จังหวะซิทคอม

       ห้าปีผ่านไป…

            Seoul, South Korea

         ห้องประชุมภายในโรงแรมหรูระดับห้าดาวคับแน่นไปด้วยตัวแทนจากบริษัทต่าง ๆ ทั่วโลก สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางย่านคังนัม หรือที่รู้จักกันเป็นอย่างดีว่าเป็นย่านของคนร่ำคนรวย

            ป้ายบอกทางตั้งเรียงตั้งแต่หน้าตึกจนถึงประตูทางเข้าห้องประชุม ทำให้คะน้าที่เพิ่งขึ้นมาจากสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถามผู้คนรอบตัวว่างานเปิดตัวซอฟต์แวร์ระดับโลกไปทางไหน

            สาววัยสามสิบห้าปีสวมเสื้อสูทเข้าชุดกับกางเกงที่เธอตั้งใจสั่งตัดมาโดยเฉพาะ คนตัวเล็กยังคงความอ่อนเยาว์ของใบหน้า และผิวกายเอาไว้แม้อายุจะเพิ่มมากขึ้นก็ตาม

            ตึก ตึก ตึก

            เสียงส้นรองเท้ากระทบไปตามทางเดิน มันดังขึ้นพร้อม ๆ กันหลายสิบคู่เมื่อพนักงานต่างชาติจากบริษัทอื่นกำลังเร่งฝีเท้าเดินเข้าห้องประชุมเฉกเช่นเดียวกัน

            “ฟู่ววว…โชคดีที่ไม่ใช่อากาศประเทศไทย”

            เธอพ่นลมผ่านริมฝีปากขึ้นด้านบนให้เหมือนกันกับนางเอกซีรีส์ที่มักทำเป็นประจำ ปอยผมตรงกรอบหน้าขยับเล็กน้อยก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะตวัดมันทัดหูหันไปทักทายเพื่อนต่างบริษัทที่นั่งข้างกัน

            คะน้าทักทายเพื่อนร่วมสายงานเป็นภาษาอังกฤษก่อนที่เธอจะหันไปอีกข้างเอ่ยทักทายเป็นภาษาเกาหลีด้วยความช่ำชอง เหตุผลที่ผู้จัดการเลือกเธอเป็นตัวแทนบริษัทเข้าร่วมงานเปิดตัวซอฟต์แวร์ ก็เป็นเพราะว่าเธอสื่อสารภาษาเกาหลีได้นั่นเอง

            “วา…”

            คะน้ายกมือป้องปากอุทานออกมาเบา ๆ จอขนาดใหญ่ด้านหน้ามีภาพฉายขึ้นพร้อมผู้นำพรีเซนต์ชาวเกาหลีก้าวขึ้นเวที เธอทึ่งไปกับการนำเสนอ นวัตกรรมของพวกเขามันช่างล้ำสมัยเสียจนไม่อยากกระพริบตา

            “ฉันว่ามันน่าทึ่งมากเลย ตอนนำเสนอฉันตื่นเต้นมาก ๆ ทั้งที่ไม่ใช่คนที่อยู่บนเวทีด้วยซ้ำ”

            “เหมือนกันค่ะ ซอฟต์แวร์ตัวนี้ทางทีมเกาหลีพัฒนาออกมาได้ดีมากจริง ๆ”

            คะน้ายืนคุยกับเพื่อนใหม่ที่เธอเพิ่งรู้จักภายในงาน งานเปิดตัวจบลงภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งตามที่ตารางได้ระบุไว้ ในมือของคนทั้งคู่มีเครื่องดื่มม็อกเทลกับของทานเล่นอีกนิดหน่อย ทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรสออกชาติตามประสาคนทำงานสายเดียวกัน

            กระทั่งผู้คนภายในงานเริ่มซาลง คะน้าจึงเอ่ยปากชักชวนเพื่อนใหม่ไปดื่มสังสรรค์กันต่อ

            “เราไปนั่งดื่มกันต่อไหมคะ? มีร้านดังอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง”

            “ฉันคงไปไม่ได้ น่าเสียดาย…พอดีต้องบินกลับคืนนี้นั่งทำพรีเซนต์บนเครื่องเอา พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัทน่ะ”

            คะน้ามองเพื่อนชาวยุโรปตาละห้อย เธอพยักหน้าเข้าใจเลยขอแลกช่องทางการติดต่อเอาไว้เผื่ออนาคตมีโอกาสได้เจอกันอีก

            “เฮ้อออ อากาศดีชะมัด มองไปตรงไหนก็สวยไปหมด เหงาจัง”

            เสียงเธอดังพอสมควร คะน้าตั้งใจพูดภาษาไทยออกไปเพราะอย่างไรคนรอบตัวก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี

            หญิงสาวเดินทอดน่องไปตามทางพลางสังเกตใบไม้สีแดงอมส้มร่วงหล่นลงพื้น พวกมันปกคลุมทั่วทั้งถนน ลดความอึมครึมของท้องฟ้าสีดำทะมึนได้เป็นอย่างดี

            “สาวโสดวัยสามสิบห้าเดินทอดน่องอยู่ในย่านที่แพงที่สุดท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บในช่วงฤดูใบไม้ผลิ…หึ ไปเป็นนักเขียนนิยายดีไหมนะ”

            คะน้าเค้นหัวเราะ เธออมยิ้มมุมปากตาเป็นประกาย บรรยากาศ และผู้คนรอบตัวเดินไปมาขวักไขว่ ทำให้ใจได้คลายความเหงาลึก ๆ ลง

            เดินไปอีกสักพักคะน้าก็ตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งในร้านเล็ก ๆ ก่อนถึงโรงแรม เธอเปิดผ้าใบสีแดงก่อนจะแทรกตัวเข้าไปข้างในพร้อมเอ่ยทักทายเจ้าของร้านเป็นภาษาท้องถิ่นอย่างคนอัธยาศัยดี แล้วถึงได้เริ่มสั่งอาหาร

            “คัมซามิดา~”

            “เน”

            คะน้าคลี่ยิ้มก้มหัวให้เจ้าของร้านที่เพิ่งเดินมาเสิร์ฟต็อกบกกีน้ำซอสสีแดงฉ่ำกับคิมมารีของโปรด ที่เธอมักสั่งเป็นประจำเวลาเข้าร้านอาหารเกาหลีในประเทศไทย

            สาววัยเลขสามไม่รอช้าคีบตะเกียบหนีบเอาแป้งต็อกนุ่ม ๆ ส่งเข้าปากพร้อมกันสองชิ้น แค่เพียงทุกอย่างเคล้ารวมกันด้านในดวงตากลมโตก็เป็นประกายระยิบระยับด้วยความเอร็ดอร่อย

            “ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้นะ…อ่า แค่ก แค่ก”

            เธอพูดออกมาก่อนจะเทเหล้าสีใสสาดลงคอให้ครบสูตรอย่างคนกลัวว่าจะมาไม่ถึงถิ่น น้ำรสขมปร่าไหลลงคอ มันร้อนวูบวาบอยู่ข้างในแล้วถึงได้แสดงฤทธิ์เดชออกมาเป็นปื้นแดง ๆ บนหน้าแก้มทีหลัง

            คะน้าใช้เวลาอยู่ในเต็นท์เกือบชั่วโมง เธอนั่งดื่มด่ำบรรยากาศไปพร้อม ๆ กับเสิร์ชหาสถานที่ท่องเที่ยว พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนกลับไปทำงาน เธอตั้งใจว่าจะออกไปเที่ยวเล่นตั้งแต่เช้าเลยต้องแพลนสถานที่เอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้

            “คัมซามิดา ขอบคุณนะค้า~”

            คนตัวเล็กเอ่ยขอบคุณมื้ออาหารแสนอร่อยหลังยื่นแบงก์หมื่นวอนไปสองใบ เธอพูดทั้งสองภาษาพร้อมประนมมือไหว้ด้วยรอยยิ้ม ป้าเจ้าของร้านส่งยิ้มกลับมาให้แถมยังทำท่าทางแบบเดียวกันกับเธอ เรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งคู่ออกมาพร้อมกันก่อนจะแยกย้าย

            “ฟู่วว ฟู่วว…”

            อากาศเย็นลงกว่าเดิมหลายองศา คะน้าสอดมือซุกเข้าไปในกระเป๋าพ่นลมออกจากปากเพื่อดูควันสีขาวลอยออกมา

            “อยู่ที่ไทยทำแบบนี้คงได้มีคนเป็นลม…คิกคิก”

            เสียงหวานพูดคุยกับตัวเองไปตลอดทาง เครื่องดื่มมึนเมาที่เธอกินเข้าไปแอบแรงกว่าที่บ้านเกิดพอสมควร เธอถึงได้อารมณ์ดีอย่างที่เห็น

            “อยากกินจัง~ แต่ฉันอิ่มแล้วน่ะสิ”

            ปากจิ้มลิ้มเบะคว่ำมองจูม็อกบับ ข้าวปั้นสไตล์เกาหลีตาละห้อย เธอจำใจเดินผ่านร้านขายอาหารข้างทางรีบสาวเท้าตรงกลับโรงแรม เพราะตอนนี้พุงน้อย ๆ ได้อัดแน่นเต็มไปด้วยต็อกบกกีหมดแล้ว

            11:45 PM

         กุกกัก กุกกัก

            “ใครวางกระเป๋าเดินทางเกะกะขวางทางแบบนี้เนี่ย…หึ้ย”

            คะน้าแตะคีย์การ์ดเข้าห้องก็เจอเข้ากับกระเป๋าเดินทางที่ตัวเองเปิดอ้าทิ้งไว้ ปากบ่นไม่หยุดใช้เท้าเขี่ยกระเป๋าใบนั้นให้พ้นทาง

            ทันทีที่เข้ามาอยู่ด้านในเธอก็ไม่รอช้ารีบถอดเสื้อกันหนาวออกทั้งหมด รวมไปถึงเสื้อผ้าเหลือไว้เพียงบราเซียกับแพนตี้ติดตัว

            “สบายจาง~”

            ที่นอนหกฟุตยวบลงทันตาเมื่อคะน้าทิ้งทั้งตัวลงไป เธอกางแขนกางขาราวกับว่าตัวเองอยู่บนหิมะหลังตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะไม่อาบน้ำ

            “อืมม…ในหัวมีแต่ภาพจูม็อกบับ อยากกินจูม็อกบับ!”

            คะน้าไม่พูดเปล่าเธอควานมือสะเปะสะปะหยิบโทรศัพท์มือถือกดเข้าอินสตาแกรมเพื่อขึ้นโน้ตเป็นภาษาเกาหลีตามด้วยอิโมจิรูปข้าวปั้นแปะไว้ด้านบน เพื่อที่พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้ไม่ลืมว่าตัวเองอยากกินมัน

주먹밥 먹고 싶어 🍙

                  จากนั้นก็เลื่อนกลับมาหน้าฟีดอีกครั้งไล่ดูสตอรี่เพื่อน ๆ ไปทีละคนอย่างที่ทำเป็นประจำ

            “…งืม นมสตรอว์เบอร์รีก็น่ากินนะ”

            คะน้าพึมพำหลังเห็นสตอรี่ของเพื่อนคนหนึ่งถ่ายรูปมือถือขวดนมสตรอว์เบอร์รีชื่อดังของประเทศเกาหลี เธอกดใจให้แล้วถึงได้เหลือบตามองชื่อแอคเคาน์

            “กะ กัปตัน นี่ฉันกดไลก์สตอรี่เขาเหรอ!?”

            คะน้าเด้งตัวนั่ง เธอจิ้มนิ้วค้างไว้บนหน้าจอเพื่อเช็กว่าไม่ได้เมาจนตาฝาดมองผิดไป

            “…อะ ไอจีเขาจริง ๆ ด้วย…โอ๊ย! แล้วฉันเพิ่งขึ้นโน้ตไปแบบนั้น ไหนจะไปกดไลก์สตอรี่เขาอีก เขาจะคิดว่าฉันอ่อยไหมล่ะเนี่ย”

            หน้าสวยเหยเกยกมือยีผมตัวเอง คะน้ากรอกตาไปมาครุ่นคิดว่าควรลบโน้ตภาษาเกาหลีอันนั้นออกก่อนดีหรือเปล่า

            “ถ้าฉันลบมันจะยิ่งไม่ดูจงใจเหรอ? เขาอาจไม่ได้ใส่ใจก็ได้ อาจจะคิดแค่ว่าฉันชอบนมสตรอว์เบอร์รีเฉย ๆ อืม…ใช่ อย่าคิดมากขนาดนั้น”

            คะน้าลูบอกปลอบใจไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านไปไกล ตามหลักแล้วแค่เพื่อนกดไลก์สตอรี่ให้เพื่อนมันก็ปกตินี่นาจะคิดมากไปทำไม อีกอย่าง เธอก็อยู่เกาหลีจะขึ้นโน้ตเป็นภาษาเกาหลีก็ไม่แปลก ที่ผ่านมาก็เคยทำอยู่บ้าง…ใช่ ใช่แล้ว

            คิดได้ดังนั้นเธอก็วางโทรศัพท์ในมือลง คะน้านั่งสงบสติอารมณ์เตรียมเข้านอน แต่มือถือดันมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมา

         ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง…

         คนที่สติยังไม่หายฟุ้งซ่านดีกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึก คะน้าหยิบมือถือดูการแจ้งเตือน

            Captain liked your note…

            Captain liked your post…

            Message: อยู่เกาหลีเหรอ?

            “…”

            กรี๊ดดดดด!!! นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ทำไมเขามาไลก์โน้ตที่เธอตั้งล่ะ…ละ แล้ว แล้วทำไมถึงมาไลก์โพสต์ที่ลงไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่สิ เขาทักมาทำไม T.T

            คะน้านั่งเม้มปากกรีดร้องเสียงดังในใจ ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อกัปตันมีปฏิกิริยาตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว พลันในหัวก็ได้แต่ภาวนาว่าจักรวาลอย่าเพิ่งช่วยให้เธอกับเขาได้เจอกันตอนนี้เลยนะ!