บทที่ 74

            เมื่อนำคนเจ็บมาถึงโรงพยาบาลอติรุจพูดกับทีมแพทย์ที่ห้องฉุกเฉินว่า นอกเหนือจากแผลที่ศีรษะแล้ว ดูเหมือนคนเจ็บจะมีเลือดออกในช่องท้องให้รีบทำซีทีสแกน ตอนแรกนายแพทย์หนุ่มคิดจะปล่อยให้ทีมแพทย์ของโรงพยาบาลรับหน้าที่ต่อ แต่ด้วยความเป็นหมอทำให้เขาตัดสินใจอยู่ดูอาการของคนเจ็บก่อน

            ในขณะที่อติรุจและแพทย์คนอื่น ๆ กำลังดูผลซีทีสแกนอยู่นั้น ก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาว่า "ในช่องท้องมีเลือดออกมากเกินไปครับ"

            อติรุจรีบวิ่งไปดูอาการทันทีก่อนที่จะเอ่ย

            "อาการบาดเจ็บที่ช่องท้องใกล้กับเส้นเลือด คนเจ็บจะต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน"

            แต่ปัญหาคือศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลต่างก็ติดเคสผ่าตัด ไม่มีใครว่างพอที่จะทำการผ่าตัดเคสนี้ ถ้าจะโทร.ตามแพทย์ท่านอื่นก็เกรงว่าจะไม่ทันเวลา ทำให้อติรุจจำเป็นต้องทำการผ่าตัดผู้ที่ได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้ด้วยตัวเอง เขาสั่งให้เตรียมห้องผ่าตัด และให้ย้ายคนเจ็บไปที่นั่นโดยด่วน

            แพทย์และพยาบาลส่วนใหญ่จะจำได้ว่าเขาเป็นบุตรชายของผู้อำนวยการโรงพยาบาล จึงรีบดำเนินการทุกอย่างตามคำสั่งของเขาด้วยความรวดเร็วและฉับไว ก่อนที่อติรุจจะเข้าห้องผ่าตัดเขาได้หันมาพูดกับทรรศิกา

            "คุณไปนั่งพักก่อนดีไหม หน้าคุณซีดมากเลย"

            "ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงมากหรอก คุณรีบเข้าไปช่วยชีวิตเธอเถอะค่ะ ฉันจะรอคุณอยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะผ่าตัดเสร็จ"

            อติรุจพยักหน้าก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องผ่าตัด ทรรศิกาเฝ้ารออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยใจจดจ่อ แม้ว่าเธอจะไม่รู้จักกับคนเจ็บเป็นการส่วนตัว แต่เธอก็อยากให้คนที่เธอช่วยไว้ปลอดภัย เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของคนรอ หลังจากนั้นไม่นานการรอคอยของหญิงสาวก็สิ้นสุดลง

            ทรรศิการีบถลาเข้าไปหาอติรุจทันทีที่เห็นเขาเดินออกมาจากห้องผ่าตัด

            "การผ่าตัดเป็นอย่างไรบ้างคะ" เธอเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

            "เรียบร้อยดี"

            หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างแรง

            "โล่งใจไปที นึกว่าเธอจะไม่รอดซะแล้ว คุณรู้ไหมฉันกลัวมากเลย ตอนที่หัวใจของเธอเกือบจะหยุดเต้นไปต่อหน้าต่อตา ฉันทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ ดีที่คุณมาช่วยไว้ได้ทันเวลา เธอก็เลยรอดชีวิตมาได้" ทรรศิกาพูดพร้อมกับซบหน้าผากของตนเองและวางมือลงข้างหนึ่งบนอกของนายแพทย์หนุ่มด้วยความลืมตัว

            ความโล่งใจทำให้ทรรศิกาลืมความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอไปชั่วขณะ อติรุจลูบหลังเธอเบา ๆ

            "ไม่ต้องกังวลนะ คนเจ็บที่คุณช่วยไว้ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว" เขากระซิบที่ข้างหูเธอ

            จังหวะนั้นเองได้มีนายแพทย์ท่าทางภูมิฐานท่านหนึ่งเดินตรงมายังจุดที่สองหนุ่มสาวยืนอยู่

            "ทำไมถึงชอบทำอะไรโดยพลการเช่นนี้เสมอ" อีกฝ่ายเอ่ยถาม

            แต่อติรุจไม่สนใจที่จะตอบ เขาเอ่ยชวน "เราไปกันเถอะเทย่า" พร้อมกับฉุดมือหญิงสาวข้างตัวให้เดินตามเขาไปโดยไม่รอฟังคำทัดทาน

            "ใจคอรุจไม่คิดที่จะทักทายพ่อสักคำหรือ" คำพูดของชายสูงวัยที่ดูภูมิฐานเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสองหนุ่มสาวกำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป ทำให้ทรรศิการู้ว่าอีกฝ่ายเป็นบิดาของนายแพทย์อติรุจ เขามิได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ ได้แต่หันมาก้มหัวให้บิดาแทนคำทักทาย จากนั้นก็ฉุดมือทรรศิกาให้รีบเดินตามเขาไป เธอจึงได้แต่ก้มหัวทักทายบิดาของเขาก่อนจะถลาไปตามแรงฉุด

            อติเทพได้แต่มองตามไป เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นบุตรชายมีท่าทีสนิทสนมกับหญิงสาวที่มีนามว่าเทย่า ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไร เขาได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้และคงต้องนำเรื่องนี้ไปคุยกับภรรยา

            ในขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังขับรถกลับบ้านนั้น  อติรุจดูเงียบขรึมผิดปกติ ทำให้ทรรศิกาไม่กล้าเอ่ยคำพูดอะไรออกมา ทั้งที่มีเรื่องที่ยังค้างคาใจอยากที่จะถาม แต่ก็ต้องปิดปากเงียบได้แต่แอบชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของเขาแทน

           อติรุจเดินเข้าบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่มีอาหารมื้อเย็นสำหรับเขาและแม่ตัวยุ่ง จึงหันไปเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “หิวไหมคุณ”

            ทรรศิกาจ้องมองหน้าเขาก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ

            “เดี๋ยวผมจะทำข้าวผัดให้”

            “คุณไม่จำเป็นต้องทำ เพราะฉันมีอาหารเย็นติดมาด้วย เพียงแต่ลืมไว้ในรถ”

            ทรรศิกาแบมือขอกุญแจรถจากเขา “ส่งกุญแจรถของคุณมาให้ฉัน”

            ชายหนุ่มยื่นกุญแจรถส่งให้หญิงสาว เธอรับมาถือไว้

            “ท่าทางคุณดูเหนื่อย ๆ ขึ้นไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนก็ได้นะ แล้วค่อยลงมาทานอาหารค่ำพร้อมกัน เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมทุกอย่างให้เอง”

            “ให้ผมช่วยคุณดีกว่า”

            “ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ แค่จัดใส่จานเท่านั้น”