บทที่ 81

            เขาลืมไปซะสนิทเลยว่ายังเก็บไอ้เจ้าบราลายเสือเจ้าปัญหานี้ไว้ จนกระทั่งเธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

            “คุณจำไม่ได้จริง ๆ หรือเทย่า”

            “จำอะไร!”

            “ก็จำว่าคุณเป็นเจ้าของบราตัวนั้น”

            “อย่ามาพูดมั่ว ๆ นะ ถ้ามันเป็นของฉันจริงแล้วจะมาอยู่ที่คุณได้ยังไง”

            “ก็เพราะคุณทำมันตกอยู่แทบเท้าผม ตอนที่เราแย่งขึ้นรถแท็กซี่คันเดียวกันไง ทีนี้จำได้หรือยัง”

            นายแพทย์หนุ่มเฉลยคำตอบให้ฟังพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปหาเธอ

            คำพูดของเขาทำให้เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์นั้น อย่างที่เขาพูดเธอทำมันตกเอาไว้จริงๆ

            “แล้วคุณเก็บไว้ทำไม”

            อติรุจยักไหล่

            “ก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเก็บเอาไว้เพื่อคืนให้กับเจ้าของที่แท้จริง”

            ท่าทีที่คุกคามของเขาทำให้ทรรศิกาถึงกับต้องก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ

            “และสิ่งที่คุณสงสัยว่าผมเบี่ยงเบนทางเพศหรือเปล่า ผมคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะแสดงให้คุณเห็น คุณจะได้หายสงสัยเพราะจะรู้คำตอบนั้นด้วยตัวเอง”

            อติรุจพูดพร้อมกับใช้มือโอบกระชับร่างบางของเธอ เข้ามาในอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดายจนทรรศิกาตั้งตัวไม่ทัน ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

            ‘อย่าบอกนะว่าเขาจะพิสูจน์ให้เราเห็นด้วยวิธีนี้’

            ก่อนที่เธอจะมีปฏิกิริยาตอบโต้กับการกระทำที่อุกอาจนั้น มือข้างหนึ่งของเขาก็จับที่ต้นคอเธอเพื่อดันศีรษะของเธอให้เอนไปด้านหลัง จากนั้นก็ทาบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากเธอ ทรรศิกาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดเขาชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะขยับหนี

            แต่เขาไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น เขาขยับตามและกระชับอ้อมกอดเธอให้สนิทแนบแน่นมากขึ้นกว่าเดิม ริมฝีปากของเขายังคงบดเคล้าเพื่อบีบบังคับให้เธอเผยอเรียวปากรับจุมพิตนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

            ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วกายสาว ทรรศิกาพยายามที่จะผลักตัวเขาออกห่าง แต่เรียวปากที่ครอบครองเธออยู่นั้นมันช่างเย้ายวนใจอย่างที่เธอเองก็คาดไม่ถึง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจูบของเขาจะให้ความรู้สึกดีเช่นนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งไปกว่านั้นคือร่างกายของเธอตอบสนองสิ่งที่จิตใจเธอปฏิเสธโดยสิ้นเชิง

            จุมพิตที่ร้อนแรงของเขาทำให้ทรรศิกาถึงกับแข้งขาอ่อนแรง ดีที่เขาโอบกระชับร่างบางของเธอเอาไว้ ทำให้เธอไม่หล่นลงไปกองอยู่กับพื้น ประสาทการรับรู้ของเธอถูกครอบงำ เพราะแทนที่จะผลักไสเขาอย่างที่ควรจะเป็น แต่เธอกลับตอบสนองจุมพิตของเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ อย่างคนไร้ประสบการณ์ ทุกอย่างเป็นไปตามปฏิกิริยาตอบสนองทางธรรมชาติในกายสาว หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนเกรงว่าจะทะลุออกมานอกอก

            ทั้งคู่จูบกันอยู่นานกว่าที่อติรุจจะยอมผละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง และปล่อยร่างของเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอ

            “นี่คือบทพิสูจน์ที่จะทำให้คุณหายสงสัย แต่ถ้าคุณยังมีข้อกังขาอะไรอีกล่ะก็มาพิสูจน์กับผมได้ทุกเมื่อ ผมพร้อมที่จะทำให้คุณหมดข้อสงสัยได้ทุกที่ทุกเวลา หมดเวลาสำหรับความสนุกในวันนี้แล้ว เชิญคุณออกไปได้ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ”

            ทรรศิกาเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอแลเห็นแววตาล้อเลียนจากดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น เธอรัวกำปั้นทุบไปที่อกกำยำของเขาไม่ยั้ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สะดุ้งสะเทือนต่อแรงทุบนั้นสักนิด อติรุจยกมือขึ้นมารวบกำปั้นของเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะประเคนลงมาอีกรอบ

            “ที่ยังไม่ออกไปเพราะอยากจะจูบกับผมอีกสักรอบใช่ไหมเทย่า ถ้าใช่ผมจะได้จัดให้คุณอีกชุดดีไหม”

            คำพูดของเขาทำให้ทรรศิกาได้สติ เธอสะบัดแขนอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากห้องนั้นทันที หัวใจของเธอสั่นระรัวและเต้นแรง จนเธอแทบจะได้ยินจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง

            อติรุจหยิบเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ให้มาสวมใส่ ใจก็คิดว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ผู้หญิงคนนี้ก็ดูจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากขึ้นทุกที

            นี่ขนาดเพียงแค่จูบเดียวยังสามารถทำให้เขาระทึกใจ และเพลิดเพลินไปกับการตอบสนองที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ แต่กลับทวีความรุนแรงในการกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้ลุกโชนได้เป็นอย่างดี

            ดูเหมือนว่าทรรศิกา เขมะสิริกุล จะเป็นผู้หญิงที่มีอันตรายต่อหัวใจและอิสรภาพของเขาเป็นอย่างยิ่ง ถ้าไม่ระวังตัวและหัวใจของตัวเองให้ดีก็อาจจะเผลอไปตกหลุมรักเธอเข้า ถึงตอนนั้นถ้าจะถอนตัวถอนใจก็คงจะลำบาก