บทที่ 86

            การทำหน้าที่แทนแก้วทำให้ทรรศิการู้ว่างานบ้านนั้นมันเป็นงานที่หนักหนาสาหัสอยู่เหมือนกัน แถมทำเท่าไรก็ไม่เสร็จ เพราะมีงานให้ทำอย่างต่อเนื่องตลอดเวลา

            นับเป็นครั้งแรกที่เธอต้องลงมือทำงานเหล่านี้ และไม่เคยคิดว่าตนจะทำได้แต่มันก็เป็นไปแล้ว กว่าจะทำทุกอย่างให้เสร็จตามที่ตั้งใจไว้ก็ใช้เวลาหมดไปเกือบทั้งวัน แต่ก็ยังพักไม่ได้เพราะใกล้จะได้เวลาที่จะต้องเปิดคลินิกในช่วงเย็น เข้าใจละว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาดมันเป็นยังไง

            ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงรถมาจอดที่หน้าประตูบ้าน ด้วยความระแวงว่าปกรณ์อาจจะตามตอแยไม่เลิกราทำให้ต้องเดินออกไปดู 

            "ทำไมวันนี้คุณถึงกลับเร็วจัง" ทรรศิกาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจที่เขากลับก่อนเวลา

            "ผมต้องไปสถานที่แห่งหนึ่งและคุณก็ต้องไปกับผม" อติรุจตอบพร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ

            เขารู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้ามัน แถมยังใส่ผ้ากันเปื้อนทับชุดลำลองแทนชุดเลิศหรูที่เธอมักจะชอบสวมใส่อยู่เสมอ นับว่าเป็นเรื่องแปลกที่เห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้ เพราะโดยปกติแล้วทรรศิกาจะต้องเลิศหรูดูดีมีสไตล์ตลอดเวลา เสื้อผ้าหน้าผมต้องเป๊ะเวอร์ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่อยู่บ้าน

            แต่แต่งอย่างนี้ก็ดูน่ารักไปอีกแบบหนึ่งเหมือนกัน ดูเหมือนภรรยาที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาดบ้านเพื่อรอต้อนรับสามีที่กำลังจะกลับมา นายแพทย์หนุ่มถึงกับเผลอยิ้มขันความคิดของตนเอง

            “ยิ้มทำไมคะ มีอะไรที่น่าขำอย่างนั้นหรือ”

            “ไม่มีอะไร ผมยิ้มไม่ได้หรือไง”

            “ยิ้มได้ แต่รอยยิ้มของคุณมันดูแปลก ๆ ชอบกล”

            “อย่ามัวแต่ยืนเถียงกันอยู่เลย คุณรีบไปเตรียมตัวดีกว่าเดี๋ยวเราจะได้ไปด้วยกัน”

            "คุณจะไปตรวจคนไข้นอกสถานที่หรือคะ" เธอคาดเดา

            "จะพูดแบบนั้นก็ได้"

            "แต่วันนี้เราต้องเปิดคลินิก"

            "เราจะปิดหนึ่งวัน คุณรีบไปเตรียมตัวสิ เดี๋ยวเราจะได้ออกเดินทาง"

            หลังจากที่รถขับเคลื่อนออกมาได้สักพัก ทรรศิกาก็หันไปเอ่ยถาม

            “เรากำลังจะไปไหน”

            “บ้านสวนที่อยุธยา”

            “คุณต้องไปตรวจคนไข้ไกลถึงอยุธยาเลยหรือ เขาต้องเป็นคนที่มีความสำคัญกับคุณมากแน่เลย”

            อติรุจไม่ได้ตอบคำถามของเธอ ได้แต่คิดคำนึงอยู่ในใจที่จู่ ๆ เขาก็นึกถึงคุณยายขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ แถมยังรู้สึกกังวลใจจนต้องขับรถมาดูให้เห็นกับตาว่าท่านสบายดี และจะได้ถือโอกาสตรวจร่างกายของท่านด้วย

            สองหนุ่มสาวเดินทางไปถึงที่บ้านสวนแห่งนั้นในเวลาใกล้พลบค่ำ แม้บรรยากาศจะดูวังเวงไปบ้าง แต่ก็มีความร่มรื่นน่าอยู่ โดยเฉพาะบ้านทรงไทยซึ่งเป็นเรือนไม้สักหลังเก่าแก่ หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา บ้านหลังนี้แสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์และศิลปะอันงดงามของบ้านไทยที่สืบทอดกันมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เจ้าของที่นี่น่าจะเป็นคนที่มีฐานะร่ำรวย แต่ไม่รู้ทำไมทรรศิกาถึงได้รู้สึกคุ้นตากับสถานที่แห่งนี้

            อติรุจพาทรรศิกาเดินขึ้นไปบนเรือนไทยหลังนั้นอย่างคุ้นเคย หญิงสาวหันไปสะกิดแขนชายหนุ่มข้างตัวก่อนจะกระซิบกระซาบว่า

            “มันจะดีหรือคุณที่จู่ ๆ เราก็เดินเข้ามาในบ้านของคนอื่นโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต เกิดเขาไปแจ้งความข้อหาบุกรุกบ้านของเขา เราจะซวย”

            “ไม่ต้องกังวล ไม่มีใครเขาทำอย่างที่คุณพูดหรอก”

            “คุณแน่ใจนะว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับเรา”

            “แน่ใจสิ ตามผมมา”

            ทรรศิกาก้าวเดินตามเขาไปอย่างไม่เกี่ยงงอน และอดที่จะแปลกใจไม่ได้เมื่อเขาทำราวกับว่ารู้จักและคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี

            “ทำไมบ้านถึงเงียบแบบนี้ คุณยายครับ ป้านีครับ หายไปไหนกันหมดครับ”

            อติรุจร้องเรียก สายตาก็สอดส่องมองหาผู้เป็นเจ้าของบ้าน

            “คุณ...คุณ...” ทรรศิกาสะกิดเขา

            “คุณจะสะกิดผมทำไม”

            “ดูนั่นสิ” เธอชี้ให้เขาดูร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนฟุบอยู่บนพื้น

            เมื่อนายแพทย์หนุ่มหันไปเห็นร่างของใครบางคนนอนหมดสติอยู่ที่พื้น เขาจึงรีบเดินตรงเข้าไปประคองร่างบางของหญิงชราท่านนั้นไว้ และพยายามเรียกสติเธอ

            “คุณยายครับ...คุณยาย”

            “ผู้คนที่นี่เขาหายไปไหนกันหมด ทำไมถึงปล่อยให้คนแก่อยู่บ้านตามลำพัง”

            อติรุจอุ้มร่างไร้สติของคุณยายไว้ในอ้อมแขน และเดินตรงไปยังห้องพักของท่าน โดยมีทรรศิกาเดินตามไปติด ๆ เธอเป็นคนเปิดประตูห้องให้เขา ชายหนุ่มวางร่างของคุณยายคนดังกล่าวลงบนเตียงนอนก่อนที่จะทำการตรวจอาการของท่านอย่างละเอียด โดยมีทรรศิกาคอยเฝ้ามองและให้ความช่วยเหลือตามคำสั่งของเขา เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงคุณยายท่านนั้นถึงได้เริ่มรู้สึกตัว

            “สวัสดีครับคุณยาย”

            “รุจเองหรือลูก มาตั้งแต่เมื่อไร”

            “สักครู่นี้เองครับ คุณยายเป็นอย่างไรบ้างครับ”

            “ยายไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่ปวดหัวนิดหน่อยเท่านั้น แก่แล้วก็แบบนี้แหละเป็นนั่นเป็นนี่ไปเรื่อย”

            “อาจเป็นเพราะความดันสูงก็เลยทำให้คุณยายปวดหัวจนหมดสติไป คุณยายยังทานยาความดันที่ผมจัดให้อย่างสม่ำเสมอหรือเปล่าครับ”

            “ทาน...แต่บางครั้งก็มีหลงลืมกันบ้าง รุจช่วยพยุงยายหน่อยสิลูกยายอยากจะลุกขึ้นนั่ง”

            อติรุจช่วยพยุงร่างบางของผู้เป็นยายให้นั่งพิงหัวเตียงก่อนจะเอ่ยถาม