ตอนที่ 3 การจากลาที่ไม่สำคัญ

“ขอบใจทุกคนมากเลยนะ ที่พยายามจะช่วยฉัน ไม่เป็นไรหรอก ฉันมีงานที่เล็งไว้แล้ว วันนี้ฉันมาบอกพวกเธอ ว่าฉันจะไม่ได้มาเรียนแล้ว ก็เท่านั้นเอง ยังไงฉันก็ขอให้พวกเธอโชคดีนะ”

          “เฮ้ย...แกจะไปแบบนี้ไม่ได้นะเนย์...แกอย่าออกจากกลุ่มแชทนะ พวกเรายังเป็นเพื่อนกันนะ มีอะไรจะได้คอยช่วยเหลือกันได้”

นิชาภัทรยังทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ เธอจะเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปได้ยังไง ถึงแม้ว่าลัลน์ลลิตจะพึ่งรู้จักกับเธอตอนอยู่มัธยมตอนปลายก็ตาม

          “ฉันไม่ออกหรอกหลิว ก็ยังเหมือนเดิมนะ”

          “งั้น วันนี้ฉันจะจัดเลี้ยงส่งเธอเองนะเนย์...ที่บ้านฉันก็ได้”

นราวิชญ์เสนอไอเดีย นาทีนี้เขาต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษของตัวเองออกมา ไม่แน่ เขาอาจจะได้เป็นเทพบุตรขี่  ม้าขาวเลยก็ได้นะ

          “อืม...ไม่หรอก ขอบใจนายมากนะเรย์ ฉันต้องรีบกลับบ้าน พ่อของฉันไม่สบายน่ะ”

ลัลน์ลลิตเคยสารภาพรักกับนราวิชญ์ เมื่อครั้งที่เธออยู่มัธยมปลายปีที่สี่ เขากับเธอคบกันเพียงชั่วระยะสั้นๆ เท่านั้น ผ่านมาเกือบสามปีแล้ว ความรักแบบเด็กของเธอและเขาก็จบลง

          “ถ้าเธอต้องการให้ฉันช่วย โทรหาฉันได้เลยนะเนย์”

          “จริงด้วยนะ พราวมุกเอง ก็พร้อมจะช่วยเนย์นะ”

          “อือ...ขอบใจทุกคนมากนะ...”

          [บ้านเช่าหลังเล็ก...แถบชานเมือง]

          “ห้องนอนมีสองห้อง พ่อกับแม่นอนข้างนอก เนย์กับดนย์นอนในห้องกันนะลูก”

บ้านเช่าขนาดเล็กในราคาย่อมเยานี้ กุลทิพย์พยายามเสาะหาจนเจอ เงินทองที่เหลืออยู่ต้องใช้แบบจำกัด กว่าที่สามีของเธอจะหายป่วย และทำงานได้ตามปกติ ก็คงอีกนาน

          “พ่อ...ขอโทษลูกทั้งสองนะ ถ้าไม่เป็นเพราะพ่อ ลูกก็คงไม่ลำบากแบบนี้”

น้ำเสียงอันสั่นเครือของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด ‘นิธิศ’ ไม่คิดว่าครอบครัวของเขา จะต้องมารับชะตากรรมร่วมกับเขาแบบนี้ เป็นเพราะเขา ที่ทำให้ทุกอย่างพังลง ‘ความไว้เนื้อเชื่อใจ ทำให้นิธิศต้องเป็นแบบนี้’

          “ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ เนย์เองก็เรียนจบพอดีเลยนะคะ พวกเราอยู่กันได้ค่ะ เดี๋ยวเนย์จะหางานทำช่วยคุณพ่อนะคะ”

ลัลน์ลลิตพยายามทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าผู้เป็นพ่อ เมื่อเธอได้รู้ว่า พ่อของเธอไม่สบายและกำลังประสพกับโรคร้ายอยู่ แม่บอกเธอเมื่อวันก่อน ว่าพ่อป่วยและต้องใช้เงินรักษาเป็นจำนวนมาก

          “พ่อกับแม่นอนในห้องเถอะครับ ดนย์นอนข้างนอกได้ครับ ไม่ต้องห่วงครับ ดนย์โตแล้วครับ”

          “ลูกกำลังจะเป็นหนุ่มแล้ว นอนในห้องนอนจะเป็นส่วนตัวกว่า แม่กับพ่อไม่ลำบากหรอกลูก”

          “ดนย์นอนได้ครับแม่ อีกอย่างพ่อไม่ค่อยสบาย ดนย์อยากให้พ่อพักผ่อนเยอะๆ ครับ”

          “เนย์...คิดว่า เอาตามที่น้องบอกเถอะค่ะ ดนย์เป็นผู้ชาย และยังเด็ก ยังไงก็เข้มแข็งอยู่แล้วค่ะแม่”

          “อืม...ก็แล้วแต่ลูกเถอะ จะเอาแบบนี้ก็ได้ อีกหน่อยถ้าเรามีเงิน ก็คงจะมีบ้านที่หลังใหญ่กว่านี้นะ”

          “พ่อขอโทษทุกคนนะ”

ความเจ็บปวดอันแสนจะทรมานอย่างที่สุดก็คือ นิธิศไม่สามารถที่จะแก้ไขเรื่องนี้ได้อีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดที่เห็นคนที่เขารักลำบากเพราะเขา

          “พ่อไม่ต้องขอโทษพวกหนูหรอกค่ะ แค่พ่อเลี้ยงเนย์กับดนย์มาจนโตขนาดนี้ก็ดีแล้วนะคะพ่อ พวกเราไม่ใช่เด็กกันแล้วนะคะ และพ่อก็ไม่ต้องคิดมากเรื่องพวกหนูนะคะ เนย์กับดนย์เข้มแข็งกว่าที่พ่อคิดนะคะ”

ลัลน์ลลิตพยายามพูดให้ผู้เป็นพ่อคลายความทุกข์ลง โรคที่พ่อเป็นอยู่จะส่งผล ถ้าเกิดพ่อของเธอเครียดมากๆ ‘แม่อยากให้ลูกพูดให้กำลังใจพ่อเขานะลูก’

          “เอาล่ะ เรามากินข้าวกันเถอะ คุณก็ทานข้าวนะ จะได้ทานยา หมอบอกว่าคุณต้องทานยาสม่ำเสมอ อีกไม่นานคุณก็จะหายนะ”

กุลทิพย์รู้ว่าเงินที่เหลือในบัญชี ยังไม่อาจเพียงพอที่จะผ่าตัดทำการรักษาสามีของเธอ ได้แต่รักษาตามอาการแบบนี้ไปก่อน อนาคตทุกอย่างอาจจะดีขึ้นก็เป็นได้ เธอต้องเข้มแข็ง จากนี้ไปกุลทิพย์จะต้องเป็นกำลังสำคัญให้กับลูกและสามีอันเป็นที่รักให้จงได้

          ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแอพพลิเคชั่นแชทดังขึ้น

          พราวมุก : เนย์...เธอเป็นไงบ้าง...ฉันเป็นห่วงเธอนะ

          พราวมุก : [สติ๊กเกอร์การ์ตูนเศร้า]

          หลิว : ทำไมฉันโทรไปเธอไม่รับสายเนย์

          หลิว : [สติ๊กเกอร์การ์ตูนร้องไห้]

          เรย์ : ฉันกลับมาคุยกับพ่อแล้ว มีงานให้เธอทำนะเนย์ รับสายฉันหน่อยก็ได้นะ

          พราวมุก : ทำไมเนย์...ไม่อ่านแชทนะ หลายวันแล้วที่เธอไม่อ่านเลย จริงๆ งานที่บ้านฉันมีเยอะแยะเลยที่จะให้เธอทำนะเนย์ แม่ฉันก็บอกให้เธอเข้ามานะ

          หลิว : ฉันคิดถึงแกนะเนย์...ทำไมแกเงียบไปแบบนี้ล่ะ...เออแล้วกันต์ไปไหนเนี่ย

          เรย์ : ในกลุ่มมีห้าคน แกก็ดูสิหลิว มีคนอ่านกี่คน

          หลิว : สามคน มีแก พราวมุก และ...อ่อ...แกก็อ่านนี่กันต์ ทำไมแกไม่ตอบเลยวะ แค่ไอ่เนย์หายไปก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว หรือแกไปหาไอ่เนย์ ช่วยถามหน่อยว่าไอ่เนย์ไปเช่าบ้านอยู่ที่ไหนอ่ะ

          พราวมุก : สงสัยเนย์ จะไม่มีอินเทอร์เน็ตหรือเปล่านะ อาจจะโดนตัดเน็ต หรือไม่มีมือถือแล้วก็ได้นะ

          เรย์ : ไม่หรอกมั้ง ถ้าไม่มี ฉันมีให้นะหลายเครื่องเลย เธอจะเอารุ่นไหน ฉันมีให้เธอเสมอนะเนย์

          หลิว : อะไรเรย์ แกจะมาจีบไอ่เนย์ในนี้ไม่ได้นะ นี่มันแชท กลุ่มนะเว้ย...

          เรย์ : ฉันก็แค่ห่วงอดีตหวานใจของฉันน่ะ ^_<>^

[หนึ่งเดือนต่อมา...โนเนย์มคาเฟ่]

          “เนย์...คุ๊กกี้ธัญพืชขายดีมากๆ วันหลังเอามาส่งพี่เพิ่มจากเดิมสักสองเท่านะ ได้หรือเปล่า”

          “ยังไม่แน่ใจเลยค่ะพี่ฟ้า ว่าแม่เนย์จะทำไหวมั้ย นอกจากร้านพี่ เนย์ก็ส่งอีกสี่ร้าน ต้องกลับไปถามแม่ก่อนค่ะพี่ฟ้า”

ลัลน์ลลิตพูดพร้อมกับกำลังจัดเรียงขนมใส่เข้าไปในตู้ หนึ่งสัปดาห์เธอจะเข้ามาส่งที่นี่สองครั้ง และวันนี้ก็เป็นรอบของร้านพี่เพียงฟ้า

          “อืม...วันนี้มีคนมาหาเนย์...เขานั่งรอเนย์ตั้งแต่พี่เปิดร้านแล้ว ไปดูเขาหน่อยสิ ใช่เพื่อนเราหรือเปล่า”

          “ใครเหรอคะพี่ฟ้า”

ลัลน์ลลิตมองไปรอบๆ สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับใครบางคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ‘กันต์’

          “แกเองเหรอที่มาหาฉันกันต์”

ลัลน์ลลิตมองเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอนับร่วมเดือน วันนี้ดูกันต์ธีร์แปลกไป ดูไม่สดชื่นเหมือนเคย หรือมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าเครียดเพราะตามหาเธอ

          “ทำไมแกไม่รับสาย ไม่ตอบแชทฉัน...เนย์”

กันต์ธีร์ตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งออกมาเบาๆ ลัลน์ลลิตทำให้เขาไม่เป็นอันกินอันนอน เธอสัญญากับเขาว่า เธอจะรับสายและตอบแชทเขา หลังจากที่เธอออกจากเรียนไป เธอกลับเงียบหาย เขาเฝ้าตามหาเธออยู่นาน จากที่บ้านเดิมของเธอก็ไม่พบ จนกระทั่งเขาแวะร้านกาแฟและสั่งขนม สะดุดเข้ากับโลโก้บนห่อขนม ‘ลัลน์ลลิตเบอร์เกอรี่’ กันต์ธีร์รู้ว่าในประเทศไทยนี้ คงมีชื่อแบบนี้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่เขามาดักรอพบเธอ จนกระทั่งเจอเธอ