บทที่ 85

            “คุณย่าให้เงินดาวทำไมคะ”

            “ที่ย่าให้ดาวก็เพื่อทดแทนที่ดาวพลาดการรับรางวัลจากสตาร์ไดมอนด์ มันเป็นเงินส่วนตัวของย่าไม่ใช่เงินของบริษัท”

            “แต่ดาวรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับยื่นซองเงินดังกล่าวคืนให้กับคุณหญิง

            “ผู้ใหญ่ให้ของดาวก็ไม่ควรปฏิเสธ แค่รับมันไว้ก็พอ”

            “แต่ว่า...”

            “ไม่มีคำว่าแต่ ย่ารู้นะว่าดาวต้องใช้เงินรักษาอาการป่วยของพ่อ เพราะฉะนั้นรับเงินนี้ไปจะได้เอาไปเป็นค่าผ่าตัดให้พ่อ”

            “ดาวไม่กล้ารับเงินจำนวนมากขนาดนี้หรอกค่ะคุณย่า”

            “ถ้าดาวยังนับถือย่าก็รับเงินนี้ไว้โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก ย่าเต็มใจให้และถ้าขาดเหลืออะไรก็ให้มาบอกไม่ต้องเกรงใจ ย่ายินดีและเต็มใจช่วยเหลือดาวเสมอ รู้ใช่ไหมว่าย่ารักดาวไม่ต่างไปจากที่ย่ารักหลานสาวของตัวเอง รับเงินนี้ไว้”

            นับดาวไหว้ผู้สูงวัยก่อนจะรับซองเงินนั้นมาเก็บใส่กระเป๋า

            “ขอบใจนะที่ดาวคอยอยู่เคียงข้างและเตือนสติเทย่ามาโดยตลอด”

            “เทย่าเป็นเพื่อนของดาวค่ะ และดาวก็รักเทย่ามาก คุณย่าไม่ต้องกังวลนะคะดาวจะอยู่เคียงข้างเทย่าตลอดไปค่ะ” คุณหญิงมอบรอยยิ้มที่อบอุ่นให้นับดาว

            “คุณย่าจะทำยังไงกับผลงานของเทย่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามผู้สูงวัยด้วยความอยากรู้

            “เราจะจัดทำหน้ากากเพชรตามแบบของเทย่า เพื่อจัดแสดงในงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของบริษัท และจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่านี่คือฝีมือการออกแบบของทรรศิกา ผู้สืบทอดหนึ่งเดียวของสตาร์ไดมอนด์ บอกตามตรงนะย่ารู้สึกภาคภูมิใจในตัวเทย่า เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนออกแบบหน้ากากเพชรคู่นี้ แต่ดาวอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับเทย่านะลูก ย่าอยากจะขอเก็บเป็นความลับไว้ก่อนจนกว่าจะถึงวันนั้น”

            “ได้ค่ะ ดาวรับปากคุณย่าว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับระหว่างเรา”

            สองสาวต่างวัยอยู่คุยกันอีกพักใหญ่ คุณหญิงได้เอ่ยปากขอบใจนับดาว

            “ย่ายังไม่ได้ขอบใจดาวเลย”

            “เรื่องอะไรหรือคะ”

            “ก็เรื่องของหมอรุจไง ย่ารู้นะว่าดาวไม่ค่อยสบายใจที่ต้องปิดบังเทย่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ดาวก็ยังยอมทำตามคำขอร้องของย่า”

            “ดาวแค่นำนามบัตรของหมอรุจไปให้เทย่าเท่านั้นเองค่ะคุณย่า ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น”

            “แค่นั้นก็มากพอแล้วล่ะดาว”

            “ดาวไม่เข้าใจเลยค่ะว่าทำไมคุณย่าถึงต้องการให้เทย่าไปทำงานกับหมอรุจ”

            “ย่ามีเหตุผลของย่า และย่าก็เชื่อมั่นว่าผู้ชายคนนี้จะทำให้เทย่าปรับปรุงตัวให้เป็นไปในทางที่ดีขึ้นได้ เชื่อย่าสิเขาจะสอนให้เทย่าเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตของเขาว่าเทย่าควรจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ดาวก็น่าจะรู้นะว่าเทย่าเริ่มที่จะทำตัวดีขึ้น แต่ของแบบนี้เชื่อง่าย ๆ ไม่ได้หรอก เราคงต้องดูกันไปอีกสักระยะหนึ่งว่าเทย่าจะปรับปรุงตัว และเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตของตัวเองให้เป็นไปใานทางที่ดีขึ้นได้จริงไหม”

            “ดาวเชื่อว่าเทย่าทำได้แน่ค่ะ คนอย่างทรรศิกาถ้าตั้งใจที่จะทำแล้วล่ะก็มักจะประสบความสำเร็จเสมอ ดูอย่างเรื่องที่เขาทำให้หมอรุจเปลี่ยนใจรับเขาเข้าทำงานนี้สิคะ”

            “ย่าก็หวังไว้เช่นนั้น และก็ภาวนาขอให้หมอรุจอย่าเพิ่งถอดใจ ยกธงขาวยอมแพ้ไปซะก่อนที่เทย่าจะคิดได้ ว่าควรจะเปลี่ยนวิธีการดำเนินชีวิตของตนเองต่อไปอย่างไร”

            หลังจากนั้นไม่นานนับดาวได้ขอตัวกลับ เพราะต้องไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาล

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไปพร้อมย่า เดี๋ยวย่าจะให้เขาขับรถไปส่งดาวก่อน”

            “ขอบคุณค่ะคุณย่า”

            ทิพย์มณีรู้สึกภาคภูมิใจในตัวทรรศิกา หลังจากที่ได้รับรู้ว่าหลานเป็นคนออกแบบเครื่องประดับ ‘หน้ากากเพชร’ ซึ่งกรรมการทุกคนล้วนชื่นชมในผลงานชิ้นนี้ และต่างก็ให้การยอมรับว่าเป็นดีไซน์ที่มีความสวยงามโดดเด่นเป็นที่สะดุดตา

ของผู้พบเห็น ในที่สุดทรรศิกาก็ฉายแววให้ทุกคนได้เห็นว่าเธอเหมาะสมที่จะเป็นผู้สืบทอดสตาร์ไดมอนด์รุ่นต่อไป

            คุณหญิงตั้งใจที่จะทำหน้ากากเพชรออกมาเพียงชุดเดียวเท่านั้น เพื่อที่จะนำมาจัดแสดงในงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของบริษัท และจะเปิดให้มีการประมูลหน้ากากเพชรคู่นี้ภายในงาน โดยจะนำเงินรายได้ทั้งหมดที่ได้จากการประมูลไปมอบให้กับองค์กรการกุศลโดยไม่หักค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น

            ผลงานการออกแบบหน้ากากเพชรจะส่งเสริมให้ทรรศิกาก้าวขึ้นมายืนอยู่แถวหน้า ในฐานะผู้บริหารคนต่อไปของบริษัทสตาร์ไดมอนด์ แต่คงต้องใช้เวลาเรียนรู้งานอีกพักใหญ่กว่าที่ประมุขของเขมะสิริกุลจะวางใจ และวางมือเพื่อส่งมอบการบริหารงานในบริษัทให้กับหลานสาวคนเดียวของท่าน