ตอนที่ 40 ดื้อกว่าลูก

ตอนที่ 40

ดื้อกว่าลูก

เสร็จจากมื้อค่ำ สองพ่อลูกหยอกเล่นหัวเราะคิกคักกันอยู่ในห้องนอน เด็กน้อยอยู่ในชุดนอนน่ารักเตรียมพร้อมจะเข้านอนแต่เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดและไม่ต้องรีบตื่นเช้า รดาจึงยังอนุญาตให้เจ้าหญิงของบ้านอยู่เล่นกับคนเป็นพ่อได้ 

รดากำลังวุ่นอยู่กับการดูบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านตรงห้องนั่งเล่นกลางบ้าน ยิ่งนับวันแขกที่ร้านก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ตัวเลขเงินเข้าและเงินออกแต่ละวันก็มากขึ้นตาม แต่ก็คุ้มกับค่าเหนื่อยเพราะรายได้หลังหักค่าใช้จ่ายก็มากพอที่จะทำให้เธอมีเงินเก็บเลี้ยงลูกได้สบาย แต่ว่าเธอคงไม่ต้องคิดหนักเรื่องค่าใช้จ่ายของเธอกับลูกอีกต่อไป เพราะตอนนี้คนเป็น

พ่อรับหน้าที่ดูแลค่าใช้จ่ายของเธอกับลูกไปแล้วทั้งหมด ถึงเธอจะไม่ยอมแต่ก็มีหรือที่เขาจะยอม

สายฝนที่ตั้งเค้าตั้งแต่เมื่อตอนเย็นเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย รดาต้องรีบไล่ปิดประตูหน้าต่างที่ยังเปิดอ้าไว้เพื่อรับลมเย็น แต่ไม่คิดว่าฝนจะเทลงมาเสียก่อน 

"รดา รดา" เมื่อเห็นว่าฝนเทลงมาอย่างหนัก ธาวินก็เรียกหาคนเป็นภรรยามาจากข้างในห้อง ด้วยกลัวว่าถ้าฝนเทขนาดนี้อาจจะตามด้วยเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าแล้วจะทำให้เธอรู้สึกกลัว แต่คงเพราะเสียงฝนที่ดังจนเกินไป คนข้างนอกคงจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขา

ร่างสูงอุ้มลูกออกมาจากห้องนอน ส่องสายตาหาร่างของหญิงสาวไปทั่วบ้าน ฝนตกขนาดนี้เธอไม่น่าจะออกไปนอกบ้านได้แต่น่าแปลกที่ในบ้านก็ไม่เห็น 

"รดา รดา" ธาวินตะโกนเรียกขึ้นอีกครั้ง แล้วครั้งนี้เขาก็ได้ยินเสียงแว่วตอบมาจากนอกบ้าน

"อยู่นี่ค่ะ" เสียงตอบรับที่เขามั่นใจว่าเธอต้องไม่อยู่ในบ้านแน่       ธาวินย่อตัววางลูกสาวลงกับพื้นห้อง หันมาบอกลูกน้อยให้รออยู่ในบ้านก่อนที่จะเดินไปตามเสียงที่เขาได้ยิน

ร่างบางกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ตรงสนามหญ้าข้างบ้าน เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำฝน กระดาษแผ่นเล็กแผ่นน้อยที่ถือไว้ในมือและยังมีบางส่วนที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นหญ้าคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องออกมาข้างนอก

"รดา เข้ามาเดี๋ยวนี้นะ ไม่เห็นรึไงว่าฝนมันตก"

"ค่ะ ค่ะ"

ขานรับแต่ก็ยังเดินหน้าเก็บกระดาษต่อจนหมดถึงได้วิ่งกลับเข้ามา 

"ทำอะไร"

"บิลค่าของมันปลิวน่ะค่ะ รดาก็เลยไปตามเก็บ"

เธอชูหลักฐานในมือที่เปียกไปด้วยน้ำฝน บิลบางฉบับเริ่มเลอะไปด้วยน้ำหมึกปากกาที่เมื่อโดนน้ำก็เปรอะเปื้อนไปอย่างง่ายดาย

"มันสำคัญขนาดนั้นหรือไง" เสียงเข้มดุถาม เธอเป็นห่วงพวกกระดาษใบเล็กใบน้อยนี้มากกว่าตัวเองอีกหรือไง

"ค่ะ มันต้องใช้ยื่นภาษี" 

คำตอบใสซื่อของเธอไม่ได้ทำให้เขาพอใจเลยสักนิด กลับยิ่งอยากดุเธอมากขึ้นไปอีก แต่เมื่อเห็นดวงตากลมแป๋วนั้นก็โกรธไม่ลง แต่ถ้าเธอเห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าตัวเองแบบนี้เขาก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน

"ถ้าเปิดร้านแล้วทำให้เธอไม่สนใจตัวเอง ก็ปิดร้านซะ" พูดจบก็ลากแขนเรียวเล็กเข้าไปในบ้าน ไม่ฟังเสียงคัดค้านของเธอที่พยายามพูดกับเขา 

"ของขวัญเข้าห้องนอนก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อไปเล่นด้วยนะ"

ลูกสาวที่ยังยืนอยู่กับที่ตามคำสั่งของเขา พยักหน้าและยิ้มรับก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนอย่างว่าง่าย ถ้าคนเป็นแม่พูดง่ายเหมือนลูกก็ดีสิ 

"พี่วิน รดาไม่ปิดร้านนะ"

เสียงหวานยังคงคัดค้านเขาต่อเนื่อง ไม่สนใจว่าตอนนี้เขาจะลากเธอไปทางไหนเพราะมัวเแต่สนใจกับคำสั่งของเขา

 อันที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องสนใจคำพูดของเขาเลยก็ได้แต่ผู้ชายคนนี้บทจะเด็ดขาดขึ้นมาก็ไม่มีครั้งไหนที่เธอจะชนะเขาได้เลยสักครั้ง 

"อาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ"

ผ้าขนหนูผืนขาวถูกหยิบยื่นให้หญิงสาวที่ยืนตัวเปียกอยู่กลางห้องนอน เขาไม่สนว่าเธอจะพูดอะไรไปเท่าไหร่เพราะเท่าที่ฟังทุกคำก็มีแต่เรื่องร้านเป็นหลัก ขนาดตัวเองเปียกจนหนาวสั่นยังไม่มีสักคำที่จะพูดถึงตัวเอง

"พี่วิน ร้านนั้นเป็นของรดานะ รดาจะไม่ปิดมันเด็ดขาด พี่วินก็เห็นว่าลูกค้าเยอะแค่ไหน รายได้เข้าวันนึงตั้งเยอะจะให้รดาทิ้งไปเลยไม่ได้นะ" 

ร้านกาแฟที่เป็นเสมือนแหล่งทำรายได้อย่างเดียวของเธอ ถ้าต้องปิดตัวไปแล้วหากวันใดวันหนึ่งในอนาคตที่ไม่แน่ว่าเธอกับเขาอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วเธอจะหาร้านที่ทำเลดี ๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก เธอไม่ยอมปล่อยร้านนี้ไปง่าย ๆ เด็ดขาด

ปากพูดไปเนื้อตัวก็สั่นไปด้วยความหนาวยิ่งมองก็ยิ่งขัดใจเมื่อเธอไม่ยอมเคลื่อนกายเข้าไปอาบน้ำตามที่สั่ง ธาวินจึงย่อตัวลงแล้วยกร่างบางขึ้นพาดบ่า พาตรงเข้าไปในห้องน้ำด้วยตัวเอง

"จะอาบเองหรือให้พี่อาบให้" 

"พี่..."  

"หยุด ถ้าขืนยังพูดเรื่องร้านอีก พี่จะจับเธอแก้ผ้าให้ดู"  

ท่าทางเอาจริงทำให้รดาต้องเก็บปากของตัวเองจนมิด แล้วหันไปอาบน้ำเมื่อเขาออกไปจากห้องน้ำแล้ว ยิ่งนับวันเขาก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ และที่น่าเจ็บใจคือ เธอต้องยอมเขาไปทุกอย่างหากขัดคำสั่งของเขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะลงโทษเธอแบบไหนอีก แค่นึกถึงบทจูบในห้องทำงานของเขา เธอก็ไม่กล้าที่จะท้าทายอำนาจเขาเสียแล้ว

กลัวว่าหากเกิดขึ้นอีกครั้ง เธอจะไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้อีกแล้ว

เกือบยี่สิบนาทีรดากลับมาที่ห้องของลูกในชุดนอนสายเดี่ยวผ้า  ซาตินอย่างที่เธอเคยใส่อยู่ทุกครั้งจนเป็นความเคยชิน เส้นผมยาวถึงกลางหลังยังเปียกหมาด ๆ เพราะไดร์เป่าผมที่เธอเอามาไว้ในห้องของลูกสาว 

ธาวินที่นอนอยู่บนเตียงเคียงข้างร่างน้อยของลูกสาวที่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน หันมองร่างบางที่เดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อหยิบไดร์เป่าผม ทั้งชุดนอนและเส้นผมที่ยังไม่แห้งมันทำให้เธอดูเซ็กซี่อย่างไม่น่าเชื่อ น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงท้องอย่างยากเย็น

เธอไม่ได้จงใจจะยั่วกันใช่ไหม