ตอนที่ 9 คนป่วย

ตอนที่ 9

คนป่วย

สายฝนเทกระหน่ำลงมาตั้งแต่ในตอนเย็นของวันหยุด รดาเร่งมือพรวนดินเพื่อปลูกต้นกุหลาบตรงแนวขอบรั้วบ้าน เหลืออีกสี่ห้าต้นก็จะเสร็จแล้ว แม้ฝนจะเทลงมาหนักแค่ไหนหญิงสาวก็ไม่อยากปล่อยคาไว้แบบนั้นจึงรีบปลูกให้เสร็จเสียทีเดียว

และเป็นเวลาเดียวกับที่ธาวินกลับมาถึงบ้าน ชายหนุ่มวิ่งฝ่าสายฝนลงมาเปิดประตูรั้วก่อนจะกลับขึ้นไปแล้วขับเข้ามาจอดในโรงรถ แต่พอจะก้าวขาเข้าบ้านกลับเห็นร่างอันเปียกปอนกลางฝนที่ตกหนักนั่งอยู่แถวริมรั้ว 

ร่างสูงหันมองหาร่มแต่ก็ไม่เห็นสักคัน จึงตัดสินใจวิ่งฝ่าฝนกลับไปหาเธออีกครั้ง

"ทำอะไร ไม่เห็นหรือไงว่าฝนตกเข้าบ้านเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มตะโกนถามแข่งกับเสียงฝน ทั้งร่างของเขาเปียกโชกไม่ต่างจากหญิงสาว

"จะเสร็จแล้วค่ะ เหลืออีกต้นเดียว" รดาชูต้นไม้ในมือให้เขาดูก่อนจะฝังมันลงในหลุมที่ขุดไว้แล้วฝังกลบ 

"ไปได้แล้ว" เมื่อเห็นว่าเธอปลูกต้นสุดท้ายเสร็จ ธาวินก็ลากมือของหญิงสาวแล้ววิ่งตรงเข้ามาในตัวบ้านทันที

"ถ้าปลูกวันหลังมันจะตายหรือไง" เสียงเข้มดุว่าทันทีเมื่อทั้งสองคนหลบเข้ามาอยู่ใต้ชายคาของบ้าน

"ก็รดาเห็นว่าจะเสร็จแล้วก็เลยไม่อยากทิ้งไว้นี่คะ"

"แล้วถ้าป่วยขึ้นมามันจะคุ้มกันไหม เนื้อตัวเปียกอย่างกับลูกหมาอย่างนี้ ฉันว่าไม่รอด" สายตาคมจ้องสำรวจไปทั่วร่างบางที่เปียกปอนจากน้ำฝน 

ความดุดันที่ฉายอยู่ในแววตา หลุบหายไปทันทีเมื่อสายตาของเขามาหยุดอยู่ตรงเนินเนื้ออกที่อวดโชว์ชัดอยู่ภายใต้เสื้อสีขาวตัวบางที่เปียกน้ำและแนบชิดไปกับทรวดทรง

ธาวินลอบกลืนน้ำลายลงท้อง สายตายังคงจับจ้องอยู่กับเนินเนื้อที่ล้นออกมาจากขอบบราลูกไม้ ความรู้สึกรุ่มร้อนค่อย ๆ ตีตัวขึ้นในร่างกายของชายหนุ่ม

เมื่อธาวินเอาแต่จ้องมองรดาจึงก้มลงมองหน้าอกของตัวเองตามระดับสายตาที่เขามองมา 

"ว้าย!" หญิงสาวรีบยกมือขึ้นกอดอกเมื่อเห็นว่าเธอกำลังอวดโชว์รูปร่างให้เขาดู

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ หรือจะให้ฉันดูอยู่อย่างนี้ทั้งคืน" 

ร่างบางรีบวิ่งกอดอกเข้าไปในบ้าน ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความ  อับอาย ส่วนธาวินก็ยังยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อสงบอารมณ์ที่มันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างง่ายดายพร้อมกับคำถามที่ตามมาในใจ

ในเมื่อคิดว่าเธอเป็นแค่น้องสาวทำไมถึงมีอารมณ์แบบนี้ได้ แต่ก็คงเป็นเพราะธรรมชาติของผู้ชายนั่นแหละ เพราะเขาเองก็ห่างหายเรื่องนี้มาระยะหนึ่งแล้วตั้งแต่เลิกรากับกิรณาไป

ตกดึกรดาเริ่มมีความรู้สึกปวดหัวคงเพราะตากฝนไปเมื่อเย็น หญิงสาวลุกออกจากห้องนอนเพื่อไปหยิบยาแก้ไข้กินดักอาการไว้เสียก่อน แต่เมื่อจะกลับเข้าห้อง เธอกลับได้ยินเสียงไอมาจากห้องตรงข้าม 

"ไม่สบายหรือเปล่า"  

รดาเคาะประตูเรียกคนในห้องด้วยห่วงว่าธาวินอาจจะไม่สบายไปด้วยอีกคน แต่ถ้าฟังจากเสียงไอที่ดังหนักขึ้นก็พอจะเดาได้ว่าเขาอาการหนักกว่าเธอเป็นแน่

เมื่อเจ้าของห้องไม่เปิด รดาจึงใช้กุญแจสำรองไขประตูเข้าไป ร่างบางเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งใกล้ร่างของธาวินที่กำลังนอนคุดคู้ส่งเสียงไอออกมาอีกหลายครั้ง มือบางอังที่หน้าผากแล้วสัมผัสได้กับความร้อนที่มีอุณภูมิสูงกว่าคนปกติหลายเท่า

"ร้อนจี๋เลย"  

รดากลับไปหยิบยาแก้ไข้อีกครั้งและกลับมาในห้องของธาวิน พร้อมกับกะละมังใส่น้ำอุ่นและผ้าผืนเล็ก

"พี่วินกินยาก่อนค่ะ" หญิงสาวประคองศีรษะของธาวินให้สูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะป้อนยาเม็ดเล็กเข้าปากและจ่อแก้วน้ำที่ปากเพื่อให้เขาดื่มตาม

ร่างสูงยังคงไม่ได้สติ อุณหภูมิในร่างกายก็ไม่ลดลงเลยสักนิด รดาจึงเฝ้าคอยเช็ดตัวให้เขาจนรู้สึกว่าอุณหภูมิค่อย ๆ ต่ำลง

"หนาว" เสียงเพ้อบอกพร้อมกับร่างใหญ่ที่งอตัวเข้าหากัน หญิงสาวจึงลากผ้าห่มนวมผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมร่างของเขาเอาไว้ แต่มันก็ไม่พอที่จะทำให้เขาอุ่นได้เพราะธาวินยังคงส่งเสียงร้องด้วยความหนาวสั่น

"หนาว"

"นี่ก็ห่มผ้านวมให้แล้วนะพี่วิน" ใบหน้างามเคร่งเครียดด้วยความเป็นห่วง ในเวลาแบบนี้เธอจะทำอย่างไรในเมื่อทำทุกอย่างแล้วเขาก็ไม่หายหนาวสักที

"รดา พี่หนาว"  

"รดารู้แล้วค่ะ งั้นรดาไปเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้นะคะ"  ร่างบางกำลังจะลุกจากที่นอนเพื่อกลับไปห้องของตัวเองแล้วเอาผ้าห่มของเธอมาห่มให้เขาอีกชั้น แต่เขากลับดึงร่างของเธอจนล้มทับลงไปบนตัวของเขา

"อุ๊ย! พี่วิน รดาจะไปเอาผ้าห่มให้ค่ะ"

"พี่หนาว รดา" 

"หนาวก็ปล่อยสิคะ"  

เสียงร้องบอกของเธอไม่เป็นผล เมื่อธาวินโอบกระชับร่างของเธอไว้แนบอก ผ้าห่มผืนหนาที่ขวางกั้นถูกเขาตลบออกไปอีกฝั่งแล้วกอดรัดร่างนุ่มนิ่มของเธอเอาไว้แทนอย่างกับเธอเป็นหมอนข้างเนื้อนิ่มอย่างไงอย่างงั้น

"พี่วิน ปล่อยรดาก่อนค่ะเดี๋ยวก็ได้หนาวตายพอดี"

เหมือนเธอพูดกับสิ่งไม่มีชีวิต เพราะไม่มีการตอบรับอะไรกลับมาจากคนที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติ  

เมื่อธาวินไม่รู้สึกตัวแต่ก็ยังกอดรัดร่างของเธอไว้แน่นรดาจึงปล่อยให้เขากอดไว้อย่างนั้น มือหนาเอื้อมผ่านหลังหยิบชายผ้าห่มลากมาคลุมร่างทั้งเขาและเธอไว้ด้วยกัน อย่างน้อยก็รอให้เขาหายหนาวก่อนแล้วเธอค่อยหนีออกจากกอดของเขาก็แล้วกัน

แสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาผ่านม่านหน้าต่าง กระทบกับเปลือกตาของชายหนุ่มทำให้ธาวินรู้สึกตัวตื่น คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดที่ซบหน้าหลับอยู่กับอกของเขา 

เธอมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้อย่างไรและจากที่ดูแล้วเขาเสียเองที่เป็นกอดเธอไว้โดยที่เธอไม่ได้พาดมือมาบนตัวเขาเลยสักนิด

ธาวินก้มมองใบหน้างามที่ยังหลับพริ้ม ใบหน้างามที่ครบครันไปด้วยเครื่องหน้าที่สวยหวาน เขาเคยชื่นชมว่าเธอเป็นผู้หญิงน่ารัก แต่นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้มองหน้าเธอชัด ๆ อย่างนี้ คนที่เขาคิดว่าเป็นแค่น้องสาวทำไมถึงได้ดูสวยไปกว่าเมื่อก่อนมาก 

น้องสาวเหรอ แล้วทำไมหัวใจของเขาถึงได้เต้นกระหน่ำเพียงแค่จ้องมองหน้าสวยที่เขากอดไว้ด้วยล่ะ

"พี่วิน ดีขึ้นหรือยังคะ" เสียงงัวเงียจากร่างบางที่เพิ่งตื่นลืมตาแล้วถามเมื่อเห็นว่าเขากำลังก้มมองมาที่เธอ

"ดีอะไร"

"เมื่อคืนพี่วินไม่สบาย แล้วตอนนี้ดีขึ้นบ้างไหมคะ"

คงเป็นเพราะอย่างนี้สินะ เขาถึงตื่นมาเห็นเธออยู่ในอ้อมกอดตั้งแต่เช้า

"อืม ดีแล้ว"

"งั้นรดาไปทำโจ๊กให้ทานนะคะ พี่วินจะได้กินยาอีกครั้ง"

ร่างบางขยับจะลุกออกจากอ้อมกอดของเขา แต่แค่ชั่วครู่ที่รู้สึกว่าเขาออกแรงรั้งแขนของเขาไว้แต่พอขยับอีกครั้งก็หลุดออกอย่างง่ายดาย 

"อุ้ย!" รดาเกือบล้มหัวคะมำเพียงแค่จะลุกออกจากเตียง ยังดีที่เขาโอบร่างเธอไว้ทันไม่อย่างนั้นเธอคงลงไปกองกับพื้นแล้วแน่ ๆ

"ตัวเธอร้อนนี่"  

หลังมือหนาประกบลงบนแก้มและหน้าผากของหญิงสาว ความร้อนจากตัวเธอที่เขาสัมผัสได้ผ่านหลังมือก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคงติดไข้จากเขาแน่