บทที่ 4

บทที่ 4

ไม่รู้ว่าจูบกันไปนานแค่ไหน เขาถึงได้ยอมปล่อยซูชิงหลิงออกในที่สุด ก่อนจะผลักเธอไปกระแทกเธอเข้ามุมกำแพงอย่างแรง น้ำเสียงแหบพร่าพูดขึ้นว่า “ทำไมต้องมายั่วฉัน? ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ต่อหน้าอาอวี่ เธอห้ามทำตัวเกินเลย”

ซูชิงหลิงไม่ได้ตอบคำถามของเขา เธอโอบคอเขาไว้แล้วหัวเราะเบา ๆ ไม่หยุด ผ่านไปพักใหญ่จึงโน้มเข้าไปใกล้ข้างหูของเขา เป่าลมหายใจแผ่วหอมกรุ่นข้างหูเขา

“แล้วคุณโดนฉันยั่วติดหรือยังล่ะ ฉันหึงนะ~ ยังไม่ให้ฉันงอแงหน่อยเหรอ~”

เธอทั้งออดอ้อน ทั้งเอาร่างกายแนบชิดถูไถกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา เขารับรู้ถึงความนุ่มละมุนราวสายน้ำของเธอโดยไม่พูดอะไร แต่ลมหายใจกลับหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เพียงครู่เดียวก็ทนไม่ไหว ก้มลงจูบเธออย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ฉันจะจุดดอกไม้ไฟแบบเดียวกันให้เธอ ต่อไปอาอวี่มีอะไร เธอก็จะมีเหมือนกันทุกอย่าง แต่มีอยู่ข้อเดียวที่เป็นขอบเขตของฉัน—อย่าไปก่อเรื่องต่อหน้าอาอวี่”

แม้จะรู้เรื่องระหว่างสือเยี่ยนจิ่นกับซูชิงหลิงมานานแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังไม่อาจต้านทานแรงกระแทกทางใจของภาพที่เห็นกับตาตรงนี้ได้ หัวใจเจ็บแปลบแผ่ว ๆ ราวกับถูกมีดทื่อกรีดลงบนเนื้อ ทำให้ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว

หยดน้ำตาทำให้ภาพตรงหน้าของจู้อวี่ถงพร่าเลือน ผ่านช่องประตูแคบ ๆ เธอมองเห็นคนทั้งสองในโถงบันไดที่เหมือนลืมโลกภายนอกไปสิ้นเชิง เห็นเขาก้มลงจูบซูชิงหลิงที่ลำคอ ขณะเดียวกันมืออีกข้างก็ลอบสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงของเธอแล้ว

เสียงหอบหายใจแผ่วหวานของผู้หญิงกับเสียงหายใจที่พยายามข่มกลั้นของผู้ชายผสมปนเปกันเล็ดลอดออกมาจากช่องประตู สมองของเธอบอกว่าตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือหันหลังเดินจากไป แต่ขากลับเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ไม่ว่าอย่างไรก็ขยับก้าวไม่ได้

เพียงแค่มีผนังกั้นไว้เท่านั้น เธอกลับต้องยืนฟังผู้ชายที่เคยบอกว่าจะไม่มีวันทรยศเธอ กำลังพลอดรักอย่างเร่าร้อนกับผู้หญิงคนอื่น

เธอสั่นเทา หยิบโทรศัพท์ออกมาเล็งไปยังด้านหน้า ก่อนจะกดปุ่มบันทึกภาพทันที

พวกเขาพัวพันกันอยู่นานแค่ไหน เธอก็ยืนฟังอยู่หน้าประตูนานเท่านั้น

สุดท้าย เมื่อเสียงหอบหายใจเร่งเร้าจนถึงจุดสุดของทั้งสองดังขึ้น เธอก็เหลือบมองเวลาที่กำลังบันทึกอยู่บนหน้าจอ

นานถึงหนึ่งชั่วโมงสามสิบหกนาทีเต็ม

แต่นี่ก็ยังไม่ใช่จุดจบ

พอเห็นว่าสือเยี่ยนจิ่นกำลังจะกำลังแกะซองชิ้นที่สอง ซูชิงหลิงก็เอ่ยห้ามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนเหนื่อยหอบ “คุณสือ…ไม่ไหวแล้วนะคะ… คุณไม่ไปอยู่กับคุณนายหน่อยเหรอ ลมหนาวแรงขนาดนี้ เธอคงรอมาสักพักแล้วนะ”

“หุบปาก! นอนลง!”

สือเยี่ยนจิ่นขัดจังหวะเธออย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรต่อ แต่กลับครอบครองเธออีกครั้งเริ่มการรุกเร้าครั้งใหม่ทันที

ครั้งนี้ จู้อวี่ถงไม่อาจทนฟังต่อไปได้อีก

เธอเซถลา หันหลังกลับ ใบหน้าซีดเผือดก่อนจะเดินจากไป

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเริ่มรวบรวมทุกความทรงจำตลอดหลายปีที่เกี่ยวกับสือเยี่ยนจิ่น

รูปถ่ายของพวกเขา ของขวัญทั้งหมดที่เขาเคยให้เธอ รวมถึงของคู่รักที่พวกเขาเคยเลือกด้วยกันทีละชิ้น ซึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของความรักระหว่างกัน

ยังมีชุดแต่งงาน รูปถ่ายพรีเวดดิ้ง และแหวนแต่งงาน…

เธอเก็บของพวกนั้นทั้งหมดใส่ลงในกล่องใบหนึ่ง จากนั้นก็เรียกคนมาช่วยยกไปไว้ที่สวนหลังบ้าน พอพวกคนรับใช้แยกย้ายกันไปหมดแล้ว เธอถึงได้หยิบไฟแช็กออกมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก แล้วจุดไฟเผากล่องใบนั้นทันที

สุดท้าย เธอก็หันสายตาไปยังสวนด้านหลังอีกครั้ง

ตรงนั้น คือแปลงกุหลาบผืนใหญ่ที่สือเยี่ยนจิ่นเคยปลูกด้วยมือของเขาเพื่อเธอ

ตอนที่เขาปลูกกุหลาบผืนใหญ่นี้ด้วยมือของตัวเอง เขาเคยยิ้มแล้วโอบเธอไว้ในอ้อมแขน “คนดี กุหลาบหมายถึงความรักที่บริสุทธิ์ คุณคือผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมหวั่นไหว และเป็นคนเดียวที่ผมอยากแต่งงานด้วย ความรักที่ผมมีให้คุณนั้น บริสุทธิ์ไร้มลทิน”

ช่างเป็นความรักที่ “บริสุทธิ์ไร้มลทิน” เสียจริง

เมื่อนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ เธอก็หัวเราะเยาะออกมา ก่อนจะจุดไฟเผามันทั้งหมดในคราวเดียว

เปลวไฟพุ่งสูงขึ้นฟ้า เผากุหลาบแสนโรแมนติกผืนนั้นวอดวายไปในพริบตา

เธอยืนอยู่ตรงนั้นนิ่ง ๆ มองดูเปลวไฟกลืนกินทุกความทรงจำระหว่างพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

สือเยี่ยนจิ่น กุหลาบจะไม่ผลิบานอีกแล้ว และระหว่างเราก็…ไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าสวนหลังบ้านกลายเป็นซากไหม้เกรียมทั้งผืน เธอจึงหันหลังกลับเข้าไปในห้อง และเริ่มเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทาง

ขณะที่เธอกำลังเก็บของได้เพียงครึ่งทาง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียง “ปัง”

สือเยี่ยนจิ่นมีเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก รีบพุ่งเข้ามาอย่างคนเสียสติ จนกระทั่งเห็นจู้อวี่ถงยังอยู่ในห้องดี ๆ เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอกออกมา

“คนดี ทำไมคุณถึงแอบออกไปคนเดียวแบบนี้ รู้ไหมว่าผมตามหาคุณจนแทบคลั่งแล้ว?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่หาย แต่เธอกลับเพียงมองเขาโดยไม่พูดอะไร และก็ในช่วงความเงียบงันนั้นเอง เขาถึงได้สังเกตเห็นเสื้อผ้าที่ถูกกางกระจายอยู่ในห้องแต่งตัว

เพียงชั่วพริบตา เขารู้สึกเหมือนสมองส่งเสียงอื้อดังขึ้น จนทั้งสมองเหมือนดับวูบไปทั้งระบบ เหลือเพียงเสียงของตัวเองที่สั่นสะท้านอย่างถึงที่สุดดังสะท้อนอยู่ในหู

“ทำไมต้องเก็บกระเป๋า? คุณจะไปไหน?!“