مشاركة

บทที่13 คนคุ้นเคย

مؤلف: Iris_
last update تاريخ النشر: 2025-01-14 22:59:16

     วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่เยว่เล่อได้กลายเป็นนางคณิกา ตื่นแต่เช้ามืดมาซ้อมร่ายรำกลางวัน ถึงบ่ายต้องเรียนรู้การปรนนิบัติยามค่ำคืน ยามมืดยังต้องออกมารับแขก ชีวิตของนางคณิกาคนหนึ่งไม่ง่ายเลย หากแต่เยว่เล่อเริ่มรู้สึกสนุกกับการเป็นนางคณิกาเมื่อได้เรียนรู้การปรนนิบัติยามค่ำคืน…เป็นเรื่องที่น่าสนใจไม่เลวเลยทีเดียว

     กำลังเดินผ่านโถงทางเดินเพื่อไปขึ้นเวทีแสดงการร่ายรำแต่หูของเยว่เล่อกับได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังออกมาจากห้องที่พวกพี่สาวทั้งหลายเอาไว้ใช้รับแขก

     “คุณชายท่านพูดชมเกินไปแล้ว ตอนนี้ไป๋เหออายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี”

     “เจ้าจะเอาหน้ามุดดินทำไมเล่า? เอาใบหน้าหวานๆของเจ้ามามุดแผงอกข้าไม่ดีกว่าหรือ”

     “อร้ายยย คุณชาย ท่านรังแกข้าจนหน้าแดงไปหมด”

      คิ้วยิ่งขมวดเมื่อเอาหูแนบประตูตั้งใจฟังอย่างดี เสียงนี้ฟังแล้วคุ้นมากมิใช่หรือ เยว่เล่อเปิดประตูบานเลื่อนช้าๆจึงพบว่าในห้องมีคนอยู่ถึง5คน มีชายที่โอบประคองสาวงามสองคนนั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนระเบียงที่ยื่นออกไปมองจนสามารถเห็นเวทีข้างล่างได้ ส่วนอีกสองคนเป็นสาวใช้ที่กำลังวางอาหารจากถาดลงบนโต๊ะ

      สาวใช้สองคนอยู่ใกล้ประตูมากกว่าจึงเห็นเยว่เล่อ นางเอานิ้วชี้วางบนปากส่งสายตาให้พวกสาวใช้ออกไป สาวใช้มิกล้าขัดคำสั่งลูกสาวคนโปรดคนใหม่ของแม่เล้าจึงรีบออกไปแต่โดยดี

      “คุณชายท่านยังมีหน่ายซินนั่งอยู่ข้างๆด้วยนะเจ้าคะ” แม่นางคนงามแสดงท่าทางน้อยใจ นางเบียดหน้าอกคู่โตกับแผงอกกว้าง

     “โถ่ อย่าน้อยใจไปเลยซินเอ๋อร์ข้าจะลืมดอกไม้ที่เย้ายวนเช่นเจ้าได้เยี่ยงไรกัน” ฟอดๆ ชายหนุ่มก้มหน้าลงหอมแก้มนุ่มของสาวงามในอ้อมกอดข้างซ้าย แต่ไม่ลืมที่จะแบ่งปันความรักไปให้กับสาวงามในอ้อมกอดข้างขวาด้วยเช่นกัน

     เยว่เล่อนั่งแทะเมล็ดทานตะวันมองภาพตรงหน้าราวกับดูเรื่องสนุก ท่านพ่อของนางช่างสรรหาลูกน้องดีๆเช่นนี้มาทำงาน

     “หน่ายซินเจ้ากับข้าก็คงไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่นักหรอก ดูคนมากมายราวกับมดข้างล่างนั่นสิ พวกเขาเหล่านั้นล้วนมาเพื่อชมแม่นางเหมยฮวาผู้มีรูปโฉมงามสะคราญ! คุณชายก็คงมาที่นี่เพราะเหตุนั้นเช่นกัน”

     “นั่นสิ พวกข้าสองคนคงเป็นได้แค่ของเล่นแก้ขัด”

     สาวงามสองคนรุมน้อยใจจนชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ เขาก้มหน้าแนบซุกกับก้อนนุ่มฟูขาวนวล4ก้อนอย่างเอาใจ

     “พวกเจ้าช่างขี้งอนเสียเหลือเกิน ความจริงแล้วข้ามาทำงาน พอดีข้าทำของรักของหวงของเจ้านายหายไป กำลังตามหาอย่างขันแข็งแต่กลับไม่พบสักที จนแล้วจนรอดข้าจึงมาสืบข่าวที่นี้ มิคิดเลยว่าจะได้พบเจอโชคชะตาแสนงดงามทั้งสองของข้า”

      แม่นางทั้งสองบิดเขินตัวเป็นเกลียว พบเจอแขกมาก็มากแต่พึ่งเคยพบเจอคุณชายที่แพรวพราวเช่นนี้

      “เหอะ เจ้านายของคุณชายช่างใช้งานท่านหนักเสียจริงๆ มิสนใจเปลี่ยนไปหางานอื่นทำบ้างหรือ” เปลือกเมล็ดทานตะวันถูกขว้างทิ้งลงจานก่อนเยว่เล่อจะใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาขาวชิ้นโตเข้าปาก

     “มิได้!!! ลูกน้องดีๆเช่นข้าเจ้านายจะไปหาจากไหนได้อีก จริงไหมซินเอ๋อร์ ไป๋เอ๋อร์” ชายหนุ่มเงยหน้าจากร่องอุ่นขึ้นมามองหน้าแม่นางทั้งสอง แต่เขากับพบว่าทั้งสองคนกำลังหันไปมองภายในห้องซึ่งเป็นด้านหลังของเขา

     “พวกเจ้าสองคนมองอะ….คะ พวกเจ้าสองคนรีบออกไป ออกไปก่อน” คุนฟู่รีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ดึงนางคณิกาทั้งสองคนออกจากห้องแล้วปิดประตู

     “คุณหนูในที่สุดข้าก็เจอท่านเสียที ข้ามิคิดเลยว่าจะพบคุณหนูอยู่ที่นี่….” เสียงของคุนฟู่ค่อยๆหายไปจนในที่สุดก็ไม่สามารถพูดออกมาได้อีก ใช่! คุณหนูของเขาเหตุใดจึงอยู่ในหอนางคณิกาได้!!! เขาเอามือทั้งสองข้างกุมหัวเพื่อประคองสติตัวเองและตรวจสอบให้ดีว่าเขายังมีหัวอยู่บนบ่า

     “จุ๊ๆ คุนฟู่เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิใช่คุณหนูแต่เป็นนางคณิกาชื่อเหมยฮวา” คำพูดยืนยันยิ่งทำให้คุนฟู่แทบเสียสติ นางโลมที่มีข่าวลือจนโด่งดังทั่วทั้งในเมืองและเมืองข้างเคียงคือคุณหนูของเขา!!! ตายแน่ๆ ครั้งนี้เขาตายจริงๆแน่

     “คุณหนูข้าขอร้องเถอะ เรากลับบ้าน กลับตำหนักเทียนฝูกันเถอะ” คุนฟู่รีบปรี่ตัวเข้าไปจะคว้าขาของเยว่เล่อมากอดแต่นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินหนี

     “หึ เจ้าตั้งใจตามหาข้ากับซูเจียวน่าดูเลยนะคุนฟู่ถึงได้มาเจอข้าอยู่ที่นี่” พัดในมือถูกกางออก เยว่เล่อใช้สายตาจ้องจับผิดถึงที่สุดจนคุนฟู่ไร้เรี่ยวแรงลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้น

     “ตั้งแต่ลงจากตำหนักเทียนฝูข้าก็ตามหาคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองจนไม่ได้พัก ข้าค้นหาจนทั่วป่าอสูรยังมิพบเจอ พึ่งจะได้เข้าเมืองเมื่อหัวค่ำนี้เองจึงมาหาความสุขเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” คุนฟู่ชูมือเอานิ้วชี้กับนิ้วโป่งแนบกันจนแทบไม่เหลือช่องว่างเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาหาความสุขเล็กน้อยเพียงไหน

     “ช่างเถอะๆ ข้าจะไปทำงานแล้วมิได้ว่างงานเหมือนเจ้า!”

     “เดี๋ยวกะ…ก่อน”

      เยว่เล่อเปิดประตูแล้วเดินออกไป คุนฟู่กำลังตามไปแต่กับถูกล็อกแขนซ้ายขวาด้วยร่องนุ่มนิ่มของแม่นางหน่ายซินและแม่นางไป๋เหอ เขาถูกลากกลับเข้ามาในห้อง ออกไปนั่งตรงระเบียงเช่นเดิม

     ไม่นานหลังจากนั้นไฟทั้งหมดก็ถูกดับลงเหลือเพียงแค่ไฟประดับเวที หญิงสาวที่ทุกคนรอคอยปรากฏตัวออกมาอย่างงดงาม ร่างกายขาวถูกขับด้วยเสื้อผ้าสีแดงเผ็ดร้อน ผ้าบางที่สวมใส่ทำให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน วันนี้การแสดงแตกต่างจากวันแรกเป็นอย่างมาก เป็นเพราะเริ่มสนุกกับการเป็นนางคณิกาเยว่เล่อจึงเต็มใจแสดง

     เสียงกลองดังกระหึ่มปลุกเร้าความคึกคัก จังหวะท่าเต้นรวดเร็วเย้ายวนแบบชนเผ่าสร้างความประทับใจให้กับแขกที่มาชมเพื่อยืนยันข่าวลือ ดาวเด่นคนใหม่แห่งหอบุปผชาติงามล่มเมืองอย่างไม่ต้องสงสัย! ทั้งยังมีสเน่ห์อันน่าหลงใหลแบบน่าประหลาด เป็นความงามที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลแสนซุกซนจนคับหยุบยิบไปทั้งใจ ไหนจะมีรัศมีความสูงส่งแปลกๆอีก ใครบ้างจะไม่ชอบนาง?

      “อา อ๊ากกกกก” เสียงโหยหวนดังมาจากบนชั้นสองที่เป็นห้องส่วนตัว แต่เพราะเสียงกลองดังมากจึงพอกลบได้

     “เห็นขาอ่อนแล้ว ระวังๆๆ ม๊ายยย” คุนฟู่ร้องเสียงแหลมสูงยิ่งกว่าสตรีเสียอีก เขากำลังจะตาย ใช่แล้วหากเรื่องนี้ไปถึงหูนายท่านกับฮูหยินเขาต้องตายแน่ๆ

     นางคณิกาสองคนที่ดูแลคุนฟู่มึนงงไปหมด พวกนางช่วยประคองร่างอ่อนปวกเปียกของแขกให้ลุกขึ้น แต่เพียงไม่นานหน้าของเขาก็เอนไปข้างหน้าจนมุดไปคุยกับพื้นอีกรอบ ได้แต่คิดว่าแขกผู้นี้คงตกหลุมรักแม่นางเหมยฮวาจากเมื่อครู่และทำใจมิได้เมื่อเห็นนางในดวงใจออกไปเผยเรือนร่างให้ชายอื่นดู นางมองหน้ากันแล้วได้แต่ส่ายหัว อาการเกินเยียวยาแล้ว

     “วันนี้เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ”

     การแสดงวันนี้ทำแม่เล้าพอใจเป็นพิเศษ มันออกมาดีเกินความคาดหมายยกเว้นเพียงแต่เสียงโหยหวนประหลาดระหว่างการแสดง ช่างเป็นเสียงที่ทรหดใจเสียจริง!

     “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ” เยว่เล่อย่อตัวขอบคุณอย่างชดช้อย นางปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว แม่แต่เรื่องน่าอายตอนนี้ก็ทำได้โดยไม่กระดากแล้ว

     “เจ้าต้องไปรับแขกในห้องส่วนตัวอีกคน เขาทุ่มจ่ายเงินให้เจ้าเยอะมากอย่าทำให้เขาผิดหวัง”

     “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” ต่อให้ยังไม่เห็นหน้าแขกผู้นั้นเยว่เล่อก็พอรู้ว่าเขาคือชายโรคจิต เอ่อ เขาชื่ออะไรนะ อ่อ มู่หยาง   

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่33 สามี ภรรยา และเหล่านายอนุน้อยทั้งสาม?

    หลังจากเดินซื้อของจนหมดเรี่ยวแรงร่างกายของเยว่เล่อก็ล้มตัวนอนบนฟูกนุ่มๆทันทีเมื่อกลับถึงห้อง เป่าตงและเสวี่ยปิงที่นอนรออยู่ในห้องเงยหัวขึ้นมามอง “ไปอาบน้ำก่อนค่อยนอน” เสียงเรียบๆของเป่าตงดังขึ้นมา ตอนนี้มันเหมือนกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กเต็มตัว “ขอนอนพักสักพักค่อยไปอาบ” เยว่เล่อนอนหงายกางแขนกางขาจนเต็มเตียง สายตามองเพดานเตียงอย่างเลื่อนลอย ส่วนหนึ่งในใจตื่นเต้นที่จะได้ออกเดินทางจากทวีปหยางจื่อตี้แล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็กังวลอยู่เรื่องหนึ่ง ฟึบ เยว่เล่อตะแคงข้างหันไปมองเป่าตงและเสวี่ยปิงที่นอนอยู่บนเบาะของตัวเอง ตอนแรกนางตกลงกับพวกมันว่าหากข้ามทวีปได้สำเร็จจะปล่อยพวกมันให้เป็นอิสระ…แต่ในใจเยว่เล่อดันเกิดความเห็นแก่ตัวขึ้นมา นางไม่อยากปล่อยพวกมันไปเลย แม้เป่าตงจะขี้บ่น ขี้เหวี่ยง ขี้วีนแค่ไหน แต่มันก็คอยช่วยนางอยู่ข้างๆเสมอ เสวี่ยปิงเองถึงแม้จะเป็นหมาขี้ประจบ แต่มันก็เป็นเหมือนเพื่อนที่ดีของนาง การมีทั้งสองตัวอยู่ด้วยทำให้การเดินทางของนางไม่เหงาเลยสักวัน ทุกวันมีแต่เรื่องสนุกเต็มไปหมด ถ้าจะต้องจากกันในวันพรุ่งนี้… แค่คิดถึงเรื่องน่าเศร้าดวงตาของเยว่เล่อก็เริ่มแดงก่ำ

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่32 การรีดไถคนของนางแม้แต่โจรยังต้องชื่นชม

    พอเช้าวันต่อมา เยว่เล่อ ฮุ่ยหมินและเหล่าสหายโจรก็นั่งเรือซ่อมซ่อลำเดิมพร้อมปลาหมึกกลับมายังท่าเรือ สภาพของเหล่าสหายโจรดูย่ำแย่เกินกว่าจะบรรยายได้ เพราะพวกเขาไม่ได้เจอเหล่าสหายพี่น้องกองโจรมาหลายอาทิตย์จึงกินดื่มกันจนเมาหัวราน้ำ ส่วนเยว่เล่อมิได้ร่วมดื่มแต่สภาพกลับไม่ต่างกันเท่าไรนักเมื่อนางเมากลิ่นซากปลาหมึก! เยว่เล่อไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าจะเอาพวกมันไปด้วยทำไม แต่พอนางบอกให้เอาโยนทิ้งไปฮุ่ยหมินก็รีบมาห้ามไว้เพราะบอกว่ากลับไปมือเปล่ามันน่าสงสัย “แหวะ อ้วก” เพียงแค่ขึ้นมาถึงฝั่งเยว่เล่อและเหล่าสหายโจรก็ประจำพุ่มไม้แยกกันอ้วกจนหมดพุง หลังลากสังขารกลับโรงเตี๊ยมได้ หลงจู๊ของโรงเตี๊ยมรีบวิ่งมารายงานคนที่สภาพดีที่สุดเช่นฮุ่ยหมินว่ามีคนฝากจดหมายเอาไว้ให้ เมื่อเขาคลี่จดหมายออกจึงพบว่าเป็นนัดหมายตกลงราคาสินค้า เขามิค่อยพอใจนักที่นางจะขายสิ่งล้ำค่าหายากเช่นไข่ของหงส์เพลิง แต่ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าเขาได้เงินนางได้หินนั่นจึงทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างคนที่คว้าชัยชนะมาได้ก็คือนาง “น้องสาวเจ้าไหวมั้ยเนี่ย” ฮุ่ยหมินพยุงหิ้วปีกร่างของเยว่เล่อขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ดีๆ “เอ้า จดหมายของเจ

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่31 วิชาโจรเงาพรายอสูร 001 ว่าด้วยเรื่องการเป็นโจรที่ดีต้องเป็นคนดีเสียก่อน

    ใช้แรงไปไม่น้อยเมื่อต้องปีนบันไดเชือกมาถึงสามสิบชั้น แต่เพียงแค่ขึ้นมาถึงดาดฟ้าเรือใจของเยว่เล่อก็เต้นระส่ำไปหมด มีเรื่องน่าสนใจให้จ้องมองเต็มไปหมด ทั้งหอคอยปราการที่ตั้งสูงบนนั้นแล้วยังติดตั้งปืนใหญ่เอาไว้ ทั้งยังมีบ่อปลาเสริมมงคล ไหนจะห้องดูหรูหราตกแต่งด้วยทองบนอีกชั้นของดาดฟ้านั่นอีก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเยว่เล่อที่สุดคงจะเป็นบัลลังก์สีดำสลักลวดลายอสูรตัวใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ นางรีบวิ่งไปดูบัลลังก์สุดอลังการนั่นด้วยความตื่นเต้นในทันที นี่แหละความอลังการที่นางหวังถึง! เยว่เล่อลูบลายสลักด้วยความประณีตอย่างแผ่วเบา พอมาใกล้ๆแล้วบัลลังก์ดูใหญ่กว่าเดิมอีก “ข้าลองนั่งดูได้หรือไม่” เยว่เล่อหันไปถามฮุ่ยหมินกับสหายโจรที่กำลังเดินมาหา “ได้สิ ถ้าเจ้ายอมมาเป็นเมียข้าย่อมมีสิทธินั่งบนบัลลังก์อยู่แล้ว” เยว่เล่อชะงักตูดของตัวเองที่กำลังจะนั่งลงเมื่อยินคำว่า ‘ได้สิ’ แต่เมื่อได้ยินเงื่อนไขข้างหลังจึงรีบยกตูดตัวเองขึ้นมายืน มองบัลลังก์ด้วยสายตาดุจรังเกียจมาก “ชิ แค่รองเท้าข้ายังไม่อยากเอาไปวางเลย” เยว่เล่อสะบัดหน้าหนี กำลังมองหาสิ่งสนุกใหม่ก็ได้ยินเสียงชาย

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่30 โจรกระจอก

    เยว่เล่อออกมากับพวกอันหรานและหยู่เซินโดยที่ไม่มีเป่าตงและเสวี่ยปิงตามมาด้วย ท่าเรือในยามค่ำคืนยังคงคึกคักมิต่างจากตอนกลางวัน ตลอดถนนเส้นทางมีโคมไฟจุดจนสว่าง เยว่เล่อสังเกตเห็นว่ามีเรือเข้าออกตลอดเวลา ทั้งยังมีคนของทางการเดินตรวจตราเข้มงวด นางเดินตามอันหรานกับหยู่เซินจนมาพบกับฮุ่ยหมินและฮันสุ่ยยืนพิงกำแพงรออยู่ “ไหนล่ะเรื่องสนุกที่เจ้าว่า” เยว่เล่อถามฮุ่ยหมิน นางไม่เห็นทีท่าว่าท่าเรือที่มีคนเยอะแยะเช่นนี้จะสามารถมีรังโจรซุกซ่อนเอาไว้ได้ “ตามมาสิ” ฮุ่ยหมินตอบ เขาใช้พลังปราณใช่แหวนมิตินำถุงผ้าและเบ็ดตกปลาหลายคันมาถือและแบ่งให้กับลูกน้องของตัวเองเยวเล่อเดินตามเขาไปเรื่อยๆ แม้พวกเขาจะเดินตรงไปที่ท่าเรือแต่นางก็ยังไม่ถามอะไรออกมา พวกเขาเดินตรงไปที่ซุ่มโต๊ะที่มีการตรวจตาคนเข้าออกท่าเรือ “พวกเจ้าจะออกเรือไปทำอะไร” นายตรวจถามเสียงเข้มเมื่อมีชายหนุ่มหน้าตาเจ้าสำอางกับผู้ชายอีกสามคนและมีผู้หญิงอีกหนึ่งคนยืนอยู่ด้านหลัง ดูน่าสงสัยไม่น้อย “ข้ากับคนในครอบครัวจะออกออกไปตกหมึกน่ะ ท่านเป็นนายตรวจแห่งท่าเรือนี้คงรู้สิน่ะว่าหมึกต้องตกตอนกลางคืนน่ะ” “พวกเจ้าไปได้แ

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่29 ไข่สดใหม่จากผู้ผลิต

    ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายจะเกิดขึ้นเสวี่ยปิงจึงรีบลากคอเป่าตงจนตัวลอยมาวางไว้ข้างหลังผ้าคลุมโต๊ะแล้วกระซิบเสียงลอดไรฟันว่า ‘คอยดูสถานการณ์ไปก่อน’ เป่าตงที่กำลังมึนงงยิ่งงงเข้าไปอีกเมื่ออยู่ๆหมาโง่อย่างเสวี่ยปิงกับไม่ทำเรื่องงี่เง่าแต่กลายเป็นมันเสียเอง “พระเจ้า ข้าขอดูใกล้ๆสักหน่อย” เมื่อพ่อค้าทำท่าจะถลาตัวเข้ามาหยิบไข่ไป เยว่เล่อที่ไหวตัวทันจึงรีบไปหลบหลังฮุ่ยหมินที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ ความคิดแรกของพ่อค้าคือจะใช้กำลังแย่งชิงมาต้องตกไปเพราะเขาพึ่งจับได้กับสัมผัสไอปราณที่พึ่งออกมาจากรอบๆตัวของชายหน้าตาเจ้าสำอาง ถึงพ่อค้าจะมีระดับปราณต่ำกว่าจนมิสามารถล่วงรู้ได้ว่าเขาอยู่ระดับไหนแต่จากประสบการณ์ชายคนนี้ย่อมมีระดับไม่ต่ำกว่าระดับหกแน่ ขนของเขาลุกซู่รีบถอยหลังกลับไป “ข้าแค่จะขอตรวจดูเท่านั้นว่าใช่ของจริงหรือป่าว” “พี่ชาย อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเลย ชายสี่คนที่มากับข้าถึงจะดูไม่เอาไหนไปบ้าง ดูติ๊งต๊องไปสักหน่อย แต่พวกเขาเป็นถึงสมาชิกองโจรที่โหมเหี้ยมเช่นกองโจรเงาพรายอสูรเชียวนะ หากเกิดอะไรขึ้นมาร้านเล็กๆของท่านมิรู้ว่าจะมีสิ่งใดเหลือบ้าง…แต่หากคิด ว่าเบื้องหลังท่านยิ่ง

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่28 กาชาไข่อสูร

    ณ เมืองท่าของแคว้นซูบรรยากาศอบอ้าวไปด้วยลมร้อนของทะเล กลิ่นเค็มจากสายลมทำให้สมองตื่นตัวแบบน่าประหลาด ทั้งผืนน้ำกว้างใหญ่ หาดทรายและต้นมะพร้าวสูงใหญ่ล้วนเป็นสิ่งที่เยว่เล่อไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต นางวิ่งเหยียบย่ำทรายนุ่มขาวกับเสวี่ยปิงโดยมีเป่าตงเดิมสง่างามตามมา มันมองเหยียดยัยเด็กฟันน้ำนมและหมาโง่ที่ทำตัวเป็นบ้านนอกไม่เคยเห็นทะเลมาก่อน ซ่า เมื่อคลื่นทะเลซัดพื้นทรายจนมาโดนเท้าของเป่าตง มันตกใจมากจนวิ่งหนีออกจากฝั่งไปไกล สะบัดเท้าเอาน้ำทะเลออกจากฝ่ามือแล้วดม พอได้กินเค็มๆจึงลองชิมอย่างกล้าๆกลัวๆ มันเบิกตาโตทันทีเมื่อพบว่าน้ำมันเค็ม อย่าบอกนะว่าผืนน้ำที่กว้างใหญ่ทั้งหมดนี้คือน้ำเค็มทั้งหมด! ฮุ่ยหมิน ฮันสุ่ย อันหรานและหยู่เซินทำหน้าตายมองภาพคนบ้านนอกตื่นทะเล พวกเขาอยากจะทำเป็นไม่รู้จักกับเยว่เล่อด้วยซ้ำเมื่อเห็นนางสะดุดขาตัวเองแล้วจมทะเลลึกแค่เข่า! เสวี่ยปิงใช้หัวดันหลังเจ้านายตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะจมน้ำตื้นตาย เป็นการตายที่น่าสมเพสมากมิใช่หรือ มันไม่อยากมีประวัติว่าเคยมีเจ้านายโง่ขนาดนี้มาก่อน มันยังไม่อยากถูกลูกหลานตัวเองล้อจนตาย! แค่กๆ เยว่เล่อลุกข

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่22 วิธีทำตัวไม่ประหลาดฉบับคุณหนูอันดับ1

    ในเช้าวันเทศกาลผู้คนครึกครื้นถึงที่สุด มีทั้งนักท่องเที่ยวที่มาจากแคว้นหรือเมืองอื่น มีทั้งคนในเมืองภูเขาไฟแห่งนี้ พวกเขาออกมาจากที่พักแต่เช้ามานั่งจับจองที่นั่งตรงตีนภูเขาไฟเพื่อดูการแข่งขันอย่างใกล้ชิด “ยินดีต้อนรับสู่การแข่งขันเทศกาลไต่ภูเขาไฟเสิ่นอู๋ครั้งที่​3221 ข้าคือพิธีกรประจำปีนี

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่20 คำสั่งสอนของท่านพี่

    คี๊ค คี๊ค มือใหญ่ลูบใต้คอของเหยี่ยวตัวใหญ่เบาๆก่อนจะส่งมันบินออกไปพร้อมจดหมาย เล่อเหยียนหันหลังกับมาเมื่อส่งจดหมายถึงน้องสาวเสร็จ เขาเดินไปนั่งบนโต๊ะ จิบชามองสหายสองคนกำลังเดินหมากกันอย่างเคร่งเครียด “เจ้าส่งจดหมายไปหาใครหรือเล่อเหยียน?” ไคจินละจากหมากบนกระดานไปถามสหายสูงศักดิ์ของตนเ

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่12 คนโรคจิตถ่ำมอง

    บรรยากาศบนตำหนักเทียนฝูคุกรุ่นเมื่อฮูหยินรู้ว่าลูกสาวตัวดีของตนเองไม่ได้หนีเที่ยวเพียงลำพัง แต่ยังพาลูกพี่ลูกน้องอย่างซูเจียวไปด้วยอีกคน เดือดร้อนนายท่านหวางต้องคอยบรรเทาความโกรธของฮูหยิน “เมียรักเจ้าจะโมโหไปทำไมกัน ซูเอ๋อร์กับเยว่เอ๋อร์พวกนางเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ยังเล็ก มิแปลกที่จะไปเที่ย

  • กลวิธีหนีออกจากบ้านของคุณหนูเเห่งสำนักอันดับ1   บทที่11 วิธีขายตัวเองของคุณหนูอันดับ1

    ร่างกายเยว่เล่อโงนเงนไปตามแรงของสาวใช้ที่อาบน้ำให้นาง ดวงตาของนางปิดปรือไม่รับรู้สิ่งใด งานของพวกนางคณิกามันเริ่มตอนกลางคืนมิใช่หรือ เหตุใดนางถึงถูกดึงจากที่นอนตั้งแต่ฟ้ายังมิสางแบบนี้! ฮืออออ ข้าอยากนอนเตียงดีๆที่ไม่ได้นอนมานาน ถ้ารู้ว่าจะลำบากขนาดนี้จะเรียกค่าตัวเพิ่มอีกสักพันตำลังทอง

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status