เข้าสู่ระบบแชร์
เด็กมันสู้
วันที่เผยแพร่:
2026-11-06 10:00:51
บทล่าสุด
กัปตันของพี่คะน้า อ่อนโยน
“ถ้าคะน้ามาแล้วฝากบอกให้เข้าไปในห้องประชุมที” “…ค่ะ” เมย่ามองตามหลังผู้จัดการด้วยสีหน้างุนงง เธอเอียงศีรษะข้องใจไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทางร้อนใจที่เอกแสดงออกมา หญิงสาวนั่งทำงานต่ออีกเกือบยี่สิบนาทีระหว่างรอคะน้าออกไปส่งเอกสารนอกบริษัท กลับเข้าออฟฟิศ ระหว่างนั้นเอกเดินออกจากห้องประชุมสองสามรอบเพื่อมาหยิบแฟ้มบนโต๊ะทำงานแล้วถึงได้เดินกลับเข้าไปใหม่ เมย่าคอยสังเกตอยู่เงียบ ๆ รับรู้ได้ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ “แฮ่! ซื้อชานมมาฝาก” “ว้าย! หัวใจจะวาย” เมย่าหน้าเหวอยกมือทาบอกเมื่ออยู่ดี ๆ คะน้าก็เดินเข้ามาจับตัวไม่ให้ซุ่มให้เสียง เพื่อนร่วมงานยื่นชานมวางตรงหน้าหน้าตาสลดอย่างคนรู้สึกผิด “ขอโทษ จะแกล้งเล่นเฉย ๆ” “ไม่เป็นไร สงสัยช่วงนี้ขวัญอ่อนน่ะ…เออ พี่เอกบอกให้เข้าไปหาในห้องประชุม มีเรื่องจะคุยด้วยมั้ง หน้าเครียดเชียว” “…” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเธอพยักหน้าเดินไปวางกระเป๋าตรงโต๊ะทำงานก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมแล้วถึงได้เดินไปห้องประชุมตามคำบอก ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
กัปตันของพี่คะน้า เคมีตรงกัน NC
“…ผมจะไม่ยอมปล่อยให้พี่หายไปอีก” เสียงกัปตันวนซ้ำไปซ้ำมาในหูแม้เขาจะพูดจบไปนานแล้วก็ตาม ต่างฝ่ายต่างมองสบตากันโดยไม่มีใครคิดที่จะผละสายตาออก มือหนาออกแรงบีบเบา ๆ ที่เอว เขากำลังส่งสัญญาณบางอย่างผ่านการสัมผัส คะน้าหยั่งเชิงดูว่ากัปตันจะทำอะไรกับเธอ ร่างบางนั่งนิ่งไม่นานนักใบหน้าหล่อก็โน้มเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเขาเป่ารดหน้าแก้ม กลิ่นหอมประจำตัวปะทะเข้าจมูกทันที ตาสวยหลุบมองริมฝีปากหยักได้รูป มันเคลื่อนเข้ามาแตะสัมผัสปากเธอเบา ๆ เขาปิดเปลือกตาลงมองเห็นแพขนตาหนาได้ชัดเจน กัปตันเริ่มขบเม้มก่อนที่เธอจะหลับตาพริ้มตอบสนองจูบของเขา เธอชอบสัมผัสเขา ชอบเวลาเขาเข้าใกล้ ชอบเวลาร่างกายเขาอยู่ในตัวเธอ… เสื้อสายเดี่ยวมีโบว์เล็ก ๆ สีชมพูตรงกลางถูกถกขึ้น กัปตันสอดมือเข้ามากอบกุมหน้าอก เขาอ้อมไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราออกใช้ปลายนิ้วเขี่ยจุกสีสวยจนแข็งเป็นไต คะน้าเผยอปากอ้าเมื่อถูกปลุกเร้า ปากของเธอยังดูดดึงกับปากกัปตันไม่ห่าง ทั้งสองคนสลับกันแลกลิ้นชิมความหวานด้านในก่อนที่เขาจะผละศีรษะออกไปเปลี่ยนเป้าหมายอ้าปากครอบครองเต้านิ่มเ
กัปตันของพี่คะน้า ป้วนเปี้ยน
คะน้าเดินออกจากลิฟต์พร้อมเพื่อนร่วมงานอีกสามคน เธอสอดมือไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทก่อนต้องชักมืออกมาเพื่อหยิบบัตรพนักงานแตะเครื่องสแกน ติ๊ด! “พรุ่งนี้เจอกัน” “อือ บาย” จาฟากับเมย่าแยกเดินไปคนละทางก่อนที่เธอกับเทนจะแยกย้ายกันตรงหน้าบริษัท คะน้าเก็บบัตรพนักงานใส่กระเป๋าหยิบเอาบัตรรถไฟฟ้าออกมาถือ “นึกว่าจะหนีกลับไปก่อนซะอีก” เธอสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ ก็มีเสียงคนพูดดังขึ้นด้านหลัง คะน้าหมุนตัวกลับไปเห็นว่าเป็นกัปตัน เธอถึงได้ถอนหายใจออกมา “ไม่มีการมีงานทำรึไง มาป้วนเปี้ยนได้ทุกวัน” คะน้าทำหน้ามุ่ยมองคนตัวสูง ตั้งแต่เขากลับมากัปตันก็เอาแต่ป้วนเปี้ยนรอบตัวเธอไม่เว้นแต่ละวัน “จะไม่ให้เลิกงานบ้างเลยสิ กินข้าวยังไปหาไรกินกันดีกว่า” กัปตันลอยหน้าลอยตาตวัดแขนคว้าคอพี่สาวคนสวยบังคับให้เดินไปด้วยกัน ชายหนุ่มหัวเราะไปตลอดทางเมื่อเห็นว่าคะน้าต่อต้านตนเองไม่ได้กระทั่งเดินมาถึงลานจอดรถใต้อาคารสูง “นี่! ฉันเป็นพี่นายนะ มาลากแบบนี้ได้ไง ปล่อยเลย” เธอขืนตัวไม่ยอมเ
กัปตันของพี่คะน้า เด็กมันสู้
“นอนเต็มอิ่มเลยสิ วันนี้ค่อยดูเป็นคนหน่อย” เทนเร่งเท้ามาขนาบข้างยื่นกาแฟอเมริกาโน่ให้เธอ คะน้ารับมันมาถือไว้ในมือพร้อมถามกวน ๆ กลับไป “แล้วเมื่อวานไม่ใช่คนรึไง หื้ม?” “เหมือนซอมบี้นั่งพิมพ์งาน หน้าเหลือง ๆ ตัวซีด ๆ เหมือนเลือดไม่หล่อเลี้ยงอะ” “โห ปากกก เอาคืนไปเลย!” คะน้าดันแก้วในมือกระแทกใส่อกเพื่อนร่วมงาน การกระทำของคนตัวเล็กเรียกเสียงหัวเราะจากเทนจนคะน้าเองยังหลุดหัวเราะตาม “ขำอะไรกันสองคนนั้น มีเรื่องสนุกงั้นเหรอ!? สาระแนด้วยจิ” เมย่าเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเจอภาพเทนกับคะน้าหัวเราะกันสนุกสนานเลยรีบเดินกึ่งวิ่งนึกว่าคนทั้งคู่มีเรื่องเม้าท์ “เรื่องสนุกอะไรล่ะ มีแต่ไอ้เทนเนี่ยคอยหาเรื่องแซวไม่เว้นแต่ละวัน” “โอ้โห ขึ้นไอ้ขึ้นอี เมื่อก่อนเรียกพี่เทน ๆ” เทนกอดอกสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ตั้งแต่เริ่มสนิทกันคะน้าก็ไม่ค่อยเรียกเขาว่าพี่เท่าไหร่ ถึงจะรู้เหตุผลว่าเป็นเพราะตัวเองชอบไปกวนประสาทเพื่อนร่วมงานอยู่บ่อย ๆ ก็ตาม “สมควร…ปะ ไปกินข้าวกันเถอะเดี๋ยวเม
กัปตันของพี่คะน้า เพื่อนบ้านคนเดิม
“สรุปรายงานทั้งหมดจากงานเปิดตัวซอฟต์แวร์ตัวใหม่ที่เกาหลีค่ะ” คะน้าวางแฟ้มรายงานที่เธอเพิ่งทำสรุปเสร็จเมื่อคืนลงบนโต๊ะผู้จัดการ คนตัวเล็กจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน แต่ผู้จัดการเอ่ยปากเรียกเสียก่อน “…ไหวไหม สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย” เสียงเอกทักท้วงจนเพื่อนร่วมงานอีกสามคนมองมาที่เธอพร้อมพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมเพรียงกัน “ก็ ก็ปกตินะคะ…” คะน้าลูบท้ายทอยปฏิเสธออกไป แม้จะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวหัวร้อนแปลก ๆ แต่คิดว่าตัวเองยังปกติดี เธอเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานหยิบกระจกในลิ้นชักมาส่องหน้า จริงด้วย หน้าอย่างกับคนจะเป็นลม เธอคิดในใจมองใบหน้าเหลืองขาวกับริมฝีปากซีดเซียว คะน้าตัดสินใจเดินไปขอผู้จัดการลงไปห้องพยาบาล แต่เอกกลับเสนอให้เธอลางานครึ่งบ่ายเพื่อกลับไปพักผ่อนแทน “กลับไปกินยานอน พรุ่งนี้มีพรีเซนต์…ร่างกายคงปรับสภาพไม่ทัน ได้นอนพักสักหน่อยน่าจะดี” คะน้าพยักหน้าไม่ทำตัวดื้อรั้น เธอคิดแบบเดียวกันเพราะตั้งแต่กลับมาจากเกาหลีร่างกายดูยังไม่คุ้นชินกับอากาศร้อนจัดที่ไทยเสียเท่าไหร่ ยิ่งพรุ่งนี้
กัปตันของพี่คะน้า ได้แล้วหนี
“พะ พอแล้ว ฉันต้องไปแล้ว” คะน้าปากสั่นมองนาฬิกาภายในห้องบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า อาการวูบโหวงในตัวยังไม่จางลง หญิงสาวพลิกตัวนั่ง ป้องกันไม่ให้กัปตันสานต่อบทรักได้ “…รีบไปไหน กลับวันนี้เหรอ?” เขาถามไม่วายพ่นเสียงครางออกมาแผ่วเบาเมื่อลำกายไม่ยอมอ่อนตัวลง ตาคมดุดันไม่รู้ตัว ทำให้คะน้าแอบใจสั่นไปด้วยกับบุคลิกที่ต่างออกไป “อืม นายจะพักก่อนก็ได้ แต่ฉันต้องไปแล้ว” เธอพูดเพียงเท่านั้นแล้วโกยผ้าห่มคลุมตัวพาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ คะน้าก้าวขาฉับไม่กล้าหันกลับไปมองคนด้านหลัง เธอจัดการชำระล้างร่างกายก่อนจะหยุดยืนนิ่งจ้องตัวเองหน้ากระจก มองเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกัปตัน น่าอายจริง ๆ กึ่งกลางตัวบอบช้ำจากการใช้งานอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน จะโทษเขาคงไม่ได้เพราะเธอเองที่เป็นคนใจกล้าหน้าด้านเอ่ยปากชวนออกไป แถมยังเป็นฝ่ายรุกใส่เขาช่วงรุ่งสางที่ผ่านมาอีก “เหล้าที่นี่แรงเกินไป หรือผีตัวไหนสิงฉันกันนะ” คะน้าตบหน้าตัวเองเบา ๆ ทันทีที่ได้สติความละอายก็คืบคลานเข้ามา เธอขลุกตัวอยู่ในห้องน้ำนานเป็น
บางทีคุณอาจจะชอบ
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์
Beefy Cat115.8K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.8K viewsรอยร้าวรัก
Sitha77.1K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.4K viewsท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ
SUNISAYOK430 viewsฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม167 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา502 viewsนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี348 views
