ตอนที่ 14 แหวนหมั้น

ตอนที่ 14

แหวนหมั้น

รดาก้มลงมองที่มือของตัวเอง เธอถอดแหวนหมั้นออกตั้งแต่วันที่เธอออกไปปลูกต้นไม้ข้างกำแพง เพราะกลัวว่ามันจะหลุดหาย และก็ลืมมันไปแล้วว่าเก็บไว้ที่ไหน

"แหวน...รดาถอดเก็บไว้ค่ะ"

"ที่ไหน"

"น่าจะอยู่ในห้องค่ะ"

"แหวนหมั้นควรจะอยู่บนนิ้วไม่ใช่ที่อื่น อยากเป็นคู่หมั้นฉันนักไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงทำเหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนโสด"  

แค่แหวนหมั้นไม่อยู่บนนิ้วเขาก็ต่อว่าเธอราวกับว่าเธอไปทำความผิดร้ายแรงมาอีกแล้ว

ว่าแต่คนอื่นตัวเองก็ไม่เห็นใส่

"แล้วแหวนของพี่วินล่ะคะ" รดาย้อนถามหลังจากที่ไล่สำรวจไปทั่วทุกนิ้วเธอก็ไม่เห็นว่าเขาจะใส่แหวนหมั้นเหมือนกัน

ธาวินก้มมองมือของตัวเองเมื่อถูกถาม เขาเองก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่ามันอยู่ที่ไหน คงเป็นเพราะเขาไม่คิดจะสนใจมัน แหวนที่ได้มาเพราะความไม่เต็มใจเขาเองก็ไม่คิดที่จะจดจำ

"ฉันไม่ได้อยากหมั้นกับเธอ รู้ไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันจะไม่ใส่ก็คงไม่แปลก"

"ค่ะ" น้ำเสียงเศร้าลงทุกครั้งที่เขาตอกย้ำ 

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังยืนยันเหมือนเดิมว่าเขาไม่เคยสนใจเธอเลย แค่เธอรักเขามันผิดมากขนาดไหนเชียวหรือ ถึงทำให้เขาเกลียดเธอได้มากถึงขนาดนี้

รดาได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเอง เธอเลือกที่จะให้มันเป็นแบบนี้ด้วยตัวของเธอเองทั้งหมด เพราะฉะนั้นก็คงไม่มีสิทธิ์ไปต่อว่าใคร

"ไปกินข้าวได้แล้วฉันหิว ออ แล้วไปเอาแหวนมาใส่ด้วยล่ะ อย่าให้ฉันเห็นอีกว่านิ้วเธอไม่มีแหวนหมั้น"

ในเมื่อเขาบอกเองว่าไม่อยากเป็นคู่หมั้นของเธอ แล้วทำไมจะต้องบังคับให้เธอหาแหวนมาใส่ด้วยล่ะ 

ทุกคำถามทุกความสงสัยก็คงเป็นแค่คำที่อยู่ในใจเพราะเธอคงไม่กล้าที่จะหาคำตอบจากเขา

เลยเวลานอนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่รดาก็ยังคงวุ่นอยู่กับกับการรื้อค้นตามลิ้นชักต่าง ๆ ในห้องนอน

สายตามองหาสอดส่องไปทั่วทุกช่อง ทุกซอกที่คิดว่าน่าจะเป็นที่เก็บแหวนของเธอ แต่เกือบชั่วโมงแล้วเธอก็ยังหามันไม่เจอ ร่างบาง           เซเกือบจะล้มจนต้องรีบต้องรีบเอามือค้ำยันโต๊ะไว้เพื่อพยุงร่าง อาการวิงเวียนที่หลายวันมานี้เธอมักจะเป็นอยู่บ่อย ๆ กำลังเล่นงานจนเธอเกือบหน้าคว่ำ แต่ก็คงเป็นเพราะก้ม ๆ เงย ๆ หาของกระมัง

"เอาไว้ไหนนะ รดา" มือบางควานหาเข้าไปในส่วนลึกของลิ้นชักที่มองไม่เห็นด้วยสายตา ปากอิ่มก็พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ของสำคัญเธอก็ต้องเก็บไว้ที่ปลอดภัย

แต่ที่ปลอดภัยของเธอมันคือที่ไหน...

"นึกออกแล้ว" ใบหน้าสวยฉายแววดีใจพร้อมกับวิ่งออกจากห้องนอนตรงไปยังตู้ลิ้นชักที่เธอเพิ่งจะเก็บทะเบียนสมรสไว้ในนั้น 

"อยู่นี่จริง ๆ ด้วย" แหวนเพชรหรูถูกสวมเข้ากับนิ้วเรียวสวยพร้อมด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจของคนสวม

ความดีใจที่หาแหวนหมั้นเจอทำให้รดารีบวิ่งไปที่ห้องของธาวิน เคาะประตูเรียกเจ้าของห้อง เมื่อได้ยินเสียงบอกให้เปิดประตูเข้าไป เธอจึงรีบเข้าไปในห้องของเขาทันที

"พี่วิน รดาหาแหวนเจอแล้วค่ะ" มือบางยกขึ้นให้เขาดูว่าเธอสวมแหวนตามที่เขาสั่งแล้ว ใบหน้าสวยส่งยิ้มดีใจในขณะที่พูด

แหวนเพชรวงหรูที่อยู่บนนิ้วของเธอไม่ได้ทำให้เขาสนใจมากไปกว่าร่างอรชรที่ยืนอวดรูปร่างในชุดนอนบางเบาอยู่ตรงหน้า 

ธาวินไล่สายตาสำรวจทรวดทรงองค์เอวของเธอลงไปถึงเบื้องล่าง แค่มองก็รู้ว่าทั้งร่างของเธอมีแค่ชุดนอนสายเดี่ยวตัวเดียวที่ปกปิดไว้ ส่วนข้างใน...โนบรา

"เข้ามาในห้องฉันทั้งที่อยู่ในชุดนี้ อยากทำหน้าที่เมียหรือไง"  

รดาดีใจจนลืมตัว เมื่อธาวินถามมาแบบนั้นเธอจึงได้สติว่าเธออยู่ในชุดที่พร้อมจะนอน แต่ดันมายืนคล้ายกับเป็นดาวยั่วโดยที่ไม่รู้ตัวอยู่ต่อหน้าเขาเสียได้

"เปล่าค่ะ รดาไปนอนก่อนนะคะ" พูดจบร่างบางก็รีบออกไปจากห้อง ใบหน้าผ่าวร้อนแดงซ่านไปถึงใบหูไม่รู้ว่าเขาเห็นไปถึงไหน แล้วจะคิดว่าเธอตั้งใจไปยั่วเขาหรือเปล่า

ธาวินได้แต่อมยิ้มกับท่าทีเหลอหลาของหญิงสาวก่อนจะรีบหุบมันลงเมื่อรู้ตัว รูปร่างของเธอที่อยู่ในชุดนอนตัวบางทำให้เขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา แต่เขาก็พยายามระงับมันไว้เพราะไม่อยากยอมรับว่าเขาหลงใหลกับเรือนร่างของเธอเข้าให้แล้ว

"ฉันไม่อยากแตะต้องเธอสักนิด รดา" คำพูดที่ออกมาจากปากแต่ไม่ได้ออกมาจากใจเลยสักนิด 

ความใคร่ แค่ความใคร่เท่านั้นคือสิ่งที่ทำให้เขากำลังรู้สึกแบบนี้...

"คุณธาวินคะ คุณพรีมมาขอพบค่ะ" เสียงของเลขาบอกผ่านมาตามเครื่องตอบรับอัตโนมัติ ธาวินจึงละสายตาจากการสอดส่องอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ทุกมุมทุกหลืบเขาก็ควานหาจนทั่วทั้งห้องทำงานแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ต้องการ

"ให้เข้ามาได้" รองประธานบริษัทใหญ่กดปุ่มตอบรับก่อนจะปิดลิ้นชักโต๊ะเข้าที่เดิม

"ไงวิน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" กิรณายิ้มทักอดีตแฟนหนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ตั้งแต่วันที่เธอกับเขาลดสถานะลงก็ยังไม่ได้เจอกันอีกเลย 

"นั่นสิ สบายดีไหม" ธาวินยิ้มตอบและเอ่ยถาม ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคนในตอนนี้ไม่ได้มีความอึดอัดใจต่อกัน และดูเหมือนจะพูดคุยกันได้สนิทใจมากกว่าตอนที่ยังคบกันเสียอีก

"สบายดีค่ะ วินยุ่งอยู่หรือเปล่าพรีมมากวนเวลาทำงานไหม"

"ไม่ยุ่งหรอก ว่าแต่พรีมมาทำอะไรแถวนี้เหรอ ถึงแวะมาได้"

"พอดีพรีมจะไปเยี่ยมคุณแม่ที่โรงพยาบาลน่ะ พอขับรถผ่านหน้าบริษัทของวินก็เลยแวะเข้ามาทักทาย"

"คุณป้าเป็นอะไรเหรอ" ธาวินถามด้วยความตกใจ ตอนที่ยังคบหากับกิรณาแม่ของเธอก็ดีกับเขามาก พอรู้ว่าเข้าโรงพยาบาลเขาจึงรู้สึกเป็นกังวล

"ไม่เป็นอะไรมากหรอกทำเสียงตกใจไปได้ โรคคนสูงอายุแหละ"

"แล้วพรีมจะไปเลยไหม ผมจะได้ไปเยี่ยมท่านด้วยเลย" 

"ว่างเหรอคะ เห็นงานยังเต็มโต๊ะอยู่เลย"

ธาวินก้มมองบนโต๊ะของตัวเอง ไม่แปลกที่กิรณาจะถามแบบนั้นเพราะแฟ้มงานมากมายยังรอให้เขาอนุมัติอยู่กองพะเนินตั้งแต่เช้าที่เข้ามาออฟฟิศเขายังไม่ได้จับปากกาเลยสักครั้ง

"ผมขอเวลาครึ่งชั่วโมง พรีมรอได้ไหม"

"ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นพรีมลงไปรอที่ร้านกาแฟด้านล่างดีกว่า" 

"ครับ"

ลับร่างของกิรณา ธาวินก็เหมือนจะนึกอะไรออก มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแล้วส่งเสียงพูดกับคนปลายสาย

"ป้านิ่มเจอแหวนในกระเป๋ากางเกงของผมบ้างไหมครับ"

(แหวน...อ้อ เจอค่ะ ป้าเอาไปใส่ไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงนอนคุณวินค่ะ สงสัยป้าจะลืมบอก)

"ครับ" 

เวลาแห่งการรื้อค้นจบลงเสียที ธาวินเป่าปากออกมาอย่างโล่งอก

"นึกว่าจะหายซะแล้ว"