บทที่ 2

บทที่ 2

คำพูดที่โผล่ขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไปของเธอทำให้สือเยี่ยนจิ่นยิ่งลนลานขึ้น “คนดี ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา?”

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ จู้อวี่ถงถึงพูดแบบนี้ พอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “มีใครเอาเรื่องผมไปพูดใส่หูคุณหรือเปล่า?”

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เธอตอบ สีหน้าเคร่งเครียดลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะกดโทรออกสายหนึ่ง “เรียกผู้หญิงทุกคนที่ช่วงนี้ผมเคยติดต่อมาให้หมดเดี๋ยวนี้”

หลังวางสายได้ไม่นาน คนรับใช้ในบ้านกับพนักงานในบริษัทก็ถูกเรียกรวมตัวกันทั้งหมด เขามองกลุ่มผู้หญิงที่ยืนเรียงเป็นแถว สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น

“พวกเธอ เล่าทุกอย่างที่ช่วงนี้ฉันมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเธอให้คุณนายฟังให้หมด เล่าให้หมดทุกอย่างอย่างละเอียด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา ก่อนที่สาวใช้คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ตรงกลางและสวมชุดยูนิฟอร์มเหมือนกันจะรีบก้าวออกมาข้างหน้า

“ช่วงนี้ฉันได้พบคุณสือแค่ครั้งเดียว ตอนนั้นคุณนายช่วงมีประจำเดือน คุณสือให้ฉันสอนเขาต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลทรายแดง แล้วก็ถามรายละเอียดเกี่ยวกับข้อควรระวังช่วงมีประจำเดือนของผู้หญิงอย่างละเอียดทุกอย่าง ก็เพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของคุณนายค่ะ”

พอมีคนเริ่มพูด คนอื่น ๆ ก็พากันก้าวออกมาพูดตามกันต่อ

“ฉันเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน ครั้งแรกที่ได้เจอคุณสือ ก็เป็นตอนที่เขาสังเกตว่าช่วงนี้คุณนายอารมณ์ไม่ค่อยดี เลยอยากง้อคุณนาย ถึงได้มาถามพวกเราว่าควรซื้อของขวัญอะไรถึงจะทำให้คุณนายพอใจค่ะ”

“คุณสือมาหาฉันเพราะรู้ว่าช่วงนี้คุณนายกินข้าวไม่ค่อยลง เขากำชับฉันซ้ำแล้วซ้ำอีกให้หาวิธีเปลี่ยนเมนูขนมของว่างอร่อย ๆ ไปเรื่อย ๆ มาช่วยเรียกน้ำย่อยให้คุณนายค่ะ”

……

ทุกคนพากันพูดกันจอแจ ต่างคนต่างเสริมกันไปมา แต่สิ่งที่พูดออกมาก็ล้วนไม่พ้นการบอกว่า

สือเยี่ยนจิ่นมาหาพวกเขาทุกครั้ง ก็ล้วนเป็นเพราะจู้อวี่ถง

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาจากไม่ไกล

ทุกคนหันไปตามทิศทางของเสียงนั้น จึงเห็นว่าเป็นเลขาประธานบริษัทซูชิงหลิง ที่สวมชุดยูนิฟอร์มรัดรูปกับกระโปรงสั้นเข้ารูป

“ขอโทษนะคะ เมื่อกี้มีธุระส่วนตัวนิดหน่อยเลยมาช้า”

นึกถึงเสียงซุบซิบเมื่อครู่ แล้วมองดูเหล่าสาวใช้กับพนักงานที่มารวมตัวกันอยู่ เธอยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปหาจู้อวี่ถง แล้วเอ่ยอธิบายขึ้นว่า “คุณนายสบายใจได้ค่ะ การติดต่อระหว่างคุณสือกับฉันส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องงานทั้งนั้น ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณสือรักคุณนายเพียงคนเดียว ปกตินอกจากเรื่องงานแล้วแทบไม่คุยอะไรเลย จะไปมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเราได้ยังไงคะ?”

เมื่อได้ยินประโยคนั้น จู้อวี่ถงก็เงยหน้าขึ้นในที่สุด

ซูชิงหลิงยิ้มอย่างเหมาะสม วางตัวนอบน้อมอย่างยิ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเห็นกับตาตัวเอง เธอคงไม่มีวันคิดเลยว่า ระหว่างผู้หญิงคนนี้กับสือเยี่ยนจิ่นจะมีความสัมพันธ์ลับที่ไม่อาจเปิดเผยได้

ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็คงไม่อาจมองออกว่า ภายใต้ดวงตาที่ยิ้มละมุนคู่นั้น แฝงแววท้าทายอยู่ลึก ๆ

เห็นจู้อวี่ถงเอาแต่จ้องซูชิงหลิงไม่วางตา เส้นเลือดที่หน้าผากของสือเยี่ยนจิ่นกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“พวกเธอทำงานภายใต้ฉัน ก็ควรรู้ไว้ข้อหนึ่ง ภรรยาของฉันคือจุดอ่อนของฉัน งานพลาดฉันยังพอรับได้ แต่ถ้าใครไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไปพูดจานินทาอาอวี่ต่อหน้า จุดจบมีแค่อย่างเดียว”

ทุกคนต่างรีบเอ่ยว่าไม่กล้า ก่อนจะทยอยแยกย้ายกันไปทีละคน จนเมื่อซูชิงหลิงซึ่งมาถึงเป็นคนสุดท้ายหายลับไปจากสายตาของพวกเขาโดยสิ้นเชิงแล้ว เขาถึงได้ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

“คราวนี้คุณเชื่อผมแล้วใช่ไหม?” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า พอเขาเอ่ยอีกครั้ง เธอกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาสั่นไหวขึ้น “คนดี ต่อไปอย่าพูดเรื่องจากไปหรือหายไปแบบนั้นอีกนะ ผมคงตายแน่”