บทที่ 21

กลิ่นเจลเย็นๆ อ่อนจางผสมผสานไปกับไอรุ่นๆ จากฝ่ามือหนาที่กำลังบรรจงนวดคลึงข้อมือและฝ่ามือของ ฉู่ฉิงยวี่ อย่างเบามือ ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยตึงเครียด กลับอบอวลไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาด

หญิงสาวก้มมองการกระทำอันขัดกับท่าทีปากร้ายของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาจากปลายนิ้วของเขาทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอคิดมาตลอดว่าสำหรับเยี่ยนอวิ๋นเชินแล้ว เธอคงเป็นเพียงผู้หญิงใจดำที่น่ารังเกียจที่สุด... แต่สัมผัสในตอนนี้กลับบอกเธอว่า เขายังคงใส่ใจและห่วงใยเธอในมุมลึกซึ้งที่เขาเองก็พยายามปฏิเสธ

ขณะที่เยี่ยนอวิ๋นเชินก้มหน้าก้มตานวดคลึงฝ่ามือเรียวที่เต็มไปด้วยร่องรอยการทำงานหนัก ภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างห้ามไม่ได้

มือหนาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเผลอหลุดปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะตัดพ้อ

"มือคู่นี้... เมื่อก่อนเคยนุ่มนวลกว่านี้แท้ๆ..." เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาราวกับพึมพำกับตัวเอง "ทำไมกันนะ... ทำไมมือที่เคยสัญญาว่าจะจับกันไว้เดินไปข้างหน้าด้วยกัน ถึงเลือกที่จะปล่อยมันทิ้งไปในคืนฝนตกเมื่อห้าปีก่อน... แค่เพราะเงินจำนวนเดียวงั้นเหรอ ฉู่ฉิงยวี่?"

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเยี่ยนอวิ๋นเชิน ทำให้ฉู่ฉิงยวี่สะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวด

หัวใจของเธอร่วงวูบลงไปถึงตาตุ่ม บาดแผลในอดีตที่เธอพยายามเก็บงำความจริงเอาไว้เพื่อปกป้องครอบครัว กำลังจะถูกกระชากขึ้นมาเปิดเผยในวินาทีนี้แล้ว!

"คุณอวิ๋นเชิน..." ฉู่ฉิงยวี่หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เธอเกือบจะหลุดปากพูดความจริงทั้งหมดออกไปแล้วว่า 'ดิฉันไม่ได้ต้องการเงิน! ในคืนนั้นเกิดอุบัติเหตุ ดิฉันถูกคนของตระกูลคุณบีบจนไปตามนัดไม่ได้ต่างหาก!'

ทว่า ก่อนที่ถ้อยคำแห่งความจริงอันเจ็บปวดจะหลุดรอดจากริมฝีปากของเธอ...

เยี่ยนอวิ๋นเชินที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป ก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายแวววูบไหวและตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์โหยหาปะทะกันในอกของเขาจนแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันมหาศาล

ชายหนุ่มดึงข้อมือเธอเข้าหาตัวอย่างแรงโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรต่อ ร่างบางเสียหลักเซถลาเข้าไปปะทะกับอกแกร่งทันที เยี่ยนอวิ๋นเชินใช้มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่น ฝ่ามือหนาประคองท้ายทอยของเธอขึ้นบังคับให้เงยหน้ามารับสัมผัสจากเขา

"อย่าพูด..." เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "อย่าพูดคำแก้ตัวใดๆ ออกมาอีก... ฉู่ฉิงยวี่"

สิ้นคำพูดนั้น เยี่ยนอวิ๋นเชินก็โน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากครอบครองเรียวปากนุ่มของเธอทันทีอย่างเร่าร้อนและโหยหา ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันในห้วงอารมณ์อันลึกซึ้ง ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้น และความรักที่ยังไม่เคยจางหายถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบอันเร่าร้อนจนฉู่ฉิงยวี่สมองพร่าเลือน ลืมสิ้นทุกความลับที่กำลังจะเอ่ยออกไป

มือเรียวที่พยายามจะผลักไสในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น เธอยอมหลับตาลงและตอบสนองรสจูบนั้นด้วยความโหยหาไม่ต่างกัน บรรยากาศในห้องทำงานร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงของ ถังเจ๋อ ที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก

"ท่านประธานครับ... เอกสารรายงานการประชุมบอร์ดบริหารด่วนครับท่าน!"