กลที่ 9

พ่อเลี้ยงหนุ่มหันไปมองชายป่าตรงนั้นหน้าเครียด ดูเหมือนจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นในพื้นที่ของเขาแล้วสิ เขาไม่อยากคิดอะไรอีก จึงตัดสินใจพาชญานินกลับไปด้วยกันก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน

พอเตชทัตอุ้มคนขึ้นมาแล้วหมุนตัวกลับไปเห็นม้าตัวโปรด เขาพลันชะงัก ให้คนเจ็บขี่ม้ากลับไปกับเขาคงไม่ดีนัก แม้จะไม่มีอะไรหักงอให้เห็น แต่ไม่รู้ข้างในจะบอบช้ำแค่ไหน คิดไปคิดมา เขาก็ค่อยๆ นั่งลงประคองร่างบางไว้บนตัก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายเรียกคนสนิทให้เอารถมารับด่วนและสั่งให้เตรียมหมอไว้รอด้วย

ไม่กี่นาทีจากนั้น พันรบบึ่งรถกระบะคันใหญ่มาเลย พอมองเห็นเจ้านายกอดประคองผู้หญิงคนหนึ่งไว้บนตัก เขาก็เบิกตากว้าง กำลังจะลงจากรถไปหา เจ้านายก็ตะโกนบอกไม่ให้ลงก่อน

“รีบกลับไปที่เรือนหมอเลย” เตชทัตบอกเร็วๆ หลังอุ้มชญานินมานั่งในแคปหลังแล้ว ระหว่างพันรบเลี้ยวรถกลับ เขาก็เป่านิ้วส่งสัญญาณบอกให้เจ้าสายลมวิ่งตามมาเอง

สีหน้าจริงจังของเจ้านายทำให้พันรบไม่กล้าถามมาก เขารีบขับรถตรงไปยังเรือนหมอ ที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยปู่ของเตชทัตยังอยู่ เรือนหมอนี้มีหมอหนึ่งคน ผู้ช่วยสองคน เวลาคนงานในไร่ไม่สบายหรือเกิดอุบัติเหตุตอนทำงานก็มารักษาที่นี่

พอรถแล่นไปจอดหน้าเรือนหมอ เตชทัตแทบจะเปิดประตูอุ้มคนเจ็บพุ่งลงไปเลย เขาก้าวเร็วๆ เข้าห้องฉุกเฉินที่สั่งให้เตรียมไว้ทันที นั่นยิ่งทำให้พันรนสงสัยใคร่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมเจ้านายเขาถึงร้อนรนกับการบาดเจ็บของเธอขนาดนี้

ที่สำคัญ เธอโผล่มาจากไหน?

“เธอเป็นไงบ้างหมอ” เตชทัตลุกขึ้นถามทันทีที่เห็นหมอหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบต้นๆ ประจำเรือนหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวลโดยไม่รู้ตัว

“โชคดีที่อาการไม่หนักครับ แผลบนศีรษะไม่ลึกจนต้องเย็บ แขนซ้ายกระดูกร้าว ข้อเท้าพลิก อื่นๆ ก็ฟกช้ำตามตัว ไม่กี่วันก็หาย แต่จะให้ดีพ่อเลี้ยงควรพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอีกทีนะครับ”

เตชทัตพยักหน้า ก่อนถามต่อ “นานแค่ไหน เธอถึงจะฟื้น”

“ช่วงเที่ยงก็น่าจะรู้สึกตัวแล้วนะครับ”

ได้ยินอย่างนั้นเขาก็วางใจ โบกมือให้หมอไปพัก แล้วเดินไปหยุดมองคนบนเตียงผู้ป่วยคนเดียวของเรือนหมอเงียบๆ

ชญานินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนบ่าย ด้วยยังมึนๆ จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เลยเผลอลุกขึ้นนั่ง ผลคือเจ็บแปลบไปหมด ทรมานจนหลุดครางออกมาเสียงแผ่ว ต้องข่มใจนอนนิ่งๆ อยู่สักพัก ความเจ็บปวดถึงทุเลาลง

ดวงตาที่มีน้ำเอ่อคลอกะพริบมองรอบตัวอย่างสับสน ห้องสะอาดกับม่านสีฟ้าที่รวบเก็บไว้ด้านข้างแบบนี้ไม่คุ้นตาเลยสักนิด

เธออยู่ที่ไหน?

พอถามตัวเองแบบนี้ ภาพมากมายก็ผุดขึ้นมาในหัว ชญานินต้องตั้งสติอยู่นาน กว่าจะจับภาพเหล่านั้นมาปะติดปะต่อจนจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองก่อนจะหมดสติ

พวกเธอถูกไล่ล่า!

“ตื่นแล้วเหรอ”

ร่างบางสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองคนเดินมาถามแบบเงียบๆ พอเห็นเป็นผู้ชายแปลกหน้าก็ถดตัวหนีอย่างไม่ไว้ใจ ไม่ทันระวังแขนซ้ายที่บาดเจ็บอยู่ แค่สะเทือนนิดเดียวแต่ปวดจนหน้าเหยเก เมื่อก้มดูก็พบว่าแขนตนใส่เฝือกอ่อนอยู่ แถมตอนนี้เธอยังใส่เสื้อผ้าของใครไม่รู้

“เจ็บมากหรือเปล่า รู้สึกยังไงบ้าง”

ชญานินไม่ตอบ เอาแต่มองผู้ชายหน้าเข้ม หนวดเคราขึ้นครึ้ม เขาดูคุ้นหน้า แต่เธอนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน พอเชสก้าวมาถามใกล้ๆ เธอจึงรีบยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นห้าม “อย่าเข้ามานะ!” ทั้งห้ามทั้งเหลียวซ้ายแลขวา “ที่นี่คือที่ไหนกัน แล้วคุณเป็นใคร ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“ผมเป็นเจ้าของที่นี่” เตชทัตตอบเสียงเรียบ นึกแปลกใจที่ชญานินแสดงออกเหมือนจำเขาไม่ได้ เพิ่งเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอไม่น่าจะลืมไวขนาดนั้น เขาเดินไปพิงกรอบหน้าต่างพูดกับเธอ “ส่วนเรื่องที่คุณมายังไง ผมก็อยากจะรู้เหมือนกัน”

“จับฉันมาเองแล้วจะมาตีมึนทำไม ต้องการอะไรก็พูดมา!”

“จับคุณมา?” คิ้วเข้มขมวดเป็นปมทันที “ทำไมถึงคิดว่าผมจับคุณมาที่นี่ล่ะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่”

“คิดจะหลอกใครกัน!” ชญานินเห็นอีกฝ่ายตีหน้าซื่อยิ่งรู้สึกเดือดปุดๆ “ไล่ยิงจนฉันกลิ้งตกเขาแล้วจับตัวมาขนาดนี้ ยังมีหน้ามาทำไม่รู้ไม่ชี้อีก ไม่มีอะไรจะทำแล้วเหรอ!”

“ผมไม่ได้ไล่ยิงและจับคุณมา อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น”

“พูดไปใครจะเชื่อ ฉันเป็นคนถูกไล่ยิงนะ พอฟื้นมาอีกทีก็โผล่มาอยู่ที่นี่ จะบอกว่าคุณไม่เกี่ยวงั้นเหรอ เชื่อก็โง่แล้ว”

เตชทัตฟังแล้วคิ้วกระตุก ถ้าเขาไม่พาเธอกลับมาที่นี่ ป่านนี้เธอคงนอนอืดอยู่ตีนเขาแน่ แม้จะไม่พอใจกับท่าทีของชญานินเท่าไร แต่เรื่องที่ได้รู้จากเธอก็ทำให้เขาข่มความรู้สึกนั้นไว้ ถามเข้าเรื่องสำคัญ “นี่คุณจำผมไม่ได้เหรอ?”

ชญานินชะงักมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้า

“เราเคยเจอกันข้างถนนวันนั้นไง”

“ข้างถนน...” เธอกุมหัวนึกอยู่ไม่นานก็เบิกตากว้าง ด้วยจำได้แล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร “คุณนั่นเอง!”

อีตานี่ก็คือพ่อเลี้ยงที่มาช่วยพวกเธอจากวายุ

เขาคือคนที่ยิงเฉียดหูเธอไปนั่นไง!

เตชทัตมองอาการนั้นของชญานินแล้วถอนหายใจดัง บอกกับเธอว่า “ที่นี่เป็นเรือนหมอในไร่ของผมเอง เมื่อเช้าผมไปตรวจที่ท้ายไร่ แล้วเจอคุณนอนสลบอยู่ เลยพากลับมารักษาที่นี่ ให้แม่บ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ผมเป็นคนช่วยคุณไว้ ไม่ใช่คนที่จับตัวคุณมา”

“...” ชญานินนิ่งอึ้งไปเลย สักพักก็เม้มปากถาม “คุณมีหลักฐานมายืนยันไหมล่ะ ว่าไม่ใช่พวกเดียวกันกับพวกที่ตามไล่ล่าฉันน่ะ” เธอยังไม่เชื่อเขาง่ายๆ หรอกนะ ถึงพิชานันท์จะรู้จักเขาดี แต่เธอไม่รู้จักด้วยนี่!

พอนึกถึงพิชานันท์ขึ้นมา ชญานินก็ทำตาโต

“ขิงล่ะ! คุณเอาขิงไปไว้ที่ไหน!”

“ผมจะไปรู้ได้ไง ว่าขิงหอมอยู่ที่ไหน ตอนผมไปเจอคุณ ก็เห็นสลบอยู่คนเดียว”

“คนเดียว...” หญิงสาวใจหายวาบ ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้วพลันซีดเผือดลงไปอีก เมื่อคิดว่าตอนนี้พิชานันท์อาจถูกพวกมันจับตัวไปแล้ว

พ่อเลี้ยงหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็นิ่วหน้าเดินเข้าไปถามใกล้ๆ “ไหวไหมคุณ หมอบอกว่าคุณหัวแตกนิดหน่อย กระดูกแขนซ้ายร้าว ต้องเข้าเฝือกไว้ ข้อเท้าก็พลิก ยังมีฟกช้ำไปทั้งตัว นอกนั้นไม่มีอะไรน่าห่วง ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง เจ็บตรงอื่นอีกไหม”

“ปวดค่ะ มันปวดไปทั้งตัวเลย” ตอบเสียงค่อยแล้วเธอก็ช้อนตามองคนเดินมายืนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาครุ่นคิด ถ้าเขาเป็นคนร้ายจริง คงไม่ดูแลเธอดีขนาดนี้ พิชานันท์ก็ดูจะนับถือเขาไม่น้อย ชญานินทำใจกล้ามองเข้าไปในดวงตาคมดุนิ่งๆ ก่อนถาม “ฉันไว้ใจคุณได้ใช่ไหมคะ”

เตชทัตพยักหน้าและถามกลับ “เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่ บอกผมได้ไหม”

ชญานินเม้มปากเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเล่าเสียงสั่นเครือ “เมื่อวานฉันกับขิงออกไปขี่ม้าเล่นในทุ่งท้ายไร่ ไม่คิดว่าจะไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งขนอะไรบางอย่างมาทางป่าตรงตีนเขา เราพยายามซ่อนตัวแล้ว แต่พวกมันก็เห็นเข้าจนได้ จากนั้นก็ไล่ยิงพวกเราจนม้าพาเตลิดหนีขึ้นเขา...”

น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของคนเล่าน่าสงสารจนคนฟังกัดฟันกรอดโดยไม่รู้ตัว

กับผู้หญิงตัวเล็กๆ สองคน พวกมันก็ยังไม่เว้น!