บทที่ 9

บทที่ 9

วันที่จู้อวี่ถงออกจากโรงพยาบาล สือเยี่ยนจิ่นไม่ได้มา มีเพียงข้อความที่เขาส่งมาบอกว่า วันนี้ติดธุระมาไม่ได้ จึงให้คนขับรถมารับเธอแทน

เธอไม่ได้ตอบกลับ เพราะก่อนหน้านั้นเธอได้รับข้อความจากซูชิงหลิงไปแล้ว เป็นรูปภาพหนึ่งรูป

ในภาพนั้น สือเยี่ยนจิ่นในชุดสูทเนี้ยบ ไม่มีท่าทีวางมาดแบบประธานบริษัทใหญ่เลยแม้แต่น้อย กลับกำลังช่วยซูชิงหลิงจัดกระเป๋าสัมภาระด้วยตัวเอง

พร้อมกับรูปนั้น ยังมีอีกหนึ่งประโยคถูกส่งมาด้วย

[เลิกหวังได้แล้ว วันนี้เขาจะไปส่งฉันกับลูกกลับบ้าน]

จู้อวี่ถงไม่ได้ตอบใครเลย เธอเก็บข้าวของเพียงลำพังแล้วกลับไปยังวิลล่า

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ข้อความจากซูชิงหลิงก็เหมือนเงาตามตัวที่สลัดไม่หลุด ทุกวันต้องมีส่งมาอย่างน้อยหนึ่งรูป ไม่เคยขาดเลย

บ้างก็ส่งรูปที่สือเยี่ยนจิ่นนวดขาให้เธอ บ้างก็ส่งรูปที่เขาแกะกุ้งให้เธอ บ้างก็ส่งภาพที่เธอพัวพันใกล้ชิดกับเขาอยู่ในออฟฟิศ…

ทุกครั้งที่ส่งรูปมา พอเห็นว่าเธอไม่ตอบอยู่นาน ก็หงุดหงิดจนเสียอาการ แล้วส่งข้อความมาต่อว่าเธออีก

[จู้อวี่ถง ทำไมคุณไม่ตอบฉัน? ทำไมไม่ไปถามเอาความจากเยี่ยนจิ่น? คุณอดทนได้ขนาดนี้เลยเหรอ? อีกไม่กี่เดือนลูกของพวกเราก็จะคลอดแล้ว แต่คุณกลับยังทำเหมือนไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ?]

จู้อวี่ถงกลับได้แต่เงียบงัน

เธอนำรูปที่ซูชิงหลิงส่งมาแต่ละรูปไปปริ้นออกมาทั้งหมด แล้วที่ด้านหลังของรูปแต่ละใบ ก็ค่อย ๆ เขียนลงไปทีละขีดทีละเส้น

“วันแรก เธอส่งรูปที่พวกเขาจูบกันใต้ต้นซากุระมา ตอนนั้นเขาก็สารภาพรักกับฉันใต้ต้นซากุระเหมือนกัน เขาสารภาพรักกับฉันถึงเจ็ดสิบแปดครั้ง ฉันก็ปฏิเสธเขาไปเจ็ดสิบแปดครั้ง ทุกคนบอกว่าฉันใจร้าย แต่ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะฉันกลัวเลือกผิด แผลทางร่างกายยังรักษาให้หายได้ แต่แผลในใจ หากถูกทำร้ายแล้ว จะไม่มีวันหายไปตลอดชีวิต ฉันกลัวว่าฉันจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ฉันจะเลือกผิดจริง ๆ สือเยี่ยนจิ่น คุณทำให้ฉันแพ้จนหมดรูป”

“วันที่สอง เธอส่งรูปที่พวกเขาดูดอกไม้ไฟด้วยกันมา ในภาพเขาสวมแหวนให้เธอใต้แสงดอกไม้ไฟ ตอนอายุสิบเจ็ด เขาเคยบอกว่าดอกไม้ไฟต้องดูด้วยกันกับคนที่ชอบเท่านั้น และแหวนก็ต้องมอบให้กับคนที่รักเท่านั้น แต่พออายุยี่สิบเจ็ด เขากลับลืมมันไปหมดแล้ว”

“วันที่สาม เธอส่งรูปที่พวกเขาแนบชิดกันอย่างลึกซึ้งมา หากเขาบอกฉันตรง ๆ ว่าในใจมีคนอื่นแล้ว ฉันคงเสียใจ คงเจ็บปวด แต่ฉันจะไม่มีวันยึดติดไม่ปล่อย แต่เขาไม่ควรโกหกฉันเลย สือเยี่ยนจิ่น หัวใจของฉันมันเจ็บเหลือเกิน เจ็บมากจริง ๆ เพราะงั้น…ฉันจะไปแล้ว”

……

วันที่เจ็ด จู้อวี่ถงปรึกษาทนายและร่างข้อตกลงการหย่าขึ้นมาเรียบร้อย

เธอนำรูปถ่ายที่ปริ้นออกมาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา คลิปวิดีโอความสัมพันธ์ที่เคยบันทึกไว้ก่อนหน้านี้ และหนังสือข้อตกลงการหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว ใส่รวมกันลงในกล่องของขวัญใบหนึ่ง

ในขณะที่เธอปิดฝากล่องของขวัญนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นกะทันหัน

“คุณจู้ ข้อมูลส่วนตัวของคุณถูกทำลายทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บนโลกนี้จะไม่มีตัวตนของ ‘จู้ อวี่ถง’ อีกต่อไป”

จนถึงวินาทีนั้นเอง บนใบหน้าซีดเซียวของเธอจึงปรากฏรอยยิ้มแห่งการหลุดพ้นขึ้นมาในที่สุด

“ขอบคุณพวกคุณที่ช่วยลบทุกอย่างออกจนหมดสิ้นให้ฉัน”

วินาทีถัดมา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

“ทำลายอะไร?”

เธอหันกลับไปมอง ก็เห็นสือเยี่ยนจิ่นที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายวันยืนอยู่ตรงประตู

โชคดีที่เขาน่าจะไม่ได้ยินทั้งหมด ประโยคเมื่อครู่คงเป็นแค่คำถามที่หลุดปากไป เธอจึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเรียบเฉยแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร คุณคงฟังผิดไป”

สือเยี่ยนจิ่นก็ไม่ได้ซักถามต่ออย่างที่คิด เพียงแค่ยื่นแขนยาวออกไปโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ขอโทษนะคนดี ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับคุณเลย รอให้เรื่องงานเสร็จก่อน ต่อไปผมจะมีเวลาแล้ว”

เขาจูบเส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน ทว่าจู่ ๆ เธอก็นึกถึงรูปที่ซูชิงหลิงเพิ่งส่งมาให้—รูปที่สือเยี่ยนจิ่นพาเธอไปซื้อชุดคู่พ่อแม่ลูก ทำให้แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“ในเมื่อยุ่ง แล้ววันนี้ทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ”

สือเยี่ยนจิ่นใช้นิ้วแตะปลายจมูกเธอเบา ๆ“ลืมแล้วเหรอ พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเรา ผมเตรียมเซอร์ไพรส์ใหญ่ไว้ให้คุณเลยนะ”

จู้อวี่ถงส่ายหน้า ก่อนจะหยิบกล่องของขวัญข้างตัวส่งให้เขา “ฉันไม่ได้ลืม ฉันก็เตรียมเซอร์ไพรส์ใหญ่ไว้ให้คุณเหมือนกัน”

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น แววตาของสือเยี่ยนจิ่นก็ฉายแววดีใจขึ้นมา เขากำลังจะรีบเปิดกล่องอย่างอดใจไม่ไหว แต่จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หน้าจอที่สว่างขึ้นวาบนั้น เธอมองเห็นชื่อของซูชิงหลิงอย่างชัดเจน

หนึ่งนาทีต่อมา เขาก็วางสายแล้วเดินกลับเข้ามา

“คนดี ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย…”

เธอเหมือนคาดไว้แล้ว สีหน้าจึงสงบนิ่ง ไม่ได้รั้งเขาไว้ “เรื่องงานสำคัญ คุณไปก่อนเถอะ”

พอได้ยินแบบนั้น สือเยี่ยนจิ่นก็ชะงักไปเล็กน้อย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาที่เขาไม่ได้อยู่กับเธอนาน ๆ พอกลับมาได้ไม่นานก็ต้องรีบออกไปอีก ถึงเธอจะบอกว่าเรื่องงานสำคัญและไม่ขวางเขาออกไป แต่ก็คงไม่สงบนิ่งได้ขนาดนี้

แต่พอนึกถึงสิ่งที่ซูชิงหลิงพูดในสายเมื่อครู่ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังคงเลือกที่จะจากไป

“อาอวี่ ผมจะรีบกลับมา รอถึงตอนนั้น พวกเราค่อยมาแลกเซอร์ไพรส์กันนะ”

มองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เธอก็ไม่ได้เอ่ยรั้งไว้

ของขวัญของเขาจะทำให้เธอรู้สึกเซอร์ไพรส์หรือไม่ เธอไม่รู้

แต่ของขวัญของเธอ จะต้องทำให้เขาเซอร์ไพรส์อย่างแน่นอน

รอจนรถของสือเยี่ยนจิ่นขับหายไปไกลจนลับตาแล้ว จู้อวี่ถงจึงค่อยหันหลังกลับ เข้าไปในห้องและหยิบกระเป๋าเดินทางที่เธอจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วออกมา

กระเป๋าไม่ได้หนักมาก เธอลากมันออกไปโดยแทบไม่มีเสียง จนกระทั่งขึ้นรถออกจากวิลล่า ก็ยังไม่ได้ทำให้คนรับใช้ในบ้านรู้ตัวเลย

ผ่านกระจกหน้าต่างรถ บ้านหลังนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของเธอ

ในวินาทีที่รถแล่นห่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอราวกับรับรู้บางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมองอีกครั้ง ในความเลือนรางนั้น ราวกับได้เห็นสือเยี่ยนจิ่นวัยสิบเจ็ดปี ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมน้ำตาเอ่อคลอ

เขามองเธอด้วยดวงตาโค้งยิ้มอย่างอ่อนโยน “คนดี อย่าให้อภัยเขา… อย่าหันกลับไป”

เธอละสายตากลับมา ดวงตาแดงระเรื่อ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วไม่หันกลับไปอีก