บทที่ 7

บทที่ 7

เพราะยังมีจู้อวี่ถงอยู่ด้วย งานสังสรรค์ครั้งนี้จึงไม่ได้ยืดเยื้อนานนัก พอเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด สือเยี่ยนจิ่นก็เป็นฝ่ายขอจบงานเอง และพาจู้อวี่ถงออกจากห้องก่อนใคร

เพิ่งเดินลงมาถึงชั้นล่าง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันที

เขาเหลือบมองชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง ก่อนจะหลบเธอไปโดยสัญชาตญาณแล้วกดรับสายทันที

สามนาทีต่อมา เขาวางสายแล้วหันมองจู้อวี่ถงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “อาอวี่ ผมมีธุระด่วนต้องไปที่บริษัทหน่อย ให้คนขับรถพาคุณกลับไปก่อนดีไหม?”

เธอมองเขานิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก็ไม่ได้ตอบตกลงกับข้อเสนอของเขา

“คุณให้คนขับรถกลับไปก่อนเถอะ ที่นี่ก็ไม่ไกล ฉันอยากเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย”

สือเยี่ยนจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ที่นี่ก็ไม่ไกลจากวิลล่าจริง ๆ อีกทั้งช่วงนี้เธอก็เอาแต่อยู่บ้านพอดี ออกมาเดินเล่นผ่อนคลายบ้างก็ดี เขาจึงโบกมือให้คนขับรถกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาก็หันไปขึ้นรถอีกคัน

เธอมองตามทิศทางที่เขาจากไป ก่อนจะยกมือโบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

“ตามรถคันข้างหน้าไป”

รถของสือเยี่ยนจิ่นไม่ได้ไปบริษัท แต่กลับไปจอดอยู่หน้าคอนโดอีกแห่งหนึ่ง

จู้อวี่ถงเพิ่งจ่ายเงินแล้วลงจากรถ พอหันกลับไป ก็เห็นซูชิงหลิงที่หน้าท้องนูนเล็กน้อยวิ่งออกมาจากด้านในอย่างร่าเริง ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเขา

สือเยี่ยนจิ่นไม่ได้มีท่าทีตกใจเลย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มือทั้งสองออกแรงรับเธอไว้ แล้วกอดเข้ามาในอ้อมแขนอย่างมั่นคง

หากเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า ก็คงต้องเอ่ยชมว่าพวกเขาหวานกันจริง ๆ

ไม่ไกลออกไป จู้อวี่ถงมองเห็นซูชิงหลิงยิ้มแล้วโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเขา ไม่รู้ว่าพูดอะไร เพียงชั่วพริบตาก็ทำให้สือเยี่ยนจิ่นไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง เขาประคองท้ายทอยเธอไว้ ก่อนจะจูบเธออย่างลืมตัว

พอแยกออกจากกัน ซูชิงหลิงก็มีแววตาเย้ายวน ริมฝีปากที่ทาลิปสติกเลอะเลือนหายไปไม่น้อย เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ยิ่งทำให้เธอดูยั่วยวนขึ้นไปอีก

เมื่อสายตาทั้งสี่ประสานกัน แววตาของพวกเขาก็สบกันเข้าอย่างจัง โดยไม่รู้ตัว ทั้งสองก็ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสามารถรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกันได้อย่างชัดเจน

“อ๊ะ!”

วินาทีถัดมา ซูชิงหลิงก็ร้องอุทานออกมา ก่อนจะถูกสือเยี่ยนจิ่นอุ้มขึ้นในอ้อมแขน แล้วพาเดินตรงเข้าไปในคอนโด

เธอใช้มือข้างหนึ่งโอบรอบคอเขา อีกข้างทุบอกเขาเบา ๆ อย่างงอนปนเขิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเขินอายว่า “อย่าแกล้งสิ ยังท้องอยู่นะ~”

สายตาของเขาดูหม่นลึก เขาก้มลงจูบริมฝีปากเธอเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “สามเดือนแล้วนะ ได้แล้ว ให้ลูกได้เจอพ่อเร็วหน่อย”

ซูชิงหลิงยังคงทั้งผลักทั้งยอมอยู่เล็กน้อย “ไม่ได้ ฉันกลัว…”

“ไม่ต้องกลัว ไม่ได้แตะเธอมาตั้งนานแล้ว เธอรู้ไหมว่าฉันคิดถึงแทบจะบ้าอยู่แล้ว?”

พอพูดจบ เขาก็อุ้มซูชิงหลิงแล้วก้าวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

จู้อวี่ถงยืนอยู่ที่เดิมไม่รู้ว่านานแค่ไหน จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมาเปิดดู แต่กลับพบว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย

เธอรู้ทันทีว่าเป็นใคร จึงกดรับสาย

ปลายสายไม่มีเสียงพูด มีเพียงเสียงเสียดสีกันของเสื้อผ้าดังแผ่ว ๆ เท่านั้น

“คุณสือ ไม่ไหวแล้วจริง ๆ…ฉันทนไม่ไหวแล้ว…”

เสียงออดอ้อนนั้นลอดผ่านลำโพงมือถือเข้ามาในหูของจู้อวี่ถงอย่างชัดเจน จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงผู้ชายที่คุ้นเคย น้ำเสียงแหบพร่าพร้อมแฝงความหยอกเย้า “เห็นไหม แบบนี้ก็ยังไหวอยู่?”

เสียงครางแผ่ว ๆ และเสียงหอบหายใจปะปนกัน พร้อมกับเสียงอื่น ๆ ที่ยากจะบอกความหมายดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย จนดวงตาของจู้อวี่ถงแดงก่ำขึ้นมา

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำ ฝนเม็ดใหญ่ร่วงลงมาเป็นสาย กระแทกพื้น กระทบใบไม้ เกิดเป็นเสียงฝนกระหน่ำซ่า ๆ ไม่ขาดสาย

แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว เธอก็ถูกสายฝนซัดจนเปียกโชกไปทั้งตัว

ไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตากันแน่ที่พร่ามัวสายตาของเธอจนมองอะไรไม่ชัด เธอยืนเหม่ออยู่กับที่ อยากจะเดินหนี อยากจะวางสาย แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวขาออกไป