บทที่ 118

            ทรรศิกาแต่งตัวรอแต่ก็ต้องรอเก้อ เพราะอติรุจไม่ได้มารับเธอตามเวลาที่ได้นัดหมายกันไว้ และรู้สึกแปลกใจว่าเหตุใดเขาถึงผิดนัดเธอ เพราะปกติแล้วเขาจะเป็นคนที่ตรงต่อเวลา ทันใดนั้นเธอก็ได้รับข้อความจากเขา

            โทษทีนะเทย่า ผมติดธุระสำคัญเร่งด่วน ก็เลยไปรับคุณไม่ได้

            ทรรศิกาจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับบ้านด้วยตัวเอง ในเวลานั้นประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออก

            “รุจยังมาไม่ถึงอีกหรือเทย่า เหลวไหลจริงลูกคนนี้” รจนาเอ่ยถามทรรศิกาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยตำหนิบุตรชายของตนเอง

            “พอดีเขาติดธุระสำคัญค่ะ เทย่าก็เลยคิดว่าจะกลับเอง”

            “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่ขับรถไปส่ง”

            “เทย่ากลับเองได้ค่ะ คงไม่รบกวนเวลาของคุณแม่หรอกค่ะ”

            “ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด”

            “แต่ว่า...” ทรรศิการู้สึกเกรงใจมารดาของอติรุจ

            “ไม่มีคำว่าแต่ ไปกันเลยดีไหม”

            “ค่ะ”

            ทรรศิกาจำต้องยอมให้รจนาขับรถพาเธอไปส่งที่บ้านของอติรุจ เมื่อเปิดประตูรั้วเข้าไปสองสาวต่างวัยก็สังเกตเห็นรถของเขาจอดอยู่ในที่จอด

            “แปลกนะทำไมถึงไม่ขับรถไปด้วย” รจนาเอ่ย

            “นั่นสิคะ” ทรรศิกาเองก็รู้สึกแปลกใจไม่ต่างไปจากมารดาของสามี

            “เชิญด้านในค่ะคุณแม่” หญิงสาวหันมาเชื้อเชิญผู้สูงวัยให้เดินตามเธอเข้าไปในตัวบ้าน

            แต่เมื่อจะก้าวเข้าไปนั้นทรรศิกาได้สังเกตเห็น รองเท้าส้นสูงแปลกตาคู่หนึ่งวางอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ได้แต่นึกสงสัยว่าเป็นรองเท้าของใครและมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทรรศิกาบอกกับตนเองไม่ได้เหมือนกันว่าเหตุใดเธอจึงมีลางสังหรณ์แปลก ๆ ว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับตนเอง

            “คุณแม่นั่งพักตรงนี้ก่อนนะคะ เทย่าขอตัวเอาของไปเก็บที่ห้องแล้วจะรีบลงมาค่ะ”

            “ตามสบายลูก”

            รจนากวาดสายตามองแก้วกาแฟสองชุดที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระเป๋าถือของผู้หญิงหล่นอยู่ที่พื้น เธอเอื้อมหยิบขึ้นมาวางที่โซฟาข้างตัว

            ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หญิงสูงวัยมองหาที่มาของเสียงนั้นก็พบว่ามันดังมาจากในกระเป๋าถือ ตอนแรกเธอก็ไม่สนใจปล่อยให้ดังจนเงียบไปเอง

            แต่ดูเหมือนปลายสายจะไม่ละความพยายามในการโทร.หาบุคคลที่เป็นเจ้าของโทรศัพท์นั้น เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้รจนาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าใบดังกล่าว เมื่อเห็นเบอร์ที่โทร.เข้ามาก็จำได้ทันทีว่าเป็นเบอร์ใคร และเจ้าของโทรศัพท์ก็ได้จัดเก็บเบอร์นี้ไว้ด้วยคำว่า “พ่อ”

            “อัญชิสา”

            ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้รจนาเก็บโทรศัพท์เครื่องนั้นไว้ที่เดิม จากนั้นก็รีบเดินขึ้นไปด้านบน และก็เห็นทรรศิกายืนตะลึงกับอะไรบางอย่างอยู่ภายในห้อง รจนาจึงรีบสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องนั้นทันที ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้เธออยู่ในอาการตกใจไม่ต่างไปจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัว

            ทรรศิการู้สึกสะเทือนใจเธอไม่น้อยเมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าของอัญชิสา ที่กำลังนอนกอดก่ายร่างกำยำล่ำสันของอติรุจบนเตียงนอนที่เธอและเขาเคยนอนอยู่ด้วยกันทุกคืน

            ภาพบาดตาบาดใจที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันบีบคั้นอารมณ์ของทรรศิกาอย่างรุนแรง หลากหลายความรู้สึกวิ่งถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งโกรธ เสียใจ น้อยใจกับการกระทำของชายหนุ่มที่เธอรัก ความรู้สึกเหล่านั้นผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

            มีคำถามมากมายผุดขึ้นในใจ ทำไมเขาถึงนอกใจเธอ

            ทำไมถึงหยามเกียรติของเธอรุนแรงถึงเพียงนี้

            จะนอกใจเธอทั้งทีทำไมต้องเป็นที่นี่ ภายในบ้านหลังนี้ บ้านที่เคยมีภาพความทรงจำดี ๆ ระหว่างเขาและเธอ

            มีแต่คำถามว่าทำไม!! แต่ทรรศิกาไม่คิดที่จะหาคำตอบให้กับคำถามเหล่านั้น

            น้ำตาแห่งความเสียใจของหญิงสาวไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แววตาของทรรศิกาแสดงถึงความเจ็บช้ำที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้ชายที่เคยบอกรักเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจะหมิ่นเกียรติและศักดิ์ศรีของเธอเช่นนี้

            “ธุระสำคัญเร่งด่วนของคุณคือสิ่งนี้สินะ”

            ความทระนงทำให้ทรรศิกาเลิกร้องไห้ฟูมฟาย ในเมื่อเขาไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอ เธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปใส่ใจกับสันดานของผู้ชายเลวๆ คนหนึ่ง

            เมื่อรจนาตั้งสติได้ก็รีบตรงเข้าไปปลุกบุตรชายที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง

            “นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น รุจลุกขึ้นมาอธิบายให้แม่ฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ” เสียงของรจนาทำให้อัญชิสารู้สึกตัว

            “คุณป้า” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะมันอยู่นอกเหนือแผนการที่วางไว้ และไม่คิดว่ามารดาของเขาจะเข้ามาเห็นเหตุการณ์นี้

            รจนาไม่สนใจเสียงเรียกนั้น เธอพยายามที่จะปลุกลูกชายของตนเองให้ลุกขึ้นมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมด

            เมื่ออัญชิสาเห็นสีหน้าที่บ่งบอกถึงความผิดหวัง และน้ำตาที่แสดงถึงความเสียใจของทรรศิกา มันก็ทำให้เธอสะใจไม่น้อย ไม่เสียแรงที่ลงทุนทำถึงเพียงนี้ จะว่าไปแผนการนี้ได้ผลเกินกว่าที่เคยคิดไว้ซะอีก

            ทรรศิกาสบตาอัญชิสาก่อนจะปาดน้ำตาบนใบหน้าของตนเอง พร้อมกับสะบัดหน้าเดินจากไปด้วยมาดของสาวมั่นที่ถึงแม้จะเสียใจแต่ไม่แคร์ ทรรศิกายอมรับว่าพลาดที่แสดงให้อีกฝ่ายเห็นถึงความอ่อนแอของตนเอง