บทที่ 5

บทที่ 5

ความตื่นตระหนกในสายตาของสือเยี่ยนจิ่นดูไม่เหมือนเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย แต่พออยู่ในสายตาของจู้อวี่ถงกลับรู้สึกน่าขำเสียมากกว่า

เธอจากไปก็เท่ากับเปิดทางให้ซูชิงหลิงเข้ามาแทนที่ไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาจะทำหน้าตื่นตระหนกแบบนี้ไปทำไม?

แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดประโยคนั้นออกไป เพียงตอบกลับอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันเห็นคุณยังไม่กลับสักที อากาศก็หนาวเลยกลับมาก่อน ส่วนเสื้อผ้าเหล่านี้ ก็เพราะกำลังจะเปลี่ยนฤดู เลยเอาออกมาจัดไว้น่ะ”

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ใจที่แขวนค้างอยู่สูงของสือเยี่ยนจิ่นก็พลันโล่งลงทันที

เขาเหมือนเพิ่งผ่านประตูผีมาหมาด ๆ รู้สึกเหมือนได้เธอกลับคืนมาอีกครั้งทั้งดีใจทั้งลนลาน จึงโอบกอดเธอแน่น

“แค่เธอไม่โกรธฉันก็พอ ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรคุยโทรศัพท์นานขนาดนั้น ไม่ควรทิ้งเธอไว้ตรงนั้นคนเดียว”

“ต่อไปงานเก็บของแบบนี้อย่าทำเองคนเดียวนะ ได้ไหม เมื่อกี้ผมตกใจแทบตายจริง ๆ ผมนึกว่าคุณจะทิ้งผมไปแล้ว คนดี ผมกลัวมาก อย่าทิ้งผมไปนะ ผมจะตาย ผมตายจริง ๆ นะ”

จู้อวี่ถงไม่ได้ตอบคำพูดของเขา แต่พอก้มลงก็เห็นคราบฝุ่นที่เข่ากางเกงสูทหรูของเขา เห็นได้ชัดว่าเพราะรู้ว่าเธอหายไป เขาจึงรีบร้อนออกตามหา และตอนเข้ามาในบ้านก็เผลอล้มไปครั้งหนึ่ง

ชั่วขณะหนึ่ง เธอกลับไม่รู้จะพูดอะไรดี

เธอหายไปแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น เขาก็ร้อนใจถึงขนาดนี้แล้ว

ถ้าอีกไม่นานเขาพบว่าเธอหายไปตลอดกาลล่ะ?

แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไป?

พฤติกรรมของสือเยี่ยนจิ่นมักทำให้เธอรู้สึกว่าเขายังรักเธอมาก แต่คนที่ไปพัวพันกับคนอื่นก็เป็นเขาเหมือนกัน

“ฉันไม่ได้โกรธ งานสำคัญกว่า”

เธอส่ายหน้า เหมือนท่าทีของเขาจะไม่สำคัญสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว แต่คำพูดสั้น ๆ ไม่กี่คำนั้นกลับทำให้ในใจเขาพลันเกิดความไม่สบายใจวาบขึ้นมา เขาจึงรีบโต้กลับทันทีว่า “ไม่ งานไม่สำคัญ อะไรก็ไม่สำคัญ เรื่องไหนในโลกนี้ก็ไม่สำคัญเท่าคุณ”

เขากอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเพียงแค่ปล่อยมือเธอก็จะหายไป “อาอวี่ ถ้าผมทำอะไรผิด คุณจะตีจะด่าผมก็ได้ แต่อย่าทิ้งผมไป…”

ท่าทางสะอื้นอย่างอ่อนแรงของเขา ถ้าเป็นคนอื่นเห็นก็คงอดสงสารไม่ได้ แต่เธอกลับเพียงยื่นมือไปผลักเขาออก “ฉันเหนื่อยแล้ว จะพักแล้ว”

“ได้ ๆ งั้นเราไปนอนกันเถอะ”

ในตอนนี้สือเยี่ยนจิ่นจะกล้าขัดคำพูดของจู้อวี่ถงได้อย่างไร แน่นอนว่าเธอพูดอะไร เขาก็ทำตามนั้น

ช่วงต่อจากนั้นเขาก็อยู่บ้านคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ ไม่ออกไปไหนเลย จนกระทั่งวันหนึ่งเขาก็ได้รับสายโทรศัพท์เข้ามาอย่างกะทันหัน

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาในทันที

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขามักจะแอบโทรศัพท์กับคนอื่นลับหลังเธอทุกวัน คิดว่าตัวเองแนบเนียนแล้ว และในตอนดึกก็ยังแอบย่องออกจากบ้านอีกด้วย

จนกระทั่งวันหนึ่ง เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มกำลังจะแต่งงาน เลยตั้งใจจะจัดปาร์ตี้ก่อนแต่งงาน และตามตื๊อเชิญสือเยี่ยนจิ่นให้มาร่วมงานหลายครั้ง

ตั้งแต่แต่งงานมา เพื่อจะอยู่เป็นเพื่อนจู้อวี่ถง สือเยี่ยนจิ่นก็ปฏิเสธงานสังสรรค์ทั้งหมด รวมถึงการนัดพบกับกลุ่มเพื่อนสนิทในวงการด้วย

ปกติแล้วเขาจะไม่ไป แต่พอเห็นว่าช่วงนี้จู้อวี่ถงซึม ๆ ไม่ค่อยร่าเริง เขาจึงคิดจะพาเธอออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ เลยทั้งอ้อนทั้งชวน จนพาเธอออกจากบ้านได้

แม้จะบอกว่าเป็นงานสังสรรค์ของเพื่อน ๆ แต่ตลอดทั้งงาน สายตาของสือเยี่ยนจิ่นก็จับจ้องอยู่ที่จู้อวี่ถงตลอดเวลา

เขาไม่กล้าให้เธอดื่มแอลกอฮอล์ จึงสั่งน้ำผลไม้ทั้งหมดของทางร้านมา แล้วลองชิมทีละอย่าง ก่อนจะเลือกแบบที่เธอชอบที่สุดมาวางไว้ตรงหน้าเธอ

เขากลัวว่าเธอจะไม่ชอบร่วมวงสนทนาของผู้ชาย แล้วต้องนั่งคนเดียวอย่างเบื่อ ๆ จึงสั่งให้เตรียมของกินเล่นกองโตและอุปกรณ์ไว้ดูซีรีส์มาวางไว้ตรงหน้าเธอ แม้แต่ผลไม้ก็ยังปอกให้เอง แล้ววางไว้ในตำแหน่งที่เธอหยิบถึงได้ง่าย

เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ เขาก็สั่งห้ามทุกคนสูบบุหรี่

เธอชอบความเงียบ เขาก็ให้คนปิดเพลงทั้งหมด

แม้แต่ตอนที่เธอไปห้องน้ำ เขายังรีบตามไปติด ๆ อย่างไม่ห่าง อ้างว่าเพื่อคอยดูแลความปลอดภัย

ทำเอาทุกคนที่เห็นถึงกับอ้าปากค้างกันหมด