บทที่ 8

บทที่ 8

จู้อวี่ถงยืนฟังอยู่ข้างนอกแบบนั้นตลอดทั้งคืน เปียกฝนอยู่ทั้งคืนเช่นกัน จนกระทั่งฟ้าใกล้สาง แบตโทรศัพท์ก็ใกล้หมด เธอถึงได้เดินออกไปอย่างด้านชา โบกเรียกรถแล้วกลับไปที่วิลล่า

พอคนรับใช้เห็นเธอเปียกโชกไปทั้งตัว ก็แตกตื่นตกใจทันที รีบเตรียมน้ำอุ่นให้เธออาบ แล้วก็ต้มขิงร้อนให้ดื่มแก้หนาว

แต่สติที่เลือนรางทำให้เธอแทบแยกทิศทางไม่ออกเลย แล้วจะขึ้นบันไดเองได้อย่างไร คนรับใช้คนหนึ่งจึงลองเดินเข้าไปแตะหน้าผากเธอ พอสัมผัสก็รู้ว่าตัวเธอร้อนจัดจนน่าตกใจ จึงรีบโทรหาสือเยี่ยนจิ่นในทันที

ตอนที่สือเยี่ยนจิ่นได้รับข่าวแล้วรีบร้อนกลับมา เธอก็หมดสติไปเพราะไข้สูงแล้ว ไม่ว่าเขาจะเรียกเธออย่างร้อนรนแค่ไหน เธอก็ไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

เขารีบอุ้มเธอขึ้นรถ แล้วขับรถพุ่งตรงไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ

หลังจากได้รับยา จู้อวี่ถงจึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ในทันทีที่ลืมตา เธอก็เห็นสือเยี่ยนจิ่นที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง ใต้ตาคล้ำ และมีหนวดเคราขึ้นจาง ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน

พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมา ความดีใจในแววตาของเขาแทบซ่อนไม่อยู่ เขาจับมือข้างที่ไม่ได้ให้น้ำเกลือของเธอไปแนบข้างแก้ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดีราวกับได้เธอกลับคืนมาอีกครั้ง

“คนดี ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว…ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว”

ตลอดทั้งวันเขาเฝ้าเธอไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียว กระหายน้ำก็ป้อนน้ำ หิวก็ป้อนข้าว เอาใจใส่จนแม้แต่พยาบาลที่มาเปลี่ยนยาก็ยังอดชมไม่ได้

แต่ทุกครั้งที่ถึงตอนกลางคืน จู่ ๆ เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ชั้นนี้ไม่มีผู้ป่วยคนอื่น พอตกกลางคืนก็ยิ่งเงียบเป็นพิเศษ เพราะแบบนั้นเวลา มีพยาบาลเดินผ่านเป็นครั้งคราว เสียงพูดคุยก็ยิ่งได้ยินชัดเจนเป็นพิเศษ

“ได้ยินหรือยัง? คุณนายสือเป็นไข้ คุณสือเลยเหมาทั้งชั้นนี้ไว้ ส่วนชั้นบนมีผู้หญิงคนหนึ่งตั้งครรภ์ ก็มีผู้มีอำนาจลึกลับคนหนึ่งเหมาชั้นนั้นไว้เหมือนกัน ทั้งสองคนต่างก็เป็นผู้ชายดีเลิศหายากจริง ๆ!”

“น่าอิจฉาพวกเธอจริง ๆ แต่พูดไปก็น่าแปลกนะ คนอย่างคุณสือชั้นนี้จะปรากฏตัวแค่ตอนกลางวัน ส่วนผู้ชายคนนั้นที่ชั้นบนกลับโผล่มาเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น”

“ใครจะไปรู้ล่ะ อาจจะเป็นนิสัยแปลก ๆ ของคนรวยก็ได้”

……

เสียงสนทนาค่อย ๆ เลือนหายไปตามการจากไปของพยาบาล ขณะที่จู้อวี่ถง ซึ่งยังไม่หลับอยู่ในห้องผู้ป่วย ก็ได้ยินทุกคำที่พวกเธอพูดอย่างชัดเจน

เธอฝืนยกมุมปากเล็กน้อย แต่กลับยิ้มไม่ออก เหลือเพียงความขมขื่นที่เอ่อล้นอยู่ในใจให้เธอลิ้มรสอย่างไม่สิ้นสุด

ที่แท้คนคนหนึ่ง ก็สามารถรักคนสองคนได้พร้อมกันจริง ๆ

อีกหนึ่งยามเย็น หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จแล้ว จู้อวี่ถงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงผู้ป่วย หลับตาและผล็อยหลับไปทันที

สือเยี่ยนจิ่นไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแค่ว่าเธอคงเหนื่อย เขาช่วยห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย และก็ไม่ได้รีบลุกออกไป แต่ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น รอจนเธอหลับสนิท

เธอก็ให้ความร่วมมือหลับตาลง ไม่นานนักก็มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอแผ่วเบาดังขึ้น

เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ อยู่หลายครั้ง พอเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง จึงโน้มลงจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ แล้วมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นบน

เขาเดินเร็วมาก จึงไม่ได้สังเกตเลยว่า ด้านหลังของเขายังมีใครอีกคนแอบตามมาอย่างเงียบ ๆ

จู้อวี่ถง เดินตามสือเยี่ยนจิ่นขึ้นไปชั้นบน มองดูเขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ก่อนจะเข้าไปในห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง

เธอมองผ่านหน้าต่างบนประตู ก็พอดีเห็นภาพเหตุการณ์ภายในห้องผู้ป่วย

เมื่อครู่ยังคอยดูแลเธออย่างเอาใจใส่ สือเยี่ยนจิ่นในตอนนี้กลับถือชามโจ๊กอยู่ในมือ พูดจาอ่อนโยนคอยปลอบซูชิงหลิง

“คนดี ดื่มอีกหน่อยนะ ลูกจะหิวไม่ได้นะ แล้วเธอก็ด้วย”

น้ำเสียงสนิทสนม สีหน้าอ่อนโยน ไม่ต่างจากตอนที่เขาเคยรักเธออย่างสุดหัวใจ

เธอไม่อยากมองต่ออีก จึงรีบหันหลังและเดินลงไปชั้นล่างอย่างเร่งรีบ

เพิ่งเดินกลับถึงห้องผู้ป่วย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นซูชิงหลิง

[คุณนายสือ ทำไมแอบดูแป๊บเดียวก็ไปล่ะ? ครั้งก่อนคุณยังแอบฟังพวกเรามีอะไรกันทั้งคืน ฉันนึกว่าคุณจะเปิดโปงซะอีก ที่ไหนได้ อดทนเก่งขนาดนี้ คุณคงยังคิดว่าคุณสือรักคุณมากอยู่สินะ? ถ้าเขารักคุณ แล้วฉันจะท้องได้ยังไงล่ะ?]

[คุณยังไม่รู้อีกใช่ไหม คุณสือเลี้ยงฉันไว้เป็นเวลาหนึ่งปีเต็มแล้ว ทั้งสามร้อยหกสิบห้าวัน พวกเราแทบจะอยู่ด้วยกันทุกวัน รวมถึงวันเกิดของคุณ วันที่พวกคุณเจอกันครั้งแรก หรือวันครบรอบของพวกคุณ เขาก็จะไปอยู่กับคุณก่อน แล้วรีบร้อนมาหาฉันทันที เขาหลงใหลในตัวฉันจนถอนตัวไม่ขึ้น เปลี่ยนวิธีสารพัด เล่นกับฉันจนแทบทุกแบบ]

[เขาเร่าร้อนมาก พวกเราเคยมีความสัมพันธ์กันทั้งในโรงแรม ในออฟฟิศ ในรถหรูอย่างมายบัค ในคลับหรู แม้แต่ในห้องแต่งงานของพวกคุณ ก็ยังมีร่องรอยของความสัมพันธ์ของพวกเรา]

[อ้อ จริงสิ ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีคนในแวดวงคนหนึ่งถูกใจฉัน อยากให้ฉันไปนอนด้วยหนึ่งคืน พอเขารู้เข้าก็คลั่ง ต่อยผู้ชายคนนั้นจนแทบปางตาย คืนนั้นยังทรมานฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นสิบกว่าครั้ง บังคับให้ฉันเรียกเขาว่าสามีครั้งแล้วครั้งเล่า ให้ฉันสาบานว่าจะไม่มองผู้ชายคนอื่นอีก ถ้าฉันจำไม่ผิด วันนั้นคุณกำลังเป็นไข้ เขาทิ้งคุณไว้แล้วมาหาฉัน]

[ตอนนี้พวกเราก็มีลูกกันแล้ว ถ้าคุณยังรู้จักดูสถานการณ์ ก็ควรเลิกยึดตำแหน่งคุณนายสือไว้เสียที รีบเก็บของแล้วออกไปเถอะ ถ้าจากไปตอนนี้ อย่างน้อยก็ยังเหลือศักดิ์ศรีให้ตัวเองอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นพอลูกฉันคลอดออกมา คุณก็คงถูกไล่ออกไปอย่างไม่มีชิ้นดี]

……

ข้อความถูกส่งเข้ามาทีละข้อความอย่างต่อเนื่อง ราวกับเข็มเงินที่เฉือนใจโดยไม่เห็นเลือด ทิ่มแทงจนจู้อวี่ถงเจ็บปวดราวกับเลือดไหลอาบทั่วร่าง

น้ำตาไหลออกมาโดยควบคุมไม่ได้ เธอสั่นเทายกมือขึ้นเช็ดมันออก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปลอบประโลมหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั้นได้

สือเยี่ยนจิ่นเอ๋ย

สือเยี่ยนจิ่นเอ๋ย

คุณเคยบอกว่าจะไม่ทรยศฉัน คุณเคยบอกว่าจะรักฉันไปทั้งชีวิต คุณเคยบอกว่า ชาตินี้จะไม่มีผู้หญิงคนอื่นอีก

ทุกคำ ทุกประโยค คุณล้วนโกหกฉัน