บทที่ 17

หลังจากผ่านเหตุการณ์ชวนใจเต้นบนรถยนต์มาได้ รถหรูของตระกูลเยี่ยนก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของสำนักงานใหญ่ เยี่ยนซิ่งกรุ๊ป อาคารสูงระฟ้าใจกลางเมือง

ประตูรถถูกเปิดออก ฉู่ฉิงยวี่ รีบก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ใบหน้าที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยความแดงก่ำจากความเขินอายถูกปรับให้เรียบนิ่ง เธอก้มหน้าก้มตาถือแท็บเล็ตและกระเป๋าเอกสารเดินตามหลังประธานหนุ่มเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวขึ้นสู่ชั้นผู้บริหารทันที

ณ พื้นที่ทำงานหน้าห้องประธาน

โต๊ะทำงานตัวใหม่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยบริเวณมุมด้านนอกห้องกระจกส่วนตัวของเยี่ยนอวิ๋นเชิน ทันทีที่มาถึง ฉู่ฉิงยวี่ก็ได้รับมอบหมายงานชิ้นใหญ่ทันที—กองเอกสารการเงินและรายงานโครงการควบรวมกิจการย้อนหลังสามกองโตถูกนำมาวางกองไว้บนโต๊ะจนแทบมองไม่เห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์

"เอกสารทั้งหมดนี่... สรุปประเด็นสำคัญและทำรายงานวิเคราะห์ความเสี่ยงเสร็จภายในบ่ายสามโมงวันนี้"

เยี่ยนอวิ๋นเชินยืนสั่งงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและเย็นชา วางมาดประธานผู้เคร่งครัดราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งจะแกล้งหยอกล้ออะไรเธอในรถเลยแม้แต่น้อย

"ค่ะ... ดิฉันจะรีบทำให้เสร็จตามกำหนดค่ะท่านประธาน" ฉู่ฉิงยวี่ก้มหน้ารับคำอย่างเจียมตัว

เมื่อสั่งงานเสร็จ เยี่ยนอวิ๋นเชินก็หมุนตัวเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัว บานประตูไม้เนื้อดีปิดลงสนิท ทิ้งให้ฉู่ฉิงยวี่จมอยู่กับกองงานตรงหน้าทันที

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แล้วลงมือเปิดแฟ้มเอกสารแผ่นแรก อ่านตัวเลขและพิมพ์สรุปข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วและตั้งใจ ท่ามกลางความกดดันและเวลาที่เดินไปอย่างรวดเร็ว เธอก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาพักสายตาหรือขยับตัวไปไหน

ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กั้นด้วยกระจกใสแบบสมาร์ท

เยี่ยนอวิ๋นเชิน ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทว่าสายตากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองเลย เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมคอเสื้อลงเม็ดหนึ่ง แล้วทอดสายตาผ่านกระจกใสออกมาด้านนอก...

มองดูร่างบางในชุดสูทกระโปรงที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้น

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามที่เธอกำลังใช้ความคิด นิ้วเรียวพารัวพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว แววตาที่ฉายแววเหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและตั้งใจจะรับผิดชอบหน้าที่ให้ดีที่สุด

ภาพนั้นทำให้เยี่ยนอวิ๋นเชินเผลอมองเพลินไปชั่วขณะ... ความรู้สึกขัดแย้งในใจตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง

‘เธอเปลี่ยนไปมาก... หรือจริงๆ แล้ว เธอก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว แต่เป็นฉันเองที่มองไม่เห็น?’

เขากำปากกาในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบฉายแววซับซ้อนยากจะคาดเดา เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นเธอทรมาน แต่ความแค้นและความทรงจำในอดีตก็คอยย้ำเตือนไม่ให้เขากลับไปใจอ่อนให้กับผู้หญิงคนนี้ง่ายๆ

"หึ... คิดจะใช้ความขยันมาซื้อความเห็นใจจากฉันงั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอก ฉู่ฉิงยวี่..."

เยี่ยนอวิ๋นเชินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะของตัวเอง แล้วตั้งหน้าตั้งทำงานต่อ แม้ว่าสมาธิของเขาจะยังคงหลงเหลืออยู่กับคนตัวเล็กที่นั่งทำงานอยู่หลังกระจกก็ตาม