บทที่ 20

เสียงประตูกระจกปิดลงเบาๆ หลังร่างบางก้าวตามเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบและเป็นส่วนตัว แตกต่างจากความวุ่นวายภายนอกเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ฉู่ฉิงยวี่ ยืนกุมมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างสำรวม ดวงตากลมโตมองไปยัง เยี่ยนอวิ๋นเชิน ที่กำลังหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ สีหน้าของเขายังคงนิ่งขรึมและยากจะคาดเดา

"นั่งลงก่อนสิ..." เยี่ยนอวิ๋นเชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พางพยักพิดไปที่เก้าอี้บุนวมฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน

"ขอบคุณค่ะท่านประธาน แต่ดิฉันยืนรับคำสั่งดีกว่าค่ะ..." เธอปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

เยี่ยนอวิ๋นเชินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ดื้อรั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... ตามใจเธอ"

เขาวางปากกาในมือลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างบอบบางที่ยืนเหนื่อยอ่อนมาตั้งแต่เช้าตรู่ แม้เธอจะเพิ่งโชว์ความสามารถจัดการกับคุณจินได้อย่างเฉียบขาดจนเขาแอบทึ่ง แต่ความห่วงใยลึกๆ ที่เขามีต่อเธอกลับถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม

"ทำได้ดีมากเรื่องงบการเงินเมื่อกี้..." น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ "ไม่คิดว่าคนสะเพร่าอย่างเธอ จะมีความจำแม่นยำเรื่องตัวเลขขนาดนั้น"

"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ... ดิฉันแค่เคยศึกษาเรื่องนี้มาบ้างค่ะ" ฉู่ฉิงยวี่ตอบเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ

"แต่อย่าเพิ่งลำพองใจไป..." เยี่ยนอวิ๋นเชินเปลี่ยนน้ำเสียงให้เข้มขึ้นทันที ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะประชิด

ฉู่ฉิงยวี่สะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ เธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ด้านหลังกลับติดขอบโต๊ะทำงานเสียแล้ว ทำให้เธอไร้ทางหนี

เยี่ยนอวิ๋นเชินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ ดวงตาคมจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนก

"ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว... การที่เธอไปออกหน้าหักหน้าผู้จัดการฝ่ายการเงินกลางบริษัทแบบนั้น ทำให้ภาพลักษณ์ของบริษัทเสียหาย เธอกล้าดียังไงถึงทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตา?" เขาแกล้งเอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดัน

ฉู่ฉิงยวี่เม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกน้อยใจเล็กๆ ที่เขาไม่ยอมมองเห็นเจตนาดีของเธอ "ดิฉันแค่... แค่ปกป้องตัวเองและงานที่ได้รับมอบหมายจากคุณนะคะ..."

"เถียงฉันเหรอ?" เยี่ยนอวิ๋นเชินหรี่ตาลง มือหนายื่นออกไปจับข้อมือเรียวของเธอเบาๆ ไม่ให้ขยับหนี "งั้นในฐานะประธาน ฉันต้องมี 'บทลงโทษ' สำหรับผู้ช่วยที่ชอบทำตัวอวดเก่ง"

หัวใจของฉู่ฉิงยวี่เต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น "บท... บทลงโทษอะไรคะ?"

เยี่ยนอวิ๋นเชินไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา เขากลับใช้มืออีกข้างหยิบหลอดยาหม่องหรือเจลบรรเทาอาการปวดกล้ามเนื้อที่แอบสั่งให้ถังเจ๋อไปซื้อเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนเที่ยง ออกมาจากลิ้นชักเสื้อสูท

ชายหนุ่มจับมือเธอขึ้นมาพลิกดู ฝ่ามือเรียวของเธอมีรอยแดงจางๆ จากการทำงานหนักและถือแฟ้มเอกสารหนักๆ มาทั้งวัน

ดวงตาคมคายฉายแววอ่อนลงชั่ววูบอย่างปิดไม่มิด เขากดเนื้อเจลเย็นๆ ลงบนปลายนิ้วแล้วบรรจงนวดคลึงเบาๆ ที่ข้อมือและฝ่ามือของเธออย่างเบามือที่สุด ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

ฉู่ฉิงยวี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองการกระทำอันอ่อนโยนขัดกับคำพูดปากร้ายของเขา น้ำตาซึมขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่

"นี่คือบทลงโทษของเธอ..." เยี่ยนอวิ๋นเชินกระซิบแผ่วเบาริมหูเธอ น้ำเสียงทุ้มเจือความอ่อนโยนที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "...คือนั่งเงียบๆ แล้วยอมให้ฉันดูแลซะดีๆ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!"