บทที่ 16

ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้บรรยากาศภายในห้องโดยสารด้านหลังร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน ลมหายใจอุ่นร้อนของ เยี่ยนอวิ๋นเชิน เป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียนของ ฉู่ฉิงยวี่ จนเธอแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ทว่า แทนที่เขาจะผละตัวถอยห่างตามที่ควรจะเป็น เยี่ยนอวิ๋นเชินกลับยิ่งรุกหนักขึ้นไปอีกขั้น

มือหนาข้างที่ถือแท็บเล็ตวางลงเบาๆ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะเลื่อนขึ้นมา เชยคางมนของเธอขึ้นช้าๆ บังคับให้ใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหูต้องเงยขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับยากจะคาดเดา

"มองหน้าฉัน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังจนสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "เหม่ออะไรอยู่ ฉู่ฉิงยวี่? ตัวเลขบนจอแท็บเล็ตมันน่ามองกว่าหน้าฉันรึไง?"

"ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้..." ฉู่ฉิงยวี่พยายามจะเบี่ยงหน้าหนีด้วยความเขินอายและตื่นตระหนก แต่ปลายนิ้วที่ตรึงคางเธอไว้อย่างมั่นคงกลับไม่อนุญาตให้เธอขยับหนีไปไหนได้เลย

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ยิ่งไปกว่านั้น มืออีกข้างหนึ่งของเขากลับเลื่อนลงจากพนักพิงเบาะ มาแตะเบาๆ ที่ เอวบางของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดสูท ก่อนจะลูบไล้แผ่วเบาผ่านเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงเออย่างถือวิสาสะ!

สัมผัสอุ่นจัดจากมือของเขาที่ลูบไล้ผ่านต้นขา ทำให้ฉู่ฉิงยวี่สะดุ้งเฮือก ร่างกายสะท้านเฮือกด้วยความวาบหวามและตกใจ เธอลืมตัวเผลอยกมือขึ้นคว้าข้อมือหนาของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ

"อ๊ะ... คุณอวิ๋นเชิน... ปล่อยนะคะ นี่มันบนรถนะ..." เธอพยายามกระซิบห้ามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยความเขินอายปนหวาดหวั่น

เยี่ยนอวิ๋นเชินจ้องมองปฏิกิริยาอันตื่นตระหนกของเธอ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยัก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความพึงพอใจที่ได้แกล้งคนตัวเล็กจนไปไม่เป็น

เขาก้มใบลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้าแหย่และแฝงความหมายลึกซึ้ง

"กลัวอะไรล่ะ? กระจกรถติดฟิล์มดำทึบขนาดนี้ ต่อให้ทำมากกว่านี้... ข้างนอกก็ไม่มีทางมองเห็นหรอก"

คำพูดกำกวมและสัมผัสวาบหวามทำให้ฉู่ฉิงยวี่หน้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม สมองตื้อตันจนแทบระเบิด เธอยิ่งดิ้นรนหนี เขากลับยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง

ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของฉู่ฉิงยวี่กำลังจะเต้นระเบิดจนทานไม่ไหว เยี่ยนอวิ๋นเชินก็พลันชะงักไป...

ชายหนุ่มกระแอมเบาๆ ในลำคอเพื่อปรับเสียงให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขายืดตัวกลับไปนั่งพิงเบาะตามเดิมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงมือที่ลูบไล้อยู่ออกอย่างไร้เยื่อใย ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"อะแฮ่ม... เอาล่ะ"

เยี่ยนอวิ๋นเชินกลับมาตีสีหน้าเคร่งขรึมและเย็นชาดังเดิม เขาก้มลงมองแท็บเล็ตในมือแล้วชี้ไปที่กราฟการเงินหน้าเดิมด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับท่านประธานผู้เคร่งงาน

"ไหนเมื่อกี้เธอบอกว่าวิเคราะห์ได้แล้วไง? อธิบายต่อสี่ข้อนี้ให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้... อย่ามัวแต่ใจลอยคิดเรื่องอื่นล่ะ ฉู่ฉิงยวี่"

ฉู่ฉิงยวี่นั่งหอบหายใจเบาๆ พยายามตั้งสติและปรับสีหน้าที่ยังคงแดงก่ำของตัวเองให้เป็นปกติ เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างหมั่นไส้คนเจ้าเล่ห์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตแล้วเริ่มอธิบายงานตามคำสั่ง ทั้งที่หัวใจยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะจากสัมผัสเมื่อครู่!