บทที่ 3

บทที่ 3

จู้อวี่ถงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่รับรู้ถึงอ้อมกอดอุ่นของเขา ขณะที่ในใจกลับเต็มไปด้วยทั้งความขมขื่นและความเจ็บปวดถาโถมปะปนกันไม่หยุด

เขานี่มันแสดงเก่งขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ

ถ้าเธอไม่ได้เห็นภาพที่เขาไปคลุกคลีกับคนอื่นกับตาตัวเอง บางทีภายใต้การอธิบายเสียยืดยาวขนาดนี้ เธออาจจะเชื่อเขาจริง ๆ ก็ได้

แต่เรื่องแบบนั้นไม่มีคำว่า “ถ้า” อยู่ในโลกนี้

สือเยี่ยนจิ่น…นอกใจเพียงครั้งเดียว ก็หมดสิทธิ์ทั้งชีวิต

บางทีความผิดปกติที่จู้อวี่ถงแสดงออกมา ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตบางอย่าง ในช่วงหลายวันถัดมา สือเยี่ยนจิ่นจึงตั้งใจเลื่อนงานทั้งหมด ทิ้งทุกธุระไว้ แล้วอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอตลอดเวลา

เพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข ของหรูหราสารพัดและเสื้อผ้าจากแฟชั่นโชว์ก็ถูกส่งมาที่วิลล่าหลั่งไหลไม่ขาดสาย

แต่ไม่ว่าเขาจะให้ของมากแค่ไหน เธอก็ยังไม่เคยยิ้มออกมาเลย

กระทั่งวันหนึ่ง เขาทำท่าลึกลับ ปิดตาเธอไว้ แล้วพาเธอไปยังตึกที่สูงที่สุดในใจกลางเมือง

พอมือที่บังสายตาถูกปล่อยลง เธอถึงได้เห็นว่าเป็นดินเนอร์ใต้แสงเทียนที่เขาตั้งใจเตรียมไว้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นเซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ เธอคงทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้ง แต่ตอนนี้ เธอกลับเพียงนั่งลงเงียบ ๆ บนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้ กินอาหารเงียบ ๆ ไป พร้อมฟังเขาเล่าถึงเรื่องราวในอดีตของพวกเขา

“อาอวี่ คุณยังจำได้ไหม ตอนนั้นผมขอคุณแต่งงานที่นี่ งานแต่งครั้งนั้นผมเตรียมอยู่นานถึงครึ่งปี ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก

คุณยังจำได้ไหม ตอนที่คุณตอบตกลง ผมทำอะไรลงไป?”

จู้อวี่ถงชะงักมือที่กำลังหั่นสเต๊กเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วว่า “คุณร้องไห้”

สือเยี่ยนจิ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ใช่…ผมร้องไห้”

ต้องรักมากแค่ไหน ถึงจะทำให้ผู้ชายคนหนึ่ง ในตอนที่ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่รัก ยอมหลั่งน้ำตาต่อหน้ากล้องทั่วโลก

พอได้ยินเขาพูดถึงเรื่องในอดีต จะบอกว่าในใจไม่มีอะไรสะเทือนเลยก็คงไม่จริง บางทีเมื่อก่อน เขาอาจจะเคยรักเธอจริง ๆ

แต่ตอนนี้ทุกอย่างยังอยู่ แต่คนไม่เหมือนเดิมแล้ว คนตรงหน้าก็ไม่ใช่สือเยี่ยนจิ่นคนเดิม ที่เคยบอกว่าจะรักเธอเพียงคนเดียวตลอดไปอีกต่อไป

เธอจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง จู่ ๆ เบื้องหน้าก็มีสร้อยคอจี้หยกสีเขียวปรากฏขึ้น ดีไซน์เหมือนกับเครื่องประดับที่เคยปรากฏในงานประมูลของซอเธอบีส์เมื่อไม่นานมานี้ และสุดท้ายถูกประมูลไปด้วยราคากว่าร้อยล้านแทบทุกประการ

เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความรักอย่างจัง

“สร้อยเส้นนี้ชื่อว่า ‘จงอวี่’ พอผมเห็นมันครั้งแรกก็รู้สึกว่ามันเข้ากับคุณมาก ผมยังชอบความหมายของชื่อมันด้วย—‘จงอวี่’ ซึ่งหมายถึงการหลงรักอาอวี่ หมายความว่าผมจะรักคุณไปตลอดชีวิต”

เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย ทว่าในจังหวะนั้นเอง ซูชิงหลิงก็เดินเข้ามา

เธอยิ้มละมุน ก่อนจะทักทายจู้อวี่ถงก่อน จากนั้นจึงเดินไปหาสือเยี่ยนจิ่นอย่างนอบน้อม “คุณสือ ของที่คุณต้องการเตรียมเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ”

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นดีดนิ้วหนึ่งที

“ปัง!”

“ปัง!”

“ปัง!”

ทันทีที่สือเยี่ยนจิ่นดีดนิ้ว พลุจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและระเบิดออกเป็นดอกไม้สีสันงดงามเต็มผืนฟ้ายามค่ำคืน ซูชิงหลิงหันไปมองจู้ อวี่ถง ก่อนจะเอ่ยด้วยแววอิจฉา “คุณนาย พลุชุดนี้จะจุดต่อเนื่องตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน คุณสือรู้ว่าคุณชอบดูพลุ เลยตั้งใจเตรียมเซอร์ไพรส์นี้ให้คุณโดยเฉพาะค่ะ”

พลุสวยงามโรแมนติกมาก เธอชอบมันมาก

แต่พลุสวยงามเพียงชั่วครู่ เช่นเดียวกับความรัก

ลมพัดวูบหนึ่งพัดให้กระดาษทิชชู่ตรงหน้าจู้อวี่ถงปลิวตกลงพื้น เธอก้มลงไปเก็บตามสัญชาตญาณ แต่หางตาเหลือบเห็นผ่านผ้าปูโต๊ะที่ถูกลมพัดเปิดขึ้น เห็นใต้โต๊ะอาหาร ขาคู่หนึ่งที่สวมถุงน่องกำลังถูไถไปมาบนกางเกงสูทของสือเยี่ยนจิ่นเบา ๆ

ในที่นั้นมีอยู่แค่สามคน คนคนนั้นไม่ใช่เธอ แล้วคนที่กำลังถูไถขาอยู่จะเป็นใคร ก็ชัดเจนอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้เธอหายใจติดขัดก็คือ สือเยี่ยนจิ่นไม่ได้ผลักขาคู่นั้นออกไป กลับกัน ในจังหวะที่ซูชิงหลิงกำลังจะถอยออกอย่างกึ่งลังเลกึ่งยั่วยวน เขากลับยื่นมือออกไปกะทันหัน จับข้อเท้าของเธอไว้แน่นอย่างเอาแต่ใจ

มือที่มีข้อกระดูกชัดเจนของเขา เมื่ออยู่ท่ามกลางถุงน่องสีดำของเธอกลับยิ่งดูเย้ายวนเป็นพิเศษ เขาค่อย ๆ ลูบไล้ข้อเท้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนุ่มนวลนั้นทำให้เธอสั่นสะท้านเป็นระลอก

สุดท้าย มือคู่นั้นก็ไม่พอใจแค่นั้นอีกต่อไป ค่อย ๆ ไล้ขึ้นไปตามข้อเท้าของเธออย่างช้า ๆ

เมื่อเห็นว่ากำลังจะล้ำเข้าไปใต้กระโปรงจนยากจะหยุดยั้ง สือเยี่ยนจิ่นก็ลุกขึ้นยืนทันที

สีหน้าของเขาไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย ยังคงเป็นท่าทีอ่อนโยนลึกซึ้งเช่นเดิม เพียงแต่แฝงความรู้สึกผิดเล็กน้อยไว้ “คนดี ขอโทษนะ พอดีผมมีธุระด่วนต้องไปโทรศัพท์ก่อน คุณนั่งรออยู่ตรงนี้สักพักนะ เดี๋ยวผมคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วจะกลับมาหา”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไปทันที

ไม่นานหลังจากที่เขาออกไป ซูชิงหลิงก็ลุกขึ้นตามออกไปเช่นกัน

มองแผ่นหลังของทั้งสองที่ทยอยเดินจากไป จู้อวี่ถงไม่ได้ทำตามที่เขาบอกให้รออยู่ที่เดิม แต่กลับลุกขึ้นแล้วตามพวกเขาไปเช่นกัน

สุดท้าย เธอก็หยุดอยู่ตรงทางเดินขึ้นดาดฟ้า

ไม่ไกลออกไป สือเยี่ยนจิ่นกำลังกอดซูชิงหลิงไว้ในอ้อมแขน แล้วจูบเธออย่างเร่าร้อนคลุ้มคลั่ง