LOGINShare
บทที่ 119
publish date:
2026-09-18 00:08:00หลังจากที่รจนาพยายามปลุกอยู่นานอติรุจก็รู้สึกตัวด้วยความมึนงง
“เกิดอะไรขึ้นหรือครับแม่ ทำไมแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ”
“อย่ามัวแต่ถามมากอยู่เลยรีบแต่งตัวแล้วตามเทย่าไปเดี๋ยวนี้”
อติรุจลุกขึ้นหยิบเสื้อมาสวมใส่ด้วยความรีบร้อน แต่ก่อนจะวิ่งตามทรรศิกาออกไปนั้นเขาได้หันกลับไปมองอัญชิสาด้วยสายตาที่แสดงถึงความชิงชัง สายตาของเขาบ่งบอกให้อัญชิสารู้ว่าเขารู้เท่าทันแผนการของเธอ
รจนาหันไปพูดกับอัญชิสาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาของเธอบ่งบอกถึงความผิดหวังในตัวหญิงสาว
“สวมเสื้อผ้าซะให้เรียบร้อยแล้วลงไปพบป้าข้างล่าง เรามีเรื่องที่จะต้องพูดคุยกัน”
อัญชิสาลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความใจเย็น อันที่จริงการที่มารดาของอติรุจมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนี้มันอยู่นอกเหนือแผนการของเธอ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อะไร ๆ มันจะได้ง่ายขึ้น
อติรุจขับรถออกตามหาตัวทรรศิกาด้วยความร้อนใจ สายตาของเขาสอดส่ายหาหญิงสาวอันเป็นที่รัก และก็พบเธอกำลังเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์ เขารีบจอดรถข้างทางและเดินตรงไปหาภรรยา
“เทย่าคุณกำลังจะไปไหน”
“ฉันจะไปไหนมันก็เป็นเรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับคุณ” เพราะความโกรธทำให้สรรพนามที่ใช้แทนตัวเธอเปลี่ยนไป
อติรุจยึดแขนเรียวบางของเธอพร้อมกับร้องขอโอกาสให้เขาได้อธิบาย
“ฟังผมก่อนนะเทย่า เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”
“ขอโอกาสให้ผมได้อธิบายก่อนได้ไหม คุณจะได้เข้าใจ”
“ไม่จำเป็น”
“ได้โปรดเถอะ... เราต้องคุยกันนะเทย่า...ขึ้นรถก่อน”
อติรุจฉุดมือทรรศิกาให้ขึ้นไปนั่งบนรถ จากนั้นเขาก็เดินอ้อมไปขึ้นรถและขับออกไปจากตรงนั้น เขาขับรถตรงไปโดยไม่มีจุดหมายปลายทาง
“คุณใจเย็น ๆ และฟังผมอธิบายก่อนนะเทย่า เรื่องทั้งหมดมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”
“ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายอะไรทั้งนั้น ในเมื่อฉันเห็นทุกอย่างด้วยสายตาของฉันเอง นี่สินะธุระสำคัญที่คุณเอ่ยถึง”
“ผมไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร”
“ไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง คุณเป็นคนส่งข้อความมาบอกฉันเองว่า คุณติดธุระสำคัญเร่งด่วนก็เลยมารับฉันไม่ได้ ฉันเพิ่งจะรู้ว่าธุระสำคัญของคุณคือเรื่องบนเตียงกับแม่นั่น”
“ข้อความอะไรผมไม่รู้เรื่อง”
“นี่หาว่าฉันโกหกคุณอย่างนั้นหรือ”
ทรรศิกาตอบกลับไปแบบฉุนเฉียวพร้อมกับโชว์หลักฐานที่เธอเอ่ยถึง “ดูซะให้เต็มตา”
“อัญชิสา!” อติรุจกัดฟันเรียกชื่อตัวก่อปัญหา
ไม่นึกเลยว่าความไว้เนื้อเชื่อใจ จะทำให้เขาตกลงไปในกับดักและหลุมพรางของเธอได้อย่างง่ายดาย ผิดที่เขาไม่ได้ระวังตัวมันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
“ผมไม่ได้เป็นคนส่งข้อความนี้ให้คุณนะเทย่า มันต้องเป็นฝีมือของอัญแน่”
“คุณโทษว่าเป็นความผิดของผู้หญิงอย่างนั้นหรือคะ ของแบบนี้ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก”
“ฟังผมสักนิดนะเทย่า ทุกอย่างมันเป็นแผนการของอัญมาตั้งแต่ต้น เขามาหาผมที่บ้านตอนที่ผมกำลังจะออกไปรับคุณที่โรงพยาบาลและจะขอตามมาด้วย แต่ขอดื่มกาแฟก่อน ผมพยายามบ่ายเบี่ยงแต่อัญไม่ยอม ผมก็เลยต้องนั่งรอ อัญชงกาแฟมาให้ผมแก้วหนึ่ง ผมตัดความรำคาญก็เลยดื่มกาแฟแก้วนั้นโดยไม่ได้คิดอะไรเพื่อจะได้รีบมาหาคุณ แต่ระหว่างที่นั่งรอผมก็เริ่มมีอาการมึนงงสุดท้ายก็วูบหลับไปโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เป็นอย่างที่คุณเห็น แต่ผมยืนยันได้ว่าผมไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับอัญอย่างที่คุณคิด”
ทรรศิกาอยากที่จะเชื่อคำพูดของเขา แต่สิ่งที่เธอเห็นมันตรงข้ามกับคำพูดเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง ภาพเหล่านั้นยังคงตามมาวนเวียนหลอกหลอนเธอมาจนถึงตอนนี้
“ฉันเห็นคุณนอนกอดก่ายอยู่กับผู้หญิงอื่นด้วยตาของฉันเอง แล้วคุณยังจะกล้ามาพูดปฏิเสธว่าไม่ได้มีอะไรกับยัยนั่น ในเมื่อหลักฐานมันก็เห็นอยู่ทนโท่ ต่อให้อมพระประธานมาพูดฉันก็ไม่มีวันเชื่อคำพูดของคุณ”
“เชื่อผมนะเทย่า ผมเห็นอัญเป็นน้องและไม่เคยคิดที่จะมองเธอในแง่ชู้สาว ครอบครัวผมกับอัญรู้จักกันมานาน เราเติบโตมาพร้อมกัน คิดสิเทย่าถ้าผมอยากจะมีอะไรกับอัญจริงทำไมต้องรอมาจนถึงตอนนี้ ในเมื่อโอกาสเอื้ออำนวยตั้งหลายครั้งแต่ผมไม่เคยคิดที่จะทำ ผู้หญิงที่ผมรักมีแต่คุณเท่านั้นนะเทย่า”
Latest chapter
กุศโลบายรัก บทที่ 129
อติรุจปัดป้องพลางหัวเราะพลาง กว่าจะสามารถรวบร่างเล็กบางของภรรยาตัวแสบเข้ามาในอ้อมกอดได้ “ผมเปล่า...” เขาปฏิเสธเสียงกลั้นหัวเราะ “ผมแค่ขำ” “ขำอะไรคะ” เธอถามอย่างนึกสงสัยจริง ๆ “ก็ขำว่าเมียผมหึงได้แม้กระทั่งหนังสือ” เขาตอบ และทิ้งตัวลงนอน พร้อมดึงร่างเล็กของภรรยามาเกยอยู่บนอก “ไม่ได้หึงซะหน่อย” เธอปฏิเสธเสียงเข้ม แต่นวลแก้มแดงเรื่อ อติรุจเขี่ยจมูกรั้นเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู “งั้นเทย่าของผมเรียกว่าอะไร” “เขาเรียกว่า...รำคาญใจต่างหาก” คนตัวเล็กยังปากแข็งไม่ยอมรับให้เสียฟอร์มว่าเธอหึงเขาจริง ๆ แถมยังหึงหนังสือวิชาการพวกนั้นด้วย “เทย่า...เทย่า...เทย่า” อติรุจเรียกอย่างนึกเอ็นดู ทรรศิกาขมวดคิ้วยุ่งนึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกชื่อเธอไม่หยุด “เรียกอยู่ได้ จะพูดอะไรก็พูดสิคะ” อติรุจยิ้ม ชะโงกไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มแรงอย่างนึกหมั่นไส้ “ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้” คราวนี้คนที่ถูกชมยิ้มหวาน ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับ สะบัดผมไปด้านหลังเบา ๆ อย่างมั่นใจตัวเอง
กุศโลบายรัก บทที่ 128
เมื่อวันสำคัญของอติรุจและทรรศิกามาถึง สองหนุ่มสาวถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมตั้งแต่เช้ามืด เพื่อจะได้เริ่มพิธีทางศาสนาในตอนเช้า ในงานนี้จะมีแต่แขกระดับวีไอพีและญาติผู้ใหญ่คนสำคัญของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่ได้เข้ามาร่วมเป็นสักขีพยาน หลังจากนั้นทั้งคู่มีเวลาพักเล็กน้อยก่อนจะต้องเริ่มเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว และแต่งหน้าทำผมกันอีกครั้ง สำหรับเจ้าบ่าวใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แต่สำหรับเจ้าสาวนั้นต้องใช้เวลาในการแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมกันนานนับชั่วโมงกว่าจะเสร็จ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทรรศิกาก็ถูกปล่อยให้นั่งพักอยู่เพียงลำพัง ในขณะนั้นเองที่นับดาวเดินเข้ามาภายในห้องของโรงแรมซึ่งใช้เป็นห้องแต่งตัว “รู้ตัวไหมว่าเทย่าเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในค่ำคืนนี้ และก็เป็นเจ้าสาวที่โชคดีที่สุดที่ได้แต่งงานกับเจ้าบ่าวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมอย่างหมอรุจ ดาวขออวยพรให้เทย่าและหมอรุจมีความสุขมาก ๆ และมีเจ้าตัวเล็กไว ๆ” “ผมเห็นด้วยกับความคิดของคุณดาวครับ คุณเทย่าสวยมากจริง ๆ ยิ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ด้วยแล้วย
กุศโลบายรัก บทที่ 127
หลังจากการแจกรางวัลอันทรงคุณค่าผ่านพ้นไป อติรุจและทรรศิกาได้ถอดหน้ากากเพชรออก เพื่อให้ทีมงานนำไปโชว์ก่อนที่จะนำกลับมาประมูล และคุณหญิงก็เดินมาหยุดยืนตรงกลางระหว่างสองหนุ่มสาว เพื่อเอ่ยขอบคุณแขกที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้ “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของเรา หวังว่าทุกท่านจะพึงพอใจกับดีไซน์ของเครื่องประดับสุดหรูที่เรานำเสนอ และดิฉันขอถือโอกาสนี้แนะนำทรรศิกา เขมะสิริกุล ในฐานะผู้บริหารรุ่นใหม่ที่จะสานต่อสตาร์ไดมอนด์ให้มั่นคงต่อไปในอนาคตค่ะ” ทรรศิการู้สึกตกใจที่จู่ ๆ คุณย่าก็ประกาศให้เธอ เป็นผู้บริหารรุ่นต่อไปของสตาร์ไดมอนด์อย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคน นั่นหมายถึงคุณย่ายอมรับในความสามารถของเธอ “เราเปิดโอกาสให้ผู้บริหารรุ่นใหม่ได้กล่าวอะไรหน่อยดีไหมคะ” “เทย่าสัญญาว่าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ เพื่อทำหน้าที่บริหารสตาร์ไดมอนด์อย่างดีที่สุดให้สมกับที่คุณย่าไว้วางใจค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” “แขกผู้มีเกียรติท่านใดสนใจหน้ากากเพชรคู่นี้ก็ร่วมประมูลกับเราได้นะคะ เราจะนำเงินรายได้จากการประมูลไปบริ
กุศโลบายรัก บทที่ 126
“เฮ้อ! ในที่สุดเรื่องราวก็จบลงไปได้ด้วยดี หวังว่าคงไม่มีเรื่องทำนองนี้มาทำให้รุจกับเทย่าต้องผิดใจกันอีกนะคะ” “ไม่มีแน่นอนครับแม่ ครั้งเดียวก็เกินพอ นี่ขนาดผมระวังตัวแล้วนะยังพลาดจนได้ เทย่าถึงขนาดขอหย่าขาดจากผมเลย บอกตรงๆ เข็ดจนตาย” “พูดแล้วต้องทำให้ได้อย่างที่พูดนะคะ” ทรรศิกาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ผมมันเป็นพวกรักเดียวใจเดียวเหมือนพ่อ จริงไหมครับคุณพ่อ” อติรุจหันไปหาแนวร่วม “จริง!” อติเทพช่วยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “รจหาฤกษ์แต่งงานให้รุจกับเทย่าได้แล้วนะคะน้าทิพย์ อีกสี่เดือนข้างหน้าค่ะ หวังว่าจะไม่กระชั้นชิดเกินไปนะคะ” “ช้าไปหรือเปล่าครับแม่ ผมเป็นคนใจร้อนอยากจะแต่งงานกับเทย่าซะวันนี้หรือพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำครับ” “มากไปพ่อคุณ” รสสุคนธ์เอ่ยปรามหลานชายตัวดี “เห็นใจกันหน่อยสิครับคุณยาย นอนคนเดียวมันเปล่าเปลี่ยวหัวใจ” ที่พูดเช่นนี้เพราะคุณย่าของทรรศิกาต้องการให้หลานสาวกลับไปอยู่กับตนเองจนกว่าจะเข้าพิธีแต่งงาน “แล้วที่ผ่านมาทำไมถึงนอนคนเดียวได้คะ เทย่าไม่เห็นว่
กุศโลบายรัก บทที่ 125
สายวันต่อมาอดุลย์ได้นำตัวอัญชิสาเดินทางมาเยี่ยมอติรุจที่โรงพยาบาล เพื่อต้องการมาเคลียร์เรื่องที่บุตรสาวของเขาได้ก่อไว้ เมื่อเปิดประตูเข้าไปภายในห้องก็พบว่าอติรุจมิได้อยู่ตามลำพัง แต่มีพ่อ แม่ ป้า และยายของเขา รวมถึงทรรศิกาและคุณหญิงทิพย์มณีอยู่ภายในห้องนั้นด้วย อดุลย์ทักทายทุกคนก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็น “อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้เคลียร์กันให้จบไปทีเดียวเลย” อัญชิสาทำความเคารพผู้ใหญ่ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองไปที่ทรรศิกา เพราะยังรับไม่ได้ที่อีกฝ่ายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายที่เธอหลงรัก “ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ที่ลูกสาวของผมมาก่อเรื่องเดือดร้อน และทำให้วุ่นวายกันไปหมด” อดุลย์เอ่ยขอโทษทุกคนจากใจก่อนจะหันไปจ้องหน้าบุตรสาว “อัญต้องกราบขอโทษคุณลุง คุณป้า และพี่รุจด้วยนะคะ” อัญชิสาไม่ยอมเอ่ยชื่อทรรศิกาซึ่งถือเป็นมารศัตรูหัวใจคนสำคัญของตนเอง เพราะทำใจไม่ได้จริงๆ ที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วยังจะต้องมาเอ่ยปากขอโทษอีก “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความเข้าใจผิดค่ะ ที่จริงแล้วอั
กุศโลบายรัก บทที่ 124
ในค่ำวันนั้นเอง ทรรศิกาขออยู่เฝ้าดูอาการของอติรุจที่โรงพยาบาล ทั้งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพยายามพูดทัดทาน เพราะเห็นว่าหญิงสาวเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่ทรรศิกาก็ยังยืนยันคำเดิม ทำให้ทุกคนต้องยอมทำตามความต้องการของเธอ หญิงสาวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงอติรุจจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นไม่นานอติรุจก็เริ่มรู้สึกตัว เขาลืมตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางคุ้นตาที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างตัว รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนวลใสเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากบางสีกุหลาบ สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาปลุกทรรศิกาขึ้นจากนิทรา “คุณรู้สึกตัวแล้ว” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทรรศิกาเข้าไปช่วยประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งข้างตัวเขา อติรุจยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความห่วงใยของทรรศิกา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มนวลใสอีกครั้ง “ยกโทษให้เทย่านะคะ เพราะเทย่าคุณถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้” “ร้องไห้ทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะเทย่า”
You May Also Like
เกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat207.7K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI78.5K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.5K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย289.8K viewsคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม16 viewsพูดเองนะว่าไม่รัก
ณัฐพรพราว239 viewsแอปฯรักษาใจ
นิมิตจันทร์82 viewsFriends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ
ยูกิระดา111 views
