ตอนที่22 แม่ผัวห่วงลูกสะใภ้

เช้าวันต่อมา

หลังจากตื่นนอนชะเอมก็กลับห้องนอนตัวเองไปแล้วอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง แอบบ่นอีกคนในใจที่ตื่นแล้วไม่ยอมปลุกกันบ้าง 

เมื่อลงมาข้างล่างก็เจอกับน้าขวัญของเธอที่กำลังยืนทำโน่นทำนี่อยู่ในครัวคนเดียว เธอจึงได้โอกาสถามหาอีกคนทันที

“พี่ขุนล่ะคะน้าขวัญ”

ทางด้านของขวัญจึงหันมามองเจ้าของคำถามดังกล่าวก่อนจะเอ่ยแซวออกไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“ตื่นมาก็ถามหาพี่เค้าเลยนะลูก"

ชะเอมได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไปเพียงแต่ยิ้มน้อยๆด้วยความเขินที่โดนคนเป็นน้าแซว ก่อนจะได้ยินคนเป็นน้าพูดต่อ

“พี่เค้าเข้าสวนกับลุงทัพตั้งแต่เช้าแล้ว คงกลับเย็นๆเหมือนทุกวันแหละ”

สิ้นคำบอกกล่าวของคนเป็นน้าที่พ่วงด้วยตำแหน่งแม่แฟน ชะเอมก็พยักหน้าให้เบาๆอย่างเข้าใจ จากนั้นก็เดินไปตักข้าวมานั่งกินที่โต๊ะคนเดียว เนื่องจากคนอื่นๆตื่นก่อนจึงกินข้าวกันหมดแล้ว เหลือแค่เธอที่ตื่นคนสุดท้ายจึงต้องนั่งกินข้าวคนเดียว ซึ่งมันก็เป็นปกติของที่นี่ หากใครตื่นก่อนหรือหิวก่อนก็สามารถกินข้าวก่อนได้เลยไม่จำเป็นต้องรอทานพร้อมกัน

...

เวลาต่อมาในช่วงบ่ายของวันสองพ่อลูกยังไม่กลับจากสวน ส่วนเจ้าขาก็ยังไม่เสร็จจากการรับซื้อน้ำยางของเช้าบ้าน ที่บ้านยังคงเหลือแค่ชะเอมกับของขวัญกำลังนั่งเล่นกันอยู่หน้าทีวี แต่ไม่นานสองสาวต่างวัยก็ได้ยินเสียงรถยนต์ดังมาจากหน้าบ้าน ก่อนจะเป็นชะเอมที่พูดขึ้น

“มีคนมาค่ะน้าขวัญ”

“เดี๋ยวน้าไปดูเองจ้ะ”

“เอมไปด้วยดีกว่าค่ะ”

เมื่อตกลงกันเสร็จสองสาวต่างวัยก็พากันเดินออกไปดูหน้าบ้านว่าเจ้าของเสียงรถดังกล่าวเป็นใครหรือแขกคนไหนกันที่มาหา

“อ้าวฝ้ายมาได้ไงเนี่ย” ของขวัญเอ่ยทักทายทันทีเมื่อออกมาดูหน้าบ้านแล้วเห็นว่าเป็นฝ้ายเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยมาหาถึงบ้าน แม้ในช่วงหลังๆจะเงียบหายกันไปบ้างแต่ก็ไม่เคยขาดการติดต่อกันเลยเช่นเดียวกับมะปรางแม่ของชะเอมนั่นแหละ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลูกชายของฝ้ายซึ่งมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายของตัวเองที่เพิ่งลงจากรถของขวัญก็เอ่ยทักทายไปเช่นกัน

“สกาย ไม่ได้เจอกันนานเลย ยิ่งโตยิ่งหล่อนะเรา”

ทางด้านสกายจึงยิ้มรับคำชมจากเพื่อนแม่พร้อมกับเดินเข้าไปหา ก่อนจะยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับน้าขวัญ น้าขวัญก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” ขณะปากเอ่ยชมเพื่อนแม่ที่กำลังยกมือรับไหว้กลับ แต่สายตาของเขาก็คอยชำเลืองมองไปยังคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเพื่อนแม่ตลอด ก่อนจะได้ยินเสียงหวานใสของเธอเอ่ยทักทายเขากับแม่พร้อมกับสองมือเล็กๆยกขึ้นไหว้พวกเขา

“สวัสดีค่ะน้าฝ้ายพี่สกาย”

“สวัสดีจ้ะ”

“สวัสดีครับน้องชะเอม” สองแม่ลูกยกมือรับไหว้ชะเอมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทั้งคู่

ส่วนทางด้านของขวัญที่ยืนมองอยู่ก็พอจะมองออกทันทีว่าสองแม่ลูกกำลังคิดอะไรอยู่หรือมีจุดประสงค์เช่นไร เพราะสายตาของสกายที่มองว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอมันช่างปิดบังความต้องการไม่มิดเอาเสียเลย ทำให้เธอมีความกังวลและไม่สบายใจขึ้นมา แม้ในตอนเด็กลูกๆของพวกเธอต่างก็เคยเจอเคยเล่นด้วยกันบ่อย แต่นั่นมันก็ในช่วงวัยเด็กส่วนตอนนี้แต่ละคนก็โตๆกันหมดแล้ว ความรู้สึกและความคิดอาจจะเปลี่ยนไปตามการเวลา อย่างเช่นลูกชายของเธอที่ในตอนเด็กเหมือนจะไม่มีแววว่าชอบเด็กสาวเลย แต่ตอนนี้ใครจะไปคิดว่าทั้งคู่จะมีใจตรงกันและมาคบกันได้ เธอเลยแอบกลัวว่าจะมีคนมาแย่งว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอไปจากอกลูกชาย แม้จะเอ็นดูสกายไม่น้อยเพราะยังไงก็เป็นหลานเหมือนกัน แต่ทว่าเรื่องนี้คงยอมให้ไม่ได้ เมื่อตระหนักได้เช่นนั้นจึงต้องหาทางกันท่าเอาไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

“หายหน้าหายตาไปนานแล้วนี่ไปไงมาไงล่ะถึงมาได้”

“ฉันมาทำธุระแถวนี้พอดีเลยแวะมาหาซะหน่อย อีกอย่างฉันได้ยินมาว่ามะปรางฝากหนูชะเอมไว้กับเธอเลยอยากแวะมาดูน่ะ”

ฝ้ายลากสายตามองไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างเพื่อน ก่อนจะเดินเข้าไปจับมือเล็กของเด็กสาวแล้วเอ่ยพูดต่อ

“ดูสิหลานน้ายิ่งโตเป็นสาวยิ่งสวย แบบนี้คงมีหนุ่มๆมาตามจีบเยอะเลยใช่มั้ยจ๊ะ”

คนโดนชมโดนแซวก็แอบเขิน จึงพูดกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะน้าฝ้าย แค่มีบ้างนิดหน่อย” 

“ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอกจ้ะ หนูชะเอมทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้คนจีบคงมีเป็นขบวนแน่ๆ ลูกว่ามั้ยสกาย” ประโยคสุดท้ายฝ้ายหันไปถามลูกชายอย่างมีนัยยะ สกายจึงรีบตอบออกไปทันที

“ใช่ครับ ไม่รู้ว่าจะมีที่เหลือให้ผมได้ต่อคิวมั้ย” แม้ปากจะเอ่ยตอบคนเป็นแม่แต่สายตากลับมองแต่คนตัวเล็ก ยามมองใบหน้าจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยของเธอก็ยิ่งทำให้หลงใหลจนยากที่จะหยุดมองหรือละสายตาไปจากเธอได้

แต่เมื่อของขวัญที่ยืนมองอยู่เห็นว่าสองแม่ลูกคู่นี่กำลังชวนคุยเลยเถิดจึงรีบพูดขัดขึ้น

“เอ่อ น้าว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่าเนอะ เข้าไปคุยกันในบ้านดื่มน้ำดื่มท่ากันก่อนดีกว่านะ” ไม่พูดเปล่าแต่ของขวัญพยายามดึงรั้งลากเพื่อนให้เดินเข้าบ้านพร้อมกับส่งสายตาเป็นนัยให้เด็กสาวเข้าบ้านไปก่อน ชะเอมที่เห็นเช่นนั้นแม้จะงุนงงกับท่าทีของคนเป็นน้าแต่ก็เลือกที่จะทำตาม เธอจึงเดินเข้าบ้านไป ส่วนคนอื่นก็เดินตามหลังมาติดๆ

เมื่อพาแขกมานั่งในบ้าน ชะเอมจึงทำหน้าที่เจ้าบ้านอย่างรู้มารยาท

“งั้นเดี๋ยวเอมไปเอาน้ำมาให้นะคะ”

“จ้ะไปเลยลูก” ของขวัญรีบพูดขึ้นทันทีเพราะเข้าทางเธอที่ไม่อยากเปิดโอกาสให้คนอื่นได้เข้าใกล้ว่าที่ลูกสะใภ้ และเมื่อเห็นเด็กสาวเดินออกไปแล้วของขวัญจึงหันไปพูดกับเพื่อน

“งั้นฉันขอตัวแป๊บนะเดี๋ยวมา นั่งกันไปก่อนเลย” พูดจบก็ดันตัวลุกขึ้นเดินปลีกตัวออกไปหาที่เงียบๆแล้วต่อสายหาลูกชายทันที เพียงไม่นานลูกชายก็กดรับสาย เธอจึงรีบพูดขึ้น

“ขุนรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะไม่งั้นคนอื่นจะมาแย่งหนูชะเอมไปแล้วนะ”

(เกิดอะไรขึ้นครับ) ทางด้านเจ้าขุนที่กำลังทำงานอยู่ในสวนกับพ่อของตนก็รีบถามกลับทันทีด้วยความร้อนใจ

“รีบกลับบ้านมาก่อนเดี๋ยวก็รู้เอง”

สิ้นคำพูดดังกล่าวของคนเป็นแม่ ทางด้านเจ้าขุนก็รีบตัดสายทิ้งก่อนจะหันไปบอกกล่าวคนเป็นพ่อที่ยืนดูคนงานอยู่ข้างๆ

“พ่อครับฝากดูทางนี้ด้วย ผมมีธุระ” พูดจบเขาก็ทิ้งงานทุกอย่างแล้วรีบวิ่งไปที่รถอย่างไวก่อนจะขับออกไปอย่างเร็วจนฝุ่นฟุ้งกระจ่ายตามทางถนนที่รถเขาขับออกไป คนเป็นพ่อที่ยืนมองอยู่จึงได้แต่ส่ายหัวให้กับลูกชายที่ทำอะไรรีบร้อนผิดวิสัยเจ้าตัว ก่อนจะเลือกไม่สนใจแล้วหันมาคุมคนงานเก็บมังคุดต่อ