียดแค้นชิงชัง

"บอกมาทำไมเธอถึงมาทำงานที่นี่ได้"

"ฉันว่ามันไม่เกี่ยวกับคุณ ฉันขอไม่ตอบนะคะ" น้ำพูดพลางจ้องหน้าจอคอมฯไปด้วย

"เธออย่ามากวนประสาทฉันนะ เห็นภูมิเขาปกป้องเธอสินะถึงได้อวดดีอย่างนี้"

"ฉันว่าคุณกลับไปเถอะ ฉันจะทำงานไม่มีเวลามาเถียงกับคุณหรอก" น้ำลุกขึ้นยืนพร้อมเอกสารจะเดินออกไป

"เธอมีอะไรกับภูมิแล้วใช่ไหม! "

"คุณเอาอะไรมาพูด ฉันไม่เคยมีอะไรกับเขาแม้แต่ครั้งเดียว" น้ำรีบตอบออกไปทันควันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ขอให้มันจริงเถอะ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถึงเธอจะมีอะไรกับภูมิแล้ว เธอก็เป็นได้แค่คู่นอนหรือไม่ก็ที่ระบายความใคร่ของเขาเท่านั้นแหละ เพราะภูมิไม่คิดที่จะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว"

"แล้วคุณมาบอกฉันทำไม"

"ฉันแค่จะเตือนไว้ว่าอย่าเอาหัวใจลงไปเล่นด้วยเด็ดขาด เดี๋ยวน้ำตาจะเช็ดหัวเข่าเอา"

"ฉันว่าคุณเตือนตัวเองเถอะ เพราะเท่าที่ฉันเห็นคุณก็กำลังวิ่งตามเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ ถึงได้มาถึงที่นี่"

"ใช่ฉันยอมรับ แต่มันคงจะไม่เป็นอย่างนั้นตลอดไปหรอก"

"แค่นี้ใช่ไหมที่คุณจะพูด ฉันขอตัว"

"เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังพูดไม่จบ"

"อะไรอีก"

"พ่อแม่เธอกับคุณลุงบรรพตรู้จักกันใช่ไหม" แพทถามในสิ่งที่ค้างคาใจเพราะเคยได้ยินมาอย่างนั้น

"ใช่ มีอะไรหรือเปล่า"

"เปล่า เพราะอย่างนี้สินะ เธอถึงได้มาทำงานกับภูมิได้"

"แล้วแต่คุณจะคิดก็แล้วกัน"

"คุณลุงกับพ่อแม่เธอ คงคิดที่จะจับคู่เธอกับภูมิสินะ แต่คงไม่สำเร็จหรอกเพราะภูมิคงไม่คว้าเธอมาเป็นเมียแต่งออกหน้าออกตาหรอก"

"แล้วคิดเหรอว่าฉันอยากจะได้ผู้ชายแบบนั้นมาเป็นสามี เท่าที่เห็นก็มีแต่คุณนะฉันขอตัว" น้ำยิ้มมุมปากแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจแพทอีก

"แกว่าฉันเหรอ!" แพทกำมือแน่นด้วยความโกรธเคือง

ช่วงเที่ยงวันน้ำกำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับภพอยู่ที่โต๊ะทำงาน ภูมิก็เดินออกมาเห็นเข้าพอดี ก็เกิดอาการไม่พอใจขึ้นมา ที่หญิงสาวพูดคุยกับปลายสายด้วยความสนิทสนมพร้อมกับหัวเราะร่าใส่ปลายสายด้วยความสนุกสนาน

"อะแฮ่ม! เธอคุยกับใคร"

"แค่นี่ก่อนนะคะ พี่ภพ" เสียงหวานเอ่ยบอกปลายสาย แล้วกดวางสายทันที

"ฉันถามว่าเธอคุยกับใคร !"

"เพื่อนค่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่า"

"ฉันไม่เชื่อ"

"มันเรื่องของคุณค่ะ ฉันขอตัว" ร่างบางลุกขึ้นยืนจะเดินออกไปเพื่อทานมื้อเที่ยง

"เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" พูดพลางกระชากร่างบางเข้ามากอดไว้

"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ! ปล่อย! " น้ำดิ้นขัดขืน

"เธอเป็นอะไร! อย่ามาทำสะดีดสะดิ้งหน่อยเลยน่า ทำอย่างกับไม่เคยเอากับฉัน"

"ถ้าฉันไม่โดนวางยาอย่าหวังว่าฉันจะยอมนอนกับผู้ชายสกปรกอย่างคุณ"

"หึ มันเกิดขึ้นแล้วเธอจะแก้ไขอะไรได้ บอกมาว่าเธอคุยกับใคร"

"ฉันว่าคุณอย่ามาหาเรื่องฉันเลย เอาเวลาไปหาตัวการที่ลอบวางยาฉันในผับของคุณให้เจอตัวจะดีกว่า"

"เธอไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง บอกมาเธอคุยกับใคร"

"ฉันจะคุยกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉันนะที่จะต้องรู้เรื่องของฉันไปเสียทุกอย่าง "

"เธอคุยกับผู้ชายใช่ไหม คงจะเป็นไอ้หน้าจืดที่เธอพาไปนั่งดื่มที่ผับของฉันสินะ"

"ใช่แล้วคุณจะทำไม ฉันจะคุยกับผู้ชายคนไหนก็ได้มันเป็นสิทธิ์ของฉัน"

"ไม่ได้! " ภูมิขบกรามแน่น

"คุณอย่าเห็นแกตัวสิคะ เราเป็นแค่คู่นอนกันเอง ไม่ใช่คนรักหรือแฟน คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน"

"ทำไมฉันจะห้ามไม่ได้ เธออย่าลืมนะว่าถ้าเธอขัดใจฉัน เรื่องที่เธอมีอะไรกับฉันถึงหูผู้ใหญ่แน่"

"แล้วคุณจะมาห้ามฉันทำไมไม่ทราบ"

"เพราะฉันไม่อยากทับรอยใครยังไงล่ะ"

"พูดมาได้ ว่าไม่อยากทับรอยใครแล้วเมื่อคืนที่คุณหิ้วผู้หญิงขึ้นเตียงจนถึงเช้า คุณคงไม่คิดหรอกนะว่าคุณเป็นคนแรกของเธอ"

"ได้ ปากดีนักใช่ไหม" พูดจบภูมิก็ประกบจูบบดขยี้ริมฝีปากบางด้วยความรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว

"อื้อ" ร่างบางพยายามดิ้นขัดขืนพร้อมกับใช้มือผลักร่างหนาออกห่างจากตัวแต่ไม่เป็นผลเพราะภูมิใช้มือโอบกอดตัวเธอไว้แน่น พอชายหนุ่มพอใจแล้วก็ปล่อยเธอเป็นอิสระ

"สกปรก! ทุเรศ! รู้ไหมว่าคุณมันน่ารังเกียจที่สุดเลย!" น้ำต่อว่าภูมิด้วยความโกรธเกลียด

"ถ้าเธอยังไม่ยอมหุบปากต่อว่าฉัน ฉันลากเธอไปปล้ำในห้องเดี๋ยวนี้แหละ เอาไหม"

"ฉันเกลียดคุณ!" เดินผ่านหน้าภูมิตรงไปที่ลิฟต์ทันที

ภูมิเดินตามหลังน้ำจนไปถึงร้านอาหารพร้อมกับนั่งลงสั่งอาหารมาทานร่วมโต๊ะกับเธอหน้าตาเฉย น้ำนั่งทานไปเงียบๆ ด้วยความหงุดหงิดในใจ ยิ่งเห็นหน้าชายหนุ่มตรงหน้าก็ยิ่งทานไม่ลง เธอจะไม่ยอมตกเป็นของชายหนุ่มอีก สภาพของผู้หญิงที่ภูมิมีความสัมพันธ์ด้วยเมื่อตอนเช้ายังคงติดตาของเธออยู่

"จริงๆเรื่องที่เธอถูกวางยา ฉันถามพนักงานทุกคนในผับแล้วนะ ไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคน"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

"แล้วในภาพในกล้องวงจรปิดล่ะ" น้ำถามกลับ

"เท่าที่ฉันดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จะมีก็แต่ผู้ชายที่พาเธอออกมาจากผับก็แค่นั้นแหละ"

"อืม ช่างเถอะ" น้ำก้มหน้าทานข้าวต่อ

"คืนนี้ฉันจะไปค้างที่ห้องเธอนะ"

"______" น้ำนั่งนิ่งเงียบไม่ตอบกลับใดๆ

หลังทานมื้อเที่ยงเสร็จน้ำก็กลับขึ้นไปยังชั้นผู้บริหาร โดยมีภูมิตามติดไม่ยอมห่าง จนถึงเวลาประชุมทั้งคู่ก็เข้าร่วมประชุมพร้อมกัน จากนั้นทั้งสองคนก็ไปพบลูกค้าในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ได้นัดหมายกันเพื่อคุยงานกัน ทั้งคู่นั่งรอลูกค้าสักพักลูกค้าสาวสวยก็เดินเข้ามา

"สวัสดีค่ะคุณภูมิ ขอโทษนะคะ ที่ทำให้รอพอดีรถติดไปหน่อยค่ะ" ปรางลูกค้าสาวสวยพูดพลางนั่งลงบนเก้าอี้

"ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้" ภูมิส่งยิ้มให้ลูกค้าสาว

"งั้นเราเริ่มคุยงานกันเลยดีไหมคะ"

"ครับ"

ระหว่างที่คุยงานการตกแต่งภายในบ้านไป ภูมิก็ส่งสายตาแพรวพราวไปให้ปรางลูกค้าสาวอยู่ตลอดเวลาอย่างเปิดเผย ทั้งคู่ต่างก็มองสบตากันเหมือนอ่านใจกันและกันออก น้ำที่กำลังนั่งจดรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับงานก็ได้แต่นั่งเงียบๆ ไป ไม่นานทั้งคู่ก็คุยกันเสร็จ ภูมิจึงอาสาไปส่งปรางถึงที่รถ ส่วนน้ำก็ยืนรออยู่ที่รถของภูมิเพื่อกลับไปที่บริษัท

พอภูมิกลับมาที่รถทั้งสองคนก็ตรงไปยังบริษัท ระหว่างทางกลับภูมิก็ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษอย่างที่น้ำไม่เคยมาเห็น ถ้าเดาไม่ผิดชายหนุ่มคงจะถูกตาต้องใจกับลูกค้าสาวอย่างแน่นอน ก็ดีเหมือนถ้าเกิดว่าภูมิชอบปรางขึ้นมาเธอจะได้หลุดพ้นจากชายหนุ่มสักที

"เธอว่าปรางเขาเป็นไงบ้าง"

"ก็สวยดีค่ะ"

"เธอรู้ไหมว่าปรางเขาเหมือนจินนี่แฟนเก่าฉันเลยทั้งสวยทั้งเก่ง" ภูมิพูดไปตามความรู้สึก

"ค่ะ ดูเธอก็เหมาะกับคุณดีนะคะ"

"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ แต่ฉันรู้สึกดียังไงก็ไม่รู้มันบอกไม่ถูก มันเหมือนรักแรกพบเลย"

"คุณน่าจะลองจีบเธอดูนะ เธออาจจะเป็นเนื้อคู่ของคุณก็ได้"

"อืม ความคิดดีนี่ ฉันจะลองดูก็แล้วกัน"

"ค่ะ" รับคำแล้วหันหน้าออกไปทางหน้าต่างมองข้างทาง เธออยากจะรู้เหมือนกันว่าชายหนุ่มจะจริงจังได้สักแค่ไหนกัน

พอไปถึงบริษัทน้ำก็นั่งเคลียร์งานไปจนเสร็จ จากนั้นเธอจึงรีบเก็บของใส่กระเป๋าเพราะมีนัดทานมื้อเย็นกับเข็มและภพต่อ กำลังจะลุกเดินออกไปภูมิก็เดินออกมาจากห้องทำงานพอดี

"เธอจะกลับแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ ฉันมีนัดกับเข็ม"

"ฉันก็ลืมไปว่าเธอเอารถมาเอง งั้นต่างคนต่างกลับก็แล้วกัน เจอกันคืนนี้นะ" พูดจบภูมิก็เดินผ่านหน้าน้ำไป

น้ำเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินตามหลังชายหนุ่มตรงไปเข้าลิฟต์ ระหว่างอยู่ในลิฟต์ภูมิก็แอบเหลือบมองเรียวขาเนียนที่โผล่พ้นมาจากกระโปรงสั้นรัดรูปของหญิงสาว เขาอยากจะสัมผัสมันเหลือเกิน ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสเพราะติดงานจนหัวหมุนเกือบทั้งวัน แต่คืนนี้เขาไม่พลาดแน่เพราะจะได้สัมผัสมันทั้งคืน

"มานี่!" มือหนาคว้าแขนเรียวตรงไปที่รถหรูของตัวเองอย่างรวดเร็ว

"อะไรของคุณเนี่ยฉันเจ็บนะ"

"เข้าไป" พูดพลางเปิดประตูด้านหลังคนขับอ้ากว้าง

"ไม่ ฉันมีนัดกับเข็ม" น้ำพยายามสะบัดแขนออกจากการจับกุม

"ถ้าเธอไม่ยอมเข้าไปดีๆ ฉันจะแก้ผ้าเธอกลางลานจอดรถนี่แหละ"

น้ำได้ยินอย่างก็รีบเข้าไปนั่งในรถตามที่ภูมิต้องการด้วยความจำใจ ส่วนภูมิก็ตามเข้าไปติดๆแล้วปิดประตูลง พร้อมกับหันไปมองร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ

"คุณจะทำอะไร"

"ตอนแรกฉันว่าจะรอคืนนี้ แต่ฉันอดใจไม่ไหว" ขยับเข้าไปประชิดร่างบาง

"ไม่นี่มันในรถนะ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด อีกอย่างฉันว่าถ้าคุณมีความต้องการขนาดนั้น คุณทำไมไม่โทรให้ผู้หญิงคนอื่นๆ มาหาล่ะ" พูดพลางพยายามเปิดผลักประตูรถ

"เธออยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ฉันจะตามคนอื่นมาอีกทำไมเสียเวลา มานี่" กระชากร่างบางเข้าโอบกอดไว้ พร้อมกับล้วงเข้าไปในหน้าอกเต่งตึงทั้งสองข้างบีบเคล้นไปมา

"คุณเห็นฉันไร้ค่ามากถึงขนาดนี้เลยเหรอ ไม่นึกถึงจิตใจฉันบ้างเลย ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ ไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวที่คุณอยากจะทำอะไรที่ไหนตรงไหนก็ได้ ฉันอายคุณได้ยินไหม" น้ำพูดตัดพ้อน้ำตาคลอเบ้า

ภูมิได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักนิ่งไปใช่เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลย แต่กลับผู้หญิงพวกนั้นเขาต้องเอาเงินเข้าแลกถึงจะได้ความสุขมา ส่วนผู้หญิงในอ้อมกอดตอนนี้เธอขอแค่เพียงเก็บเรื่องระหว่างเธอและเขาไว้เป็นความลับก็พอ ถ้าเขาจะเอาแต่ใจหาความสุขกับเธอในรถมันคงจะดูแย่เกินไป

"รีบลงไปสิ เจอกันคืนนี้ก็แล้วกัน" ยอมคลายอ้อมแขนออกจากร่างบางแต่โดยดี

"_____" น้ำเปิดประตูลงจากรถไปเงียบๆ ไม่ตอบกลับใดๆ พร้อมกับน้ำตาไหลอาบทั้งสองแก้ม มือบางยกมือขึ้นปาดทิ้งทันทีไม่ให้ชายหนุ่มเห็น เธอพยายามจะไม่รู้สึกอะไรแต่มันทำไม่ได้จริงๆ ความเสียใจน้อยใจเข้ามาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวเลย

น้ำรีบขับรถของตนเองแล่นออกไปทันที โดยมีสายตาคมกริบมองตามรถคันเก่าจนหายลับตาไป เขารู้ว่าน้ำไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่น จนเขาเดาความรู้สึกของเธอไม่ได้เลย เพราะเธอตั้งป้อมรังเกียจเขาอยู่ตลอดเวลา ขนาดเขาชวนเธอคุยเรื่องผู้หญิงคนอื่นเธอยังยิ้มหน้าระรื่นเห็นด้วยกับเขาทุกอย่างเหมือนไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเขาเลย แต่มันก็สมควรแล้วล่ะเพราะเขาทำตัวเองทั้งนั้น

พอน้ำไปถึงที่ร้านก็ตรงเข้าไปข้างในร้านก็เจอเข็มกับภพนั่งรออยู่ก่อนแล้ว การแต่งตัวของน้ำที่แปลกไปทำให้เข็มกับภพแอบที่จะแปลกใจหันไปมองหน้ากันไม่ได้เพราะไม่เคยเห็นน้ำแต่งตัวในชุดทำงานแบบนี้เลย แถมยังเป็นกระโปรงสั้นรัดรูปอีกต่างหาก

"ขอโทษนะ ที่ฉันมาช้า" น้ำพูดพลางนั่งลง

"ไม่เป็นไรฉันกับพี่ภพเราพึ่งมาก่อนแค่ไม่กี่นาทีเอง" เข็มเอ่ยขึ้น

"งั้นเราก็สั่งอาหารกันเลยสิ" น้ำหยิบเมนูขึ้นมาเปิดดู

"น้ำทำไมเธอถึงแต่งตัวเป็นสาวสวยอย่างนี้ล่ะ" เข็มอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้

"พอดีมันเป็นชุดทำงานน่ะ"

"งานอะไรเหรอ" เข็มอยากรู้

"งานเอกสารอะไรพวกนี้แหละ เธอไม่ต้องรู้หรอก"

"อะไรกันอยากรู้ก็ไม่ได้" เข็มทำหน้างอ

"จะคุยกันแค่สองคนใช่ไหม พี่จะได้กลับ" ภพเอ่ยขึ้น

"โทษทีค่ะ สบายดีนะคะพี่ภพ" น้ำหันไปทางชายหนุ่ม

"พี่สบายดี พี่ว่าน้ำแต่งตัวเป็นสาวออฟฟิศอย่างนี้ก็สวยไปอีกแบบนะ"

"อย่าทำเป็นมาชมหน่อยเลยค่ะ เดี๋ยวน้ำก็ลอยหรอก" น้ำส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

"พี่พูดจริงๆ "

"รีบสั่งอาหารกันเถอะค่ะ เข็มเริ่มจะหิวแล้ว"

ระหว่างที่ทั้งสามคนทานอาหารไปก็พูดคุยกันไปตามประสาคนสนิทกันอย่างสนุกสนาน คุยกันไปเรื่อยเปื่อยจนวนมาที่เรื่องของน้ำ

"ว่าแต่น้ำไม่รับงานถ่ายภาพและโฆษณาพวกนี้แล้วเหรอ " ภพถามขึ้น

"ช่วงนี้ยังค่ะ ถึงรับก็มีน้อยมาก กว่าจะมีคนติดต่อมาก็หลายอาทิตย์อยู่กว่าจะมีโผล่มาแต่ละราย"

"มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

"ขอบคุณค่ะ" น้ำยิ้มรับ

"แหม เป็นแฟนกันเลยไหมคะ" เข็มเอ่ยแซว

"เข็มเธอพูดอะไร" น้ำหันไปมองหน้าเพื่อน

"ฉันพูดจริงๆ ต่างคนต่างโสดก็คบกันเลยจะได้แฮปปี้"

"พี่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ"

"พี่ภพ " น้ำหันไปทางชายหนุ่มแล้วส่ายหน้าเบาๆ

"พี่ล้อเล่น" ภพหัวเราะเสียงดัง

"อย่าล้อเล่นแบบนี้อีกนะคะ เป็นพี่น้องกันก็ดีอยู่แล้วค่ะ"

"โอเคครับ" ภพยิ้มรับ

หลังทานอาหารเสร็จน้ำกับเข็มก็ไปส่งภพที่รถ จากนั้นทั้งสองคนก็ยืนคุยกันต่อ เรื่องที่คุยกันก็หนีไม่พ้นเรื่องส่วนตัวของทั้งสองคน ที่กำลังรบกวนจิตใจของคนทั้งสองอยู่ตลอดเวลา

"ว่าไงตกลงเธอทำงานที่ไหนกับใครกันแน่" เข็มถามขึ้น

"เธอไม่ต้องรู้หรอกน่า"

"ก็ได้ งั้นเธอก็ไม่ต้องมาอยากรู้เรื่องของฉันนะ" เข็มเมินหน้าหนี

"ได้ไง เธอกับคุณคริสเป็นไงบ้าง"

"ไม่บอก ฉันกลับล่ะ"เข็มเดินหนีน้ำไปอีกทาง

"เดี๋ยวก่อนสิเข็ม ฉันบอกก็ได้"

"เล่ามา" เข็มหยุดเดินทันที

"คือฉันทำงานเป็นเลขาคุณภูมิ เธอไม่ต้องถามนะว่าเพราะอะไร ฉันยังไม่อยากจะตอบอะไรตอนนี้"

"อืม ก็ได้ถ้าเธอไม่สบายใจฉันก็จะไม่เซ้าซี้ถามอีก"

"แล้วเธอกับคุณคริสล่ะ"

"ก็คบกันไปเรื่อยๆ นั้นแหละ "

"ดีแล้วล่ะ ฉันเห็นเธอมีความสุขฉันก็ดีใจด้วย"น้ำส่งยิ้มให้เข็ม

"ขอบใจจ้ะ" เข็มยิ้มรับ

"ฉันว่าเราแยกย้ายกันกลับดีกว่า ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" น้ำทำหน้างอ

"คุณภูมิคงจะใช่งานเธอหนักล่ะสิท่า" เข็มเอ่ยแซวเพื่อน

"อย่าพูดถึงเขาได้ไหม ฉันไม่อยากจะได้ยิน"

"จ้ะ ฉันกลับก่อนนะ คุณคริสเขารออยู่"เข็มเดินไปเปิดประตูรถ

"ไปเถอะกลับดีๆ นะ" น้ำโบกมือให้เพื่อน

พอเข็มแล่นรถออกไปน้ำก็ขึ้นไปนั่งบนรถด้านคนขับ นั่งชั่งใจอยู่นานว่าเธอจะกลับไปที่คอนโดหรือว่าที่บ้านสุดท้ายเธอก็ได้ข้อสรุปอยู่ในใจ น้ำตัดสินใจขับรถตรงไปยังบ้านของตนเอง เพราะไม่อยากจะเห็นหน้าภูมิในตอนนี้และที่สำคัญเธอรู้ว่าถ้ากลับไปที่คอนโดภูมิก็จะมาหาความสุขตักตวงจากตัวเธออีกอย่างแน่นอน ซึ่งเธอยังไม่พร้อมในตอนนี้

น้ำเข้าไปเอ่ยทักทายพ่อกับแม่ในห้องนั่งเล่นและพูดคุยด้วยสักพัก ก็ตรงขึ้นไปยังห้องของตนเองเพื่ออาบน้ำพักผ่อนอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรก

ช่วงดึกทางด้านภูมิหลังจากที่กลับมาจากผับก็ตรงไปยังห้องน้ำทันทีพร้อมกับกดกริ่งหน้าห้องเพื่อเรียกคนข้างในให้เปิดประตูให้แต่กลับไม่มีใครมาเปิดประตูให้แถมยังเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ ภูมิพยายามเรียกชื่อน้ำแต่ไม่มีการตอบกลับใดๆเลย เขาจึงหยิบมือถือขึ้นมาโทรออกหาเธอ พอน้ำเห็นสายเข้าเป็นเบอร์ของภูมิเธอก็รีบปิดเครื่องหนีทันที เพราะไม่อยากจะคุยกับชายหนุ่มตอนนี้

"บ้าจริง! น้ำเธอกล้าปิดเครื่องหนีฉันเลยเหรอ ยัยตัวแสบ" ภูมิขบกรามแน่นด้วยความโกรธ

ก่อนที่ภูมิจะกลับไปที่ห้องของตัวเองก็กดกริ่งตรงหน้าห้องน้ำรัวๆ อีกครั้งด้วยความโมโหที่เธอไม่อยู่ในห้อง ภูมิทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาทันทีที่ถึงห้องตนเอง พร้อมกับกดโทรหาน้ำอีกครั้งและก็เหมือนเช่นเคยเธอยังคงปิดเครื่องอยู่เหมือนเดิม ถ้าจะให้เดาเธอคงจะกลับไปที่บ้านอย่างแน่นอน กลับมาก่อนเถอะเขาจะลงโทษเธอให้สาสมโทษฐานที่ทำให้เขาหัวเสียคิดว่าจะได้เชยชมเธอในคืนนี้แต่กลับต้องมานั่งกินแห้วเสียนี่ ภูมินึกคิดอยู่ในใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป....