ตอนที่ 10 ดื้อ

ตอนที่ 10

ดื้อ

"รดาไม่เป็นไรค่ะ กินยาอีกทีก็คงหาย"

"ไม่เป็นไรได้ไง ตัวร้อนขนาดนี้"

"เดี๋ยวรดากินยาแล้วนอนพักอีกหน่อยก็หายแล้วค่ะ" ร่างบางพยายามจะฝืนตัวลุกขึ้นยืน แต่ทั้งร่างก็โงนเงนจนเกือบจะล้มลงไปอีกครั้ง

"ดื้อจริง" สิ้นคำธาวินก็อุ้มร่างของรดาไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเธอเดินกลับไปที่ห้อง

ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอน แต่ก่อนที่เขาจะออกไปจากห้อง ก็ยังหันมาสั่งเสียงเข้ม

"ห้ามลุกออกจากที่นอนเด็ดขาด จนกว่าจะหายป่วย"  

พูดจบธาวินก็หมุนตัวออกจากห้องของเธอไป รดาทำได้แค่นอนมองเขาตาปริบ ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงพูดสักคำ

เกือบครึ่งชั่วโมง ธาวินกลับเข้ามาในห้องของคนป่วยอีกครั้งพร้อมกับถ้วยโจ๊กกุ้งในมือ กลิ่นหอมกรุ่นปลุกคนที่กำลังนอนหลับเพราะพิษไข้ให้ตื่นลืมตาขึ้นด้วยความหิว

ธาวินถอนหายใจคล้ายจะหน่ายกับความดื้อของคนที่เขาสั่งไว้ตั้งแต่ก่อนออกไปว่าห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด แต่คุณเธอกลับเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย หน้าตาก็ดูสะอาดสะอ้านถึงจะไม่สดชื่นเพราะความป่วยกำลัง เล่นงานแต่เขาก็พอจะดูออกว่าอย่างน้อยเธอก็คงล้างหน้าแปรงฟันมาแล้ว

"อาบน้ำด้วยหรือเปล่า" ธาวินได้แต่ถามเสียงดุ ทำยังไงได้ในเมื่อเธอขัดคำสั่งเขาไปแล้ว

"ค่ะ"

รดาพยักหน้าพร้อมกับตอบรับเสียงเบาหวิว แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้ธาวินหงุดหงิดกับเธอได้ไม่น้อย

"ถ้าไข้ขึ้นกว่านี้นะ ฉันจะจับเธอโยนลงอ่างน้ำเลยคอยดู"  

"..."

 คนโดนดุทำได้แค่นิ่งเงียบ เธอก็แค่รู้สึกไม่สบายตัวเลยอยากทำให้ร่างกายสดชื่นขึ้น แล้วอีกอย่างตื่นมาตอนเช้าถ้าไม่ให้อาบน้ำแปรงฟันก็ดูจะกระไรอยู่

"ลุกมากินก่อนจะได้กินยา" ร่างบางฝืนตัวลุกจากที่นอน แต่เพราะอาการปวดหัวที่เริ่มหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำให้เธอไม่สามารถทรงตัวขึ้นนั่งได้ 

ธาวินรีบวางถ้วยโจ๊กลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียง ก่อนจะรีบขึ้นไปนั่งซ้อนข้างหลังแล้วประคองตัวเธอให้พิงมากับอกของเขา แขนข้างหนึ่งโอบร่างเธอไว้และถือถ้วยโจ๊กไว้ในมือ ส่วนอีกข้างก็ตักโจ๊กจากถ้วยแล้วป้อนให้คนป่วย

"พี่วิน รดา กินเองก็ได้ค่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงเบาที่เหมือนคนไร้เรี่ยวแรง มือบางคิดจะจับช้อนจากมือของเขาแต่ก็ได้รับเป็นคำดุกลับมาอีกเหมือนเดิม

"ถ้าเธอไม่ดื้อสักเรื่องบางทีอาจจะหายเร็วกว่านี้ก็ได้นะ ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะดื้อขนาดนี้เลย" ประโยคหลังคล้ายเสียงบ่นเสียมากกว่า แต่เพราะเธอและเขาอยู่ใกล้ชิดกันมากกว่าปกติ จึงทำให้เธอได้ยินมันถนัดทุกคำพูด

"เมื่อก่อนพี่วินก็ไม่ได้ดุอย่างนี้สักหน่อย" รดาแกล้งว่ากลับและหากเธอจะแหงนหน้าขึ้นมองก็จะเห็นว่าตอนนี้สายตาของเขาแทบจะทำให้เธอไหม้เกรียมได้ยิ่งกว่าเปลวเพลิงร้อนระอุเสียอีก

"กินซะ จะได้กินยา"

กว่าคนป่วยจะรู้สึกอิ่ม โจ๊กก็เกือบหมดชามหลังจากที่ธาวินเอายาให้กิน รดาก็หลับไปในเวลาไม่นาน

"หมดฤทธิ์สักที" ชายหนุ่มบ่นอุบ สองตาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่หลับตานิ่งลึก ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างเตียง ยื่นหลังมือไปอังที่หน้าผากเธออีกครั้ง อุณหภูมิไข้ยังไม่ลดและดูเหมือนจะร้อนขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย 

สายตาคมมองสำรวจใบหน้าคนป่วย อาจเป็นเพราะพิษไข้ถึงทำให้ใบหน้าขาวของเธอเปลี่ยนเป็นสีอมชมพู ปลายนิ้วลากไล่จากหน้าผากลงมาตามพวงแก้มก่อนจะมาหยุดลงที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูตามธรรมชาติ

แต่มันเปลี่ยนเป็นสีซีดจางลงกว่าเดิมเมื่ออุณหภูมิในร่างของเธอสูงขึ้น

ปลายนิ้วมือไล้ไปตามเรียวปากของหญิงสาว สายตานิ่งมองอย่างหลงใหล ยิ่งมองนิ่งนานเขาก็อยากจะสัมผัส ใบหน้าหล่อโน้มเข้าหาก่อนจะกดทับริมฝีปากหยักลงกับเรียวปากอิ่มของเธอ จนรับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนที่เคลือบอยู่บนเรียวปาก

ครืดดดด! 

โทรศัพท์เครื่องเล็กที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงที่เขาตั้งระบบสั่นไว้ สั่นสะเทือนขึ้น ธาวินจึงได้สติและผละออกจากริมฝีปากของคนป่วย 

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะของตัวเองไปมา ก่อนจะสบถด่าตัวเองเบา ๆ

"บ้าไปแล้วธาวิน" 

ร่างสูงผละออกจากห้องของรดา พร้อมกับกดรับโทรศัพท์ที่มีคนโทรเข้ามา

"ครับแม่" 

(วิน อยู่ที่บ้านของหนูรดาใช่ไหมลูก แล้ววันนี้จะกลับบ้านหรือเปล่า)

นารีโทรมาถามลูกชายเมื่อเห็นว่าเขาหายออกมาจากบ้านหลายวัน ถึงเขาจะบอกเธอไว้แล้วว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนรดา แต่เธอก็ยังโทรมาถามด้วยเพราะไม่มั่นใจว่าธาวินจะยังอยู่ที่บ้านรดาจริง

"ครับแม่ วันนี้คงยังไม่กลับครับ พอดีรดาไม่สบาย"

(อ้าว แล้วน้องเป็นอะไรมากหรือเปล่า)

"น่าจะเป็นหวัดครับ แล้วแม่มีอะไรหรือเปล่า"

(เปล่า ๆ แม่แค่โทรมาถามดู งั้นพรุ่งนี้แม่ไปเยี่ยมหนูรดาหน่อยดีกว่า)

"ครับ"

ธาวินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามเดิม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่แม่ของเขาโทรมาก็แค่จะเช็กดูว่าเขาอยู่ที่นี่จริงหรือเปล่า เพราะวันที่เขาบอกว่าจะมาที่นี่แม่ของเขาแทบจะเป็นคนจัดเสื้อผ้าให้เขาเองเสียด้วยซ้ำ

ธาวินวนเวียนเข้ามาดูรดาเกือบทุกชั่วโมง ทั้งเช็ดตัวและให้กินยาซ้ำตามที่มีความรู้มาบ้าง จนตกค่ำอุณหภูมิร่างกายของเธอก็เริ่มลดลง 

หลังจากจัดการให้คนป่วยกินข้าวกินยาเสร็จ ธาวินก็บอกให้เธอนอนพักต่อ ส่วนเขาก็ออกไปจัดการกับอาหารมื้อเย็นและกลับมาที่ห้องของเธออีกครั้งเมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ร่างสูงชะงักฝ่าเท้าหยุดอยู่หน้าเตียง ทั้งที่บนเตียงนอนควรจะมีร่างของคนป่วยแต่มันกลับว่างเปล่าแต่มีเสียงดังกุกกักมาจากห้องน้ำแทน 

ร่างสูงกอดอกพิงอยู่กับขอบประตูห้องน้ำ รอจนกว่าเธอเปิดประตูออกมา 

"อาบน้ำ?" เขาเอ่ยถามทันทีที่เธอก้าวขาออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อย

รดาสะดุ้งตกใจ ก่อนจะหันไปตอบ "ค่ะ มันเหนียวตัว"

"ฉันเพิ่งเคยเห็นคนป่วยที่รักความสะอาดอย่างเธอเป็นคนแรกเลยนะ เดินยังแทบจะไม่ไหวแต่ก็ยังกระเสือกกระสนเข้าไปอาบน้ำอีกจนได้"

"รดาดีขึ้นแล้วค่ะ"

"แล้วไม่คิดว่าไข้มันจะกลับมาอีกหรือไง"

"พี่วิน อย่าดุรดาได้ไหมคะ รดาแค่อยากให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นแค่นั้นเอง" เสียงวิงวอนกับสายตารู้สึกผิดของเธอทำให้ธาวินใจอ่อนยวบ น้ำเสียงแข็งกร้าวปรับอ่อนลงเมื่อพูดประโยคต่อมา

"ไปนอนได้แล้ว" 

"ค่ะ"  

รดาค่อย ๆ ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ซุกร่างเข้าใต้ผ้าห่ม หันหน้ามองชายหนุ่มที่ยังกอดอกจ้องมาที่เธอ จนเขาเดินไปปิดไฟแล้วคิดว่าเขาคงจะกลับไปห้องของตัวเอง เธอจึงพลิกตัวตะแคงนอน

ยังไม่ทันจะปิดตาหลับ เธอก็รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างทำให้เตียงเธอยุบตัวอยู่ข้างหลัง รดาพลิกตัวกลับมามองแสงสว่างรำไรจากดวงไฟเล็กนอกบ้านทำให้เธอพอจะเห็นว่ามันคืออะไร

"พี่วิน ทำอะไรคะ"

"นอน" ธาวินตอบเสียงเรียบพร้อมกับค่อย ๆ นอนลงบนเตียงข้าง ๆ ร่างของเธอ

"ทำไมไม่กลับไปนอนที่ห้องพี่วินล่ะคะ"  

"เธอป่วย ถ้ากลางดึกไข้ขึ้นอีกจะทำยังไง ฉันนอนที่นี่จะได้ดูแลเธอได้"

"แต่..."

"ทำไมหรือเธอรังเกียจ" คำค้านของเธอยังไม่พูดไม่ทันจบ เขาก็แทรกขึ้นมาจนทำให้เธอพูดไม่ออก

"เปล่าค่ะ"

เธอไม่เคยคิดจะรังเกียจเขาสักนิด เพียงแต่ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่บนเตียงเดียวกันมันก็ดูจะไม่เหมาะสักเท่าไหร่ ถึงจะเป็นคู่หมั้นกันก็เถอะ

"ถ้าเปล่า ก็นอนซะ"