LOGINรถยนต์ซีดานหรูคันยาวเคลื่อนตัวออกมาบนท้องถนนสายหลักของเมืองหลวงได้ไม่นาน ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เริ่มชะลอความเร็วลงเรื่อยๆ จนกระทั่งติดแหง็กอยู่ท่ามกลางทะเลรถยนต์สุดลูกหูลูกตา เนื่องจากอุบัติเหตุบนทางยกระดับข้างหน้า ทำให้การจราจรช่วงเช้ากลายเป็นอัมพาตอย่างสมบูรณ์
บรรยากาศภายในห้องโดยสารด้านหลังที่เงียบเชียบอยู่แล้ว ยิ่งทวีความอึดอัดและชวนอึดอัดหนักขึ้นไปอีก
ฉู่ฉิงยวี่ นั่งตัวลีบชิดติดประตูรถฝั่งขวา พยายามเว้นระยะห่างจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ให้มากที่สุด สายตาเธอก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันแน่นบนตัก เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับคนข้างกาย
ทว่า เยี่ยนอวิ๋นเชิน กลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจสภาพการจราจรที่ติดขัดเลยแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้าง วางแขนพาดพนักเบาะอย่างสบายอารมณ์ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะหันมามองสำรวจร่างบางที่นั่งเกร็งอยู่ข้างๆ
มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุกที่ได้แกล้งคนตัวเล็กให้หายใจไม่ทั่วท้อง
"นั่งตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์แบบนั้น คิดว่าฉันจะกินเธอรึไง ฉู่ฉิงยวี่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ท่ามกลางเสียงแอร์เบาๆ ในรถ
ฉู่ฉิงยวี่สะดุ้งเล็กน้อย รีบเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ "เปล่าค่ะ... ดิฉันไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะท่านประธาน"
"งั้นเหรอ..." เยี่ยนอวิ๋นเชินแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตบนเบาะกลางขึ้นมาเปิดสไลด์งาน แล้วยื่นหน้าจอมาจ่อตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน
"ไหนๆ รถก็ติดเสียเวลาเปล่า... ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันมีงานด่วนให้เธอทำเดี๋ยวนี้"
ฉู่ฉิงยวี่รีบชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน มันคือ "แผนวิเคราะห์ความเสี่ยงโครงการควบรวมกิจการย้อนหลังสามปี" ที่มีตัวเลขซับซ้อนและกราฟฟังก์ชันละลานตา ซึ่งปกติแล้วต้องใช้ทีมนักวิเคราะห์การเงินมืออาชีพทำเป็นสัปดาห์!
"ทะ... ท่านประธานคะ เอกสารพวกนี้ มันซับซ้อนมากเลยนะคะ จะให้ฉันวิเคราะห์เสร็จภายในวันนี้ได้ยังไงคะ?" เธอเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
"ฉันไม่ได้บอกว่าจะเอาภายในวันนี้..." เยี่ยนอวิ๋นเชินขยับตัวลุกขึ้นจากพนักพิง โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอทีละนิดจนแผ่นหลังของฉู่ฉิงยวี่แทบจะแนบติดกับประตูรถ "แต่ฉันจะให้เธอ 'อธิบาย' ตัวเลขสามหน้าแรกนี้ให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้... เริ่มจากตรงนี้ ทำไมอัตราส่วนสภาพคล่องในไตรมาสสองถึงดรอปลง?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างใบหูของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวโชยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนฉู่ฉิงยวี่แทบไม่มีสมาธิคิดคำนวณ ยิ่งไปกว่านั้น ระยะห่างระหว่างเธอกับเขายามนี้แทบจะไม่มีช่องว่างเหลือเลย
ใบหน้าคมคายของเยี่ยนอวิ๋นเชินอยู่ห่างจากแก้มเนียนของเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น!
ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลาดไหล่และต้นคอ ทำให้หัวใจดวงน้อยของฉู่ฉิงยวี่เต้นกระหน่ำรัวราخواกลองศึก สติสตางค์ที่พยายามรวบรวมเพื่อดูตัวเลขบนหน้าจอแท็บเล็ตกระเจิงหายไปหมดสิ้น เลือดสูบฉีดจนใบหน้าและใบหูของเธอแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ว่าไง... เงียบทำไม? หรือว่าสมองของเธอมีแต่เรื่องอื่น จนคิดวิเคราะห์ไม่ออกแล้ว?" เยี่ยนอวิ๋นเชินแกล้งเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ แต่แววตากลับจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธออย่างจดจ่อ
"ดิฉัน... ดิฉัน..." ฉู่ฉิงยวี่พูดตะกุกตะกัก สมองตื้อตันไปหมด ไม่ใช่เพราะตัวเลขบนหน้าจออ่านยาก... แต่เป็นเพราะสัมผัสและไอร้อนจากตัวเขาที่โอบล้อมเธอไว้รอบด้านต่างหากที่ทำให้เธอแทบคลั่ง!
เธอพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคมกริบ แต่ทว่าปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะเฉียดกันในระยะประชิด ทำเอาลมหายใจของเยี่ยนอวิ๋นเชินสะดุดกึกไปชั่วขณะ
รอยยิ้มเย้าแหย่บนใบหน้าของชายหนุ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความลุ่มหลงชั่ววูบ เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ และได้เห็นดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกจนน่าเอ็นดู
กลิ่นเจลเย็นๆ อ่อนจางผสมผสานไปกับไอรุ่นๆ จากฝ่ามือหนาที่กำลังบรรจงนวดคลึงข้อมือและฝ่ามือของ ฉู่ฉิงยวี่ อย่างเบามือ ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยตึงเครียด กลับอบอวลไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาดหญิงสาวก้มมองการกระทำอันขัดกับท่าทีปากร้ายของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาจากปลายนิ้วของเขาทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอคิดมาตลอดว่าสำหรับเยี่ยนอวิ๋นเชินแล้ว เธอคงเป็นเพียงผู้หญิงใจดำที่น่ารังเกียจที่สุด... แต่สัมผัสในตอนนี้กลับบอกเธอว่า เขายังคงใส่ใจและห่วงใยเธอในมุมลึกซึ้งที่เขาเองก็พยายามปฏิเสธขณะที่เยี่ยนอวิ๋นเชินก้มหน้าก้มตานวดคลึงฝ่ามือเรียวที่เต็มไปด้วยร่องรอยการทำงานหนัก ภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างห้ามไม่ได้มือหนาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเผลอหลุดปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะตัดพ้อ"มือคู่นี้... เมื่อก่อนเคยนุ่มนวลกว่านี้แท้ๆ..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาราวกับพึมพำกับตัวเอง "ทำไมกันนะ... ทำไมมือที่เคยสัญญาว่าจะจับกันไว้เดินไปข้างหน้าด้วยกัน ถึงเลือกที่จะปล่อยมันทิ้งไปในคืนฝนตกเม
เสียงประตูกระจกปิดลงเบาๆ หลังร่างบางก้าวตามเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบและเป็นส่วนตัว แตกต่างจากความวุ่นวายภายนอกเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงฉู่ฉิงยวี่ ยืนกุมมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม ดวงตากลมโตมองไปยัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน ที่กำลังหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ สีหน้าของเขายังคงนิ่งขรึมและยากจะคาดเดา"นั่งลงก่อนสิ..." เยี่ยนอวิ๋นเชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พางพยักพิดไปที่เก้าอี้บุนวมฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน"ขอบคุณค่ะท่านประธาน แต่ดิฉันยืนรับคำสั่งดีกว่าค่ะ..." เธอปฏิเสธด้วยความเกรงใจเยี่ยนอวิ๋นเชินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ดื้อรั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... ตามใจเธอ"เขาวางปากกาในมือลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างบอบบางที่ยืนเหนื่อยอ่อนมาตั้งแต่เช้าตรู่ แม้เธอจะเพิ่งโชว์ความสามารถจัดการกับคุณจินได้อย่างเฉียบขาดจนเขาแอบทึ่ง แต่ความห่วงใยลึกๆ ที่เขามีต่อเธอกลับถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม"ทำได้ดีมากเรื่องงบการเงินเมื่อกี้..." น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ "ไม่คิดว่าคนสะเพร่าอย่างเธอ จะมีความจำแม่นยำเ
บรรยากาศหน้าห้องทำงานประธานเงียบกริบลงทันที ราวกับเข็มสักเล่มตกพื้นก็ยังได้ยิน เสียงลมหายใจของพนักงานรอบบริเวณแทบจะขาดห้วง เมื่อสายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน กวาดมองไปที่กองเอกสารหนาเตอะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของคุณจินคุณจินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีความกดดันอันเย็นเยียบของท่านประธานหนุ่ม"ท่าน... ท่านประธานคะ คือว่า..." คุณจินพยายามจะเอ่ยแก้ตัวเสียงสั่นทว่า ก่อนที่เยี่ยนอวิ๋นเชินจะได้เอ่ยปากตำหนิอะไรออกไป ฉู่ฉิงยวี่ กลับสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจก้าวออกมายืนบังหน้ากองเอกสารเหล่านั้นไว้ ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มเป็นเชิงขอร้องชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้จัดการฝ่ายการเงินด้วยแววตานิ่งสงบแต่เด็ดเดี่ยว"ท่านประธานคะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "เรื่องเอกสารชุดนี้... ให้ดิฉันเป็นคนจัดการเองค่ะ"เยี่ยนอวิ๋นเชินชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมวูบวาบด้วยความแปลกใจ เขากำลังจะเอ่ยปากไล่คุณจินออกไปทันทีฐานกลั่นแกล้งพนักงาน แต่เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ของฉู่ฉ
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายสองโมงครึ่ง กองเอกสารการเงินกองโตบนโต๊ะของ ฉู่ฉิงยวี่ ค่อยๆ ลดจำนวนลงไปทีละแฟ้มตามความตั้งใจและหยาดเหงื่อของเธอ หน้าผากเนียนมีเม็ดเหงื่อผุดซึมบางเบาเนื่องจากเธอแทบจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นพักสายตาเลยตั้งแต่เช้าทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังคลิกๆ ใกล้เข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ"อ้าว... นี่เหรอคะ ผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ของคุณชายเยี่ยน?"เสียงแหลมสูงเจือความเย้ยหยันดังขึ้น ฉู่ฉิงยวี่ชะงักมือที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ แล้วเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง เธอก็พบกับ คุณจิน ผู้จัดการฝ่ายการเงินอาวุโส หญิงวัยกลางคนแต่งกายด้วยชุดแบรนด์เนมราคาแพง ทว่าแววตาที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและริษยาอย่างไม่ปิดบังรอบข้าง บรรดาพนักงานในแผนกที่แอบเหลือบมองอยู่เริ่มส่งเสียงซุบซิบกันเบาๆ เนื่องจากทุกคนในบริษัทต่างรู้ดีว่าคุณจินเป็นคนถือตัวและจู้จี้เรื่องงานขนาดไหน แถมยังไม่เคยยอมรับเด็กเส้นคนไหนง่ายๆฉู่ฉิงยวี่รีบพยุงตัวลุกขึ้นยืนโค้งทักทายตามมารยาท "สวัสดีค่ะคุณจิน ดิฉันฉู่ฉิงยวี่ค่ะ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือเปล่าคะ?"คุณจินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หึ! รับใช้เหร
หลังจากผ่านเหตุการณ์ชวนใจเต้นบนรถยนต์มาได้ รถหรูของตระกูลเยี่ยนก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของสำนักงานใหญ่ เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป อาคารสูงระฟ้าใจกลางเมืองประตูรถถูกเปิดออก ฉู่ฉิงยวี่ รีบก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ใบหน้าที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความแดงก่ำจากความเขินอายถูกปรับให้เรียบนิ่ง เธอก้มหน้าก้มตาถือแท็บเล็ตและกระเป๋าเอกสารเดินตามหลังประธานหนุ่มเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวขึ้นสู่ชั้นผู้บริหารทันทีณ พื้นที่ทำงานหน้าห้องประธานโต๊ะทำงานตัวใหม่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยบริเวณมุมด้านนอกห้องกระจกส่วนตัวของเยี่ยนอวิ๋นเชิน ทันทีที่มาถึง ฉู่ฉิงยวี่ก็ได้รับมอบหมายงานชิ้นใหญ่ทันที—กองเอกสารการเงินและรายงานโครงการควบรวมกิจการย้อนหลังสามกองโตถูกนำมาวางกองไว้บนโต๊ะจนแทบมองไม่เห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์"เอกสารทั้งหมดนี่... สรุปประเด็นสำคัญและทำรายงานวิเคราะห์ความเสี่ยงเสร็จภายในบ่ายสามโมงวันนี้"เยี่ยนอวิ๋นเชินยืนสั่งงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและเย็นชา วางมาดประธานผู้เคร่งครัดราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งจะแกล้งหยอกล้ออะไรเธอในรถเลยแม้แต่น้อย"ค่ะ... ดิฉันจะรีบทำให้เสร็จตามกำหนดค่ะท่านประธาน" ฉู
ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้บรรยากาศภายในห้องโดยสารด้านหลังร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน ลมหายใจอุ่นร้อนของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน เป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียนของ ฉู่ฉิงยวี่ จนเธอแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงทว่า แทนที่เขาจะผละตัวถอยห่างตามที่ควรจะเป็น เยี่ยนอวิ๋นเชินกลับยิ่งรุกหนักขึ้นไปอีกขั้นมือหนาข้างที่ถือแท็บเล็ตวางลงเบาๆ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะเลื่อนขึ้นมา เชยคางมนของเธอขึ้นช้าๆ บังคับให้ใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหูต้องเงยขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับยากจะคาดเดา"มองหน้าฉัน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "เหม่ออะไรอยู่ ฉู่ฉิงยวี่? ตัวเลขบนจอแท็บเล็ตมันน่ามองกว่าหน้าฉันรึไง?""ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้..." ฉู่ฉิงยวี่พยายามจะเบี่ยงหน้าหนีด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก แต่ปลายนิ้วที่ตรึงคางเธอไว้อย่างมั่นคงกลับไม่อนุญาตให้เธอขยับหนีไปไหนได้เลยหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ยิ่งไปกว่านั้น มืออีกข้างหนึ่งของเขากลับเลื่อนลงจากพนักพิงเบาะ มาแตะเบาๆ ที่ เอวบางของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดสูท ก่อนจะลูบไล้แผ่วเบาผ่านเรียวขาภายใต้กระโ







