บทที่ 103

            “เทย่าเจ็บขาจนขยับไม่ได้เลยค่ะ” ทรรศิกาตอบและลูบไล้ที่ข้อเท้าของตนเอง

            อติรุจจับข้อเท้าของเธอพลิกไปพลิกมาเพื่อตรวจดูอาการก็เห็นว่าไม่ได้เป็นอะไร ทำให้เขารู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของเธอแต่ก็ไม่ได้แสดงออกให้เธอรับรู้

            “โอ๊ย...เจ็บค่ะ เบา ๆ หน่อยสิคะ” ทรรศิกาบอกพร้อมกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอเจ็บจริง ๆ

            “เจ็บตรงนี้หรือ” อติรุจพูดและวางมือลงตรงข้อเท้าเธอ

            “ใช่ค่ะ แล้วก็ตรงนี้ด้วยค่ะ”

            ทรรศิกาวางมือเรียวบางบนมือของเขา ก่อนจะบังคับให้มือของเขาลูบไล้ไปตามเรียวขางามของตนเอง เธอสบตาเขาในระยะใกล้ สายตาของเธอเชิญชวนเขาอย่างเปิดเผย พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้เขา เสื้อนอนสายเดี่ยวข้างหนึ่งของเธอบังเอิญหลุดจากไหล่โดยไม่ตั้งใจ มีผลทำให้อติรุจเห็นเนินอกขาวผ่องนั้นอย่างชัดเจน

            การกระทำของทรรศิกาในค่ำคืนนี้ ทำให้พลังและความต้องการของบุรุษเพศในตัวเขาเดือดพล่าน อติรุจอยากที่จะกดเธอลงที่พื้นและทำในสิ่งที่ใจตนเองปรารถนา แต่ก็ต้องสะกดกลั้นความปรารถนานั้นไว้ด้วยความยากเย็น เขาเลือกที่จะแสดงออกตรงข้ามเพื่อให้เธอรู้ว่าการยั่วยวนของเธอไม่มีผลอะไรกับเขา แต่เธอจะรู้ไหมว่ามีความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นกับร่างกายของเขาบ้าง

            “คุณลุกไปนั่งที่เตียงก่อนนะเทย่า เดี๋ยวผมจะไปหยิบยามาทาให้”

            ก่อนที่เขาจะผละไปนั้นเธอได้ดึงมือเขาไว้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

            “รุจช่วยประคองเทย่าก่อนได้ไหมคะ เทย่าเจ็บจริง ๆ นะคะ”

            ‘แสดงได้สมบทบาทจนผมอยากจะมอบรางวัลนักแสดงหญิงดีเด่นให้คุณจริง ๆ เทย่า’

            แม้ใจคิดเช่นนั้นแต่นายแพทย์หนุ่มก็แสดงความเป็นสุภาพบุรุษ ด้วยการประคองตัวเธอให้ลุกขึ้น เมื่อเห็นว่าเธอยืนได้แล้วจึงปล่อยมือ ทรรศิกาจำต้องใช้มารยาหญิงอีกครั้ง ด้วยการก้าวเดินแต่แสร้งทำเป็นเจ็บและเซไปปะทะอกเขาอย่างแรง เป้าหมายของเธอคือต้องการให้เขาอุ้มเธอไปที่เตียง

            โดยไม่ทันได้ระวังตัวเท้าของเธอก็ลอยขึ้นจากพื้น อติรุจอุ้มร่างบางของทรรศิกาไว้ในอ้อมแขน หญิงสาวแอบยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

            ‘เสร็จฉันแน่!’

            เธอซบที่ไหล่ของเขาก่อนจะข่มความอาย ทำใจกล้าจรดฝีปากบางลงบนต้นคอนายแพทย์หนุ่มตรงแอ่งชีพจร และไล้ระขึ้นไปจนถึงใบหู อติรุจต้องสะกดกลั้นอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองเป็นอย่างมาก ที่จะไม่จัดการกับแม่ตัวดีด้วยการกดเธอลงบนเตียงและสั่งสอนให้เข็ด เพื่อให้สาสมกับที่กล้ามาลองดีกับเขา

            แต่เขาต้องพยายามนิ่งเฉย ราวกับว่าสิ่งที่เธอทำไม่ได้มีผลอะไรกับเขาสักนิด ทั้งที่สัมผัสของเธอมันทำให้เขาเสียวซ่านไปทุกอณูเลยก็ว่าได้

            อติรุจรีบเดินไปวางร่างบางในอ้อมแขนลงบนเตียงนอน จากนั้นก็เดินไปหยิบยามานวดที่ข้อเท้าเธอ และพยายามใช้สมาธิเพ่งมองอยู่ที่ข้อเท้าของเธอเท่านั้นไม่ให้มองไปที่ส่วนอื่นของร่างกาย

            ทั้งที่ใจอยากจะฉีกทึ้งเสื้อนอนตัวบางออกจากร่างแล้วร่วมรักกับเธอให้รู้แล้วรู้รอดไป

            “ผมทายาให้คุณแล้วเดี๋ยวอาการของคุณก็คงจะดีขึ้น”

            “แล้วคุณจะไปไหน”

            “ก็กลับไปห้องของผม ส่วนคุณก็ควรจะนอนได้แล้วนะ เพราะมันดึกมากแล้ว” พูดจบก็เดินผละไปที่ประตู

            ถ้าเธอยอมปล่อยให้เขากลับไป เป็นไปได้ว่าเธออาจจะต้องสูญเสียเขาให้กับอัญชิสา ผู้หญิงที่แอบอ้างว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของเขา แค่คิดว่าจะต้องเสียเขาให้ผู้หญิงคนอื่น หัวใจของเธอก็เจ็บเกินกว่าจะรับไหว

            ก่อนที่อติรุจจะก้าวออกไปจากห้อง เขาก็ได้ยินคำถามที่มาพร้อมกับเสียงสะอื้น

            “คุณไม่รู้สึกอะไรกับเทย่าบ้างเลยหรือคะ”

            “แล้วคุณจะให้ผมรู้สึกอะไร เลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วก็นอนซะ”

            เขาตอบโดยมิได้หันกลับไปมอง เพราะเกรงว่าถ้าเขาหันหลังกลับไปจะทำให้ความอดทนของเขาสิ้นสุดลง

            “เทย่าลงทุนแต่งตัววาบหวิว และพยายามใช้มารยาหญิงเพื่อมัดใจคุณ หวังให้คุณหันมาสนใจเทย่าบ้าง ทั้งที่เทย่าไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน ต้องทำถึงขนาดนี้ไม่ใช่เทย่าไม่อาย เทย่าเป็นผู้หญิงนะคะ เทย่าก็อายเป็นเหมือนกันที่ทำเหมือนเสนอตัวให้คุณก่อน แต่ที่มากกว่าความอายคือความเจ็บช้ำที่คุณไม่เคยแยแสอะไรในตัวเทย่าเลย เมื่อคุณไม่เคยสนใจต่อให้เทย่าพยายามอย่างไรก็มีค่าเป็นศูนย์”

            น้ำตาของทรรศิกาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเจ็บช้ำอย่างที่พูดจริง ๆ

            คำพูดของทรรศิกาที่แสดงถึงความเจ็บปวดทำให้อติรุจเหลียวกลับมามอง การที่ต้องเห็นเธอหลั่งน้ำตาตัดพ้อต่อว่าเขา มันบีบคั้นหัวใจเขาอย่างรุนแรง

            แม้จะรู้มาก่อนหน้านี้ว่าน้ำตาของทรรศิกานั้นสั่งได้ แต่ในครั้งนี้เขารับรู้ได้ว่ามันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการแสดง แต่เป็นความรู้สึกของเธอจริงๆ แววตาของเธอเจ็บช้ำและเขาก็เชื่อว่าสายตาของเธอไม่โกหก

            น้ำตาของทรรศิกาไม่ว่าจะหลั่งออกมาเพื่อการแสดงละคร หรือมาจากความรู้สึกที่แท้จริง แต่เขาไม่สามารถทำเฉยเมยหรือละเลยโดยไม่ใส่ใจได้เลยสักครั้ง

            ให้ตายสิ! เขาแพ้น้ำตาของเธอ