ผู้ชายเห็นแก่ตัว

"คุณโอเคไหมคะ"

ซินเจียถามแฟนหนุ่มที่แทบไม่มีรอยยิ้มให้เห็นเลยตั้งแต่เธอเดินไปบอกกับพนักงานในร้าน 'so sweet' ว่าไม่ต้องการเช่าชุด แต่ต้องการสั่งตัด และทุกอย่างจะต้องเป็นของใหม่แกะกล่องทั้งหมด 

"ครับ"

ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนหน้าที่จะมาร้านนี้ เขาเอ่ยชวนเธอไปอีกร้านที่เพื่อนแนะนำมาว่าราคาไม่แพง สามารถต่อรองราคาได้ แต่ดูเหมือนซินเจียจะไม่ถูกใจก่อนจะชวนเขามาลองชุดแต่งงานในร้านดังที่ดูก็รู้ว่า 'แพง' 

"มันดูธรรมดาเกินไป"

"มีชุดที่สวยกว่านี้ไหมคะ"

ผู้หญิงที่เคยง่ายๆ อะไรก็ได้ ตอนนี้กำลังวุ่นวายกับการลองชุดแต่งงานที่ทำให้เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะแต่ละชุดที่ลอง ราคามันแพงเกินงบที่เขาตั้งไว้จริงๆ

"ทำไมคุณไม่เช่าชุด"

"ก็ฉันไม่อยากใส่ชุดซ้ำกับใคร"

ซินเจียตอบเสียงหวาน 

"แต่มันราคาแพงมากนะครับ"

ชายหนุ่มกระซิบบอกแฟนสาวที่เลือกชุดแต่งงานเสร็จก็กำลังจะไปเลือกเครื่องประดับที่เข้าชุดต่อ

"คุณไม่รักฉันเหรอคะ"

หญิงสาวแสร้งทำน้ำเสียงน้อยใจ 

"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ"

เจิ้งหลุนแก้ตัว 

"ฉันอยากสวยที่สุดเพื่อคุณค่ะ"

ซินเจียพูดจบก็ส่งยิ้มหวานให้กับแฟนหนุ่มที่ทำหน้าลำบากใจ จะให้ทำตัวงกต่อหน้าเธอก็ไม่ได้ สุดท้ายก็จำใจต้องยื่นบัตรเครดิตที่วงเงินยังไม่เต็มให้พนักงานเอาไปรูด

หลังจากเลือกชุดแต่งงานได้แล้ว ซินเจียก็ชวนเขาไปกินข้าว ปกติถ้ากินข้าวในห้างซินเจียจะเสนอตัวจ่ายให้ประจำ และเขาเองก็ชินกับที่แฟนสาวเป็นคนออกค่าอาหารให้ทุกครั้งไป ซึ่งร้านที่มากินวันนี้ เขาเป็นคนเลือกเอง ร้านดัง มีอาหารขึ้นชื่อคือ 'เป็ดปักกิ่ง' ที่มีราคาแพงหูฉี่

เมื่อกี้จ่ายไปเยอะ...

เขาก็ควรต้องกินให้คุ้ม!

พนักงานในร้านออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ร้านสวย บรรยากาศดี เมนูอาหารแต่ละอย่างไม่มีคำว่า 'ถูก' พนักงานแนะนำอะไร ชายหนุ่มก็พยักหน้าเอาหมด ตอนนี้อาหารถูกสั่งมาเต็มโต๊ะ กินแค่สองคนจะหมดได้ยังไง ไม่รู้จักประเมินตัวเอง อย่างว่า....ไม่ใช่เงินตัวเองก็เลยไม่รู้จักคำว่า 'เกรงใจ'

"ทำไงดีคะ..."

"ฉันลืมเอากระเป๋าเงินมา"

ซินเจียที่กำลังค้นกระเป๋าอุทานออกมา ใบหน้าของเธอดูตกใจ และท่าทีไม่เหมือนคนกำลังโกหกหรือล้อเล่นเลย

"คุณหาดีแล้วเหรอ"

เจิ้งหลุนถามซ้ำ

"ฉันหาไม่เจอเลยค่ะ"

ใบหน้าสวยหวานแสร้งทำเป็นวิตกกังวล 

"คุณออกก่อนได้ไหมคะ"

คำพูดของซินเจียทำคนที่ร่วมโต๊ะและสั่งอาหารขึ้นชื่อมาเกือบทุกเมนูถึงกับต้องเหล่มองบิลค่าอาหารอีกครั้ง ตัวเลขที่เห็นทำเขากลืนน้ำแทบไม่ลง

"จะจ่ายเป็นเงินสดหรือบัตรดีคะ"

พนักงานที่มายืนรอสักพักเอ่ยถาม

"รอสักครู่นะคะ"

ซินเจียที่ตีบทแตกหันไปยิ้มแห้งๆ ให้กับพนักงานสาวท่าทีเรียบร้อย ก่อนจะส่งสายตากดดันให้เจิ้งหลุนรู้ตัว

"บัตรครับ"

สถานการณ์มันกดดัน และเป็นอีกครั้งที่เขาต้องควักเงินโดยไม่จำเป็น ราคาอาหารที่จ่ายไปวันนี้ทำให้เขาเดินออกมาด้วยสีหน้าเซงๆ ไม่มีอารมณ์จะชวนคนนั่งข้างๆ คุยอะไรทั้งนั้น 

"คุณโกรธฉันเหรอคะ" 

ซินเจียถามคนที่ทำหน้าบูดบึ้ง 

"ไม่ได้โกรธครับ"

สีหน้ากับคำพูดมันสวนทางกัน คุ้มค่าแล้วกับการที่เธอชวนเขาออกมา ซินเจียคิดพลางหัวเราะในใจ แน่นอนว่าวันนี้เธอตั้งใจลืมเอากระเป๋าเงินมา และอยากให้เจิ้งหลุนเป็นฝ่ายที่ต้องควักเงินจ่ายทุกอย่างบ้างก็เท่านั้นเอง

แล้วดูทำหน้าสิ...

เป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวจริงๆ 

เพราะความรักมันบังตา ทำให้แต่ก่อนเธอไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยอะไร เจิ้งหลุนไม่มี ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจ่ายเองได้ ไม่มีปัญหาเลย 

เฮอะ!

ช่างโง่จริงๆ เลย...

หญิงสาวได้แต่ด่าตัวเอง ผู้ชายที่จ้องแต่จะเอาเปรียบเธออย่างนี้รักลงไปได้ยังไง แล้วดูทำหน้าสิ แค่เธอลืมเอากระเป๋าเงินมาทำอย่างกับว่าไปทำความผิดร้ายแรง

เพราะอารมณ์ไม่ดี หลังจากส่งซินเจียเสร็จ เจิ้งหลุนก็ไม่คิดจะตื้อขึ้นไปที่ห้องของซินเจียต่อ เขาขับรถออกไปอย่างไว โดยไม่ทันเห็นรอยยิ้มร้ายที่ผุดขึ้นตรงมุมปากบาง

แค่นี้มันยังน้อยไป....

คุณต้องจ่ายอีกเยอะเจิ้งหลุน!