Chapter 2 น้องชาย

ห้องนอนสี่เหลี่ยมกว้างพอประมาณ ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีเดียวกัน ที่พื้นมีพรมผืนใหญ่ปูไว้ป้องกันความเย็น บรรยากาศในห้องเงียบสงบ จนได้ยินแค่เสียงเครื่องทำความร้อนที่กำลังทำงานอยู่เท่านั้น

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นท่ามกลางความสลัว หลอดไฟในห้องถูกปิดไว้ไม่ได้ใช้งาน มีเพียงแสงอ่อนจากดวงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา

เขายังคงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น พลางมองเพดานอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยๆ เรื่องราวมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งสิ่งที่ผ่านไปแล้ว และสิ่งที่ยังไม่อาจหาคำตอบได้

มันกลายเป็นนิสัยที่เขาทำซ้ำๆ ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา คือการปล่อยตัวให้อยู่กับความเงียบ เพื่อฟังเสียงหัวใจของตัวเอง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขานิ่งไปครู่หนึ่งพลางครุ่นคิดว่า ใครกันที่มาปลุกเขาให้ออกจากภวังค์นั้น

ในที่สุดร่างสูงก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า แล้วเดินตรงไปยังประตู เพื่อจะได้รู้คำตอบที่รอคอยอยู่ด้านนอก

“ไงพี่ชาย!!”

ผู้มาเยือนหลังประตูบานนั้น ทำเอาเจ้าของบ้านประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงยักไหล่ให้ ก่อนจะปล่อยให้คนคนนั้นเข้ามา

“ไม่เจอกันนาน...นายดูเปลี่ยนไปเยอะนะ” เขาเอ่ยทักทายอีกครั้ง พร้อมกับถอดเสื้อโค้ตตัวหนาที่สวมมาออก

‘เป็นหนึ่ง’ หรือ รพีภัทร เพชรวงศ์รุ่งเรือง

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม หน้าตาหล่อตี๋ รูปร่างสูงสมส่วน และผิวขาวกระจ่าง หนึ่งในทายาทรุ่นที่ 3 ของพีพีอาร์กรุ๊ป เครือข่ายขนาดกลางของประเทศไทย ที่มีผลิตภัณฑ์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นอาหารแปรรูปส่งออก ค่ายเพลง และบริษัทซอฟต์แวร์ชื่อดัง

“นายมาทำอะไร?” ผู้เป็นพี่เอ่ยเสียงเอื่อยเฉื่อย

มือหนาหยิบแก้วมาสองใบ ก่อนจะเทวิสกี้ลงไปแก้วละเล็กน้อย

“มาทำงานสิ ว่าแต่นายล่ะ? ทำไมถึง...”

เป็นหนึ่งชะงักไป หลังจากยังไม่ทันขาดคำจากประโยคคำถามของตัวเอง ราวกับฉุกคิดอะไรบางอย่างได้

คงจะเพราะเรื่องนั้นสินะ ที่ทำให้พี่ชายของเขาเป็นได้ถึงขนาดนี้

‘ปรินซ์’ หรือ ศศิน เพชรวงศ์รุ่งเรือง

ผู้เป็นพี่ชายต่างมารดา ที่หลังจากเขาได้สูญเสียแม่ไป ก็ถูกส่งให้มาเรียนที่ต่างประเทศแห่งนี้

ซึ่งที่จริงทั้งหมดนั้น ปรินซ์เป็นคนเลือกเอง ด้วยความที่คิดว่าเจ้าตัวไม่เหลือใครแล้ว จึงอยากออกมาใช้ชีวิตอิสระ

โดยการมาศึกษาที่นี่ต่อจนจบ และเข้าทำงานที่บริษัทเครือข่ายของพีพีอาร์กรุ๊ป ในฐานะพนักงานทั่วไปคนหนึ่ง

ปรินซ์ไม่เคยคิดจะอยากได้สิทธิพิเศษอะไรทั้งสิ้นจากครอบครัวเลย นั่นเพราะตัวเขามักจะคิดน้อยเนื้อต่ำใจอยู่เสมอ ว่าตัวเองไม่เหมาะสมที่จะเป็นทายาท เนื่องจากมารดาเป็นภรรยานอกสมรส

แต่ทุกคนในครอบครัว ต่างก็ไม่มีใครคิดแบบนั้น แม้กระทั่งญาติ มีแต่เขาเองนั่นแหละ ที่คิดน้อยใจไปเองอยู่ตลอด

สี่เดือนที่ผ่านมาหลังจากที่ ‘ฟีโอนา’ คนรักของปรินซ์ได้จากไป เธอไม่มีแม้แต่จะติดต่อกลับมาเลยสักครั้ง จนวันนี้เขาก็ยังไม่ทราบถึงสาเหตุใดๆ เลย

ชายหนุ่มหมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ค่อยออกไปไหน เอาแต่ดื่มเหล้า ฟังเพลงเศร้า ร้องไห้วนไปวันๆ และสุดท้ายก็ลาออกจากงานเสียดื้อๆ เขาคิดว่าชีวิตของเขาไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้ว

“ฉัน...ดูเป็นยังไงเหรอ?”

“ไม่เคยส่องกระจกเลยเหรอพี่ ผมเผ้ายาวเหยียด หนวดรกรุงรัง นี่นายกำลังจะคัฟเวอร์เป็นฤๅษีหรือไง?” คำพูดของเป็นหนึ่ง ทำเอาคนถูกวิจารณ์แทบสำลักและหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

มันก็จริงอยู่หรอก เพราะที่ผ่านมาปรินซ์แทบไม่ได้ดูแลตัวเองเลย ถึงว่าเวลาออกไปไหนก็ตาม มักจะมีสายตาแปลกๆ มองมาทางเขาเสมอ

แต่ถึงอย่างนั้น...ก็คงจะไม่มีใครสนใจอยู่ดีนั่นแหละ ชายหนุ่มยังคงคิดน้อยใจอยู่อย่างนั้นวนไป

“ฟีโอนา เธอ...” ปรินซ์พูดเสียงเบา เมื่อต้องเอ่ยถึงชื่อของคนคนนั้น

“เธอกำลังจะหมั้น”

“นายรู้...?” เขาถามกลับด้วยความแปลกใจ เรื่องนี้น้องชายของเขารู้ได้อย่างไรกัน

“ฉันก็เพิ่งรู้มาไม่นาน เธอกำลังจะหมั้นกับลูกชายนักธุรกิจ...ลูกค้าของเรานั่นแหละ”

ปรินซ์ไม่ได้มีความเห็นใดต่อ เขาเอาแต่จ้องหน้าผู้เป็นน้อง แต่สายตากลับดูเหม่อลอย

“ที่วันนี้เดินทางมาไกลขนาดนี้ ก็เพื่อที่จะคุยเรื่องธุรกิจกับทางนั้น แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องราวทั้งหมดมันจะเป็นแบบนี้” น้องชายอธิบาย

“ตัดใจเถอะปรินซ์ เธอเลือกเขาไปแล้ว” เป็นหนึ่งพูดต่อ พร้อมกับยกมือหนาขึ้นตบไหล่พี่ชายเบาๆ ให้กำลังใจ

ชายหนุ่มก้มหน้าและยังคงไม่ได้เอ่ยอะไร ก่อนจะยกแก้วขึ้นขอชนกับน้องชาย เขาฝืนยกยิ้มนิดๆ เพื่อเก็บอาการเศร้าใจที่กำลังถาโถมเอาไว้

เป็นหนึ่งยิ้มบางๆ ให้อย่างเข้าใจความรู้สึก พร้อมกับชนแก้วกลับไป

ทั้งคู่นั่งดื่มกันอยู่พักใหญ่ ตั้งแต่น้ำสีเข้มยังเต็ม จนตอนนี้เหลือเล็กน้อยแล้วที่ก้นขวด

“แล้วนายมากับใคร?”

“มากับเลขา...ที่ไม่ใช่เจ๊จอมโหดน่ะ” เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นทันที เมื่อพูดถึงเลขาที่ว่า

ปรินซ์รู้จักเธอดีเลยละ หากได้กลับไปประเทศไทยก็คงจะได้พบ หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลานาน

“คิดถึงเหมือนกันนะ ไม่ได้เจอมาเป็นปี” ผู้เป็นพี่เอ่ย พร้อมกับจิบน้ำเมานั่นไปด้วยไม่มีพักเบรก

“คิดถึงฉันหรือเลขาจอย?”

‘จอย’ หรือเลขาจอยที่ทั้งคู่พูดถึง เธอเป็นเลขาส่วนตัวของเป็นหนึ่ง แถมยังเป็นเพื่อนของปรินซ์อีกด้วย และทุกคนสนิทกันมาก

แต่ถ้าหากนอกเวลางานเมื่อไร เป็นหนึ่งก็จะกลายเป็นน้องชายจอมกวนของเธอเช่นกัน

ปรินซ์เลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดของน้องชาย ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห้งๆ พลางส่ายหัวอย่างเอือมใจ ก่อนจะกระดกน้ำรสขมในแก้วอึกสุดท้ายจนหมด

เป็นหนึ่งเอง เมื่อเห็นพี่ชายยิ้มได้บ้างก็รู้สึกคลายเป็นความห่วงขึ้นนิดหน่อย ถึงแม้ปรินซ์จะดูอาการหนักกว่าที่เขาประเมินไว้ก็เถอะ แต่อย่างน้อยปรินซ์ก็ยังไม่บ้าจนถึงขั้นทำอะไรเสี่ยงๆ ซึ่งแบบนั้นคงไม่ดีแน่

“งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้จะบินกลับไทยแล้ว”

“อืม...กลับดีๆ เดินทางปลอดภัย”

“ให้เรียกสาวๆ มาให้ไหม?” เป็นหนึ่งว่าอย่างกวนๆ พลางทำท่ายกหูโทรศัพท์

ปรินซ์หัวเราะกับสิ่งที่น้องชายแสดง เขารู้ว่าเป็นหนึ่งและทุกคนกำลังเป็นห่วงมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดจะทำอะไรวู่วามหรอก

“ไม่ต้องเลย ไปได้แล้ว” เขาว่าพลางดันตัวไอ้เจ้าน้องชายบ้านี่ให้ออกไป

เป็นหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู พยายามทรงตัวเล็กน้อย ก่อนจะตบไหล่ผู้เป็นพี่เบาๆ เชิงให้กำลังใจอีกครั้ง

แม้สีหน้าของอีกฝ่ายจะดูดีขึ้นมากแล้ว แต่ความกังวลในใจของคนเป็นน้อง ก็ยังไม่อาจคลายได้ทั้งหมด

“ปรินซ์”

“...หืม”

“กลับบ้านเรานะ ฉันซื้อเครื่องเล่นเกมคอลเลกชันใหม่มา ยังไม่ได้แกะเลย ไม่มีคนเล่นด้วยน่ะ”