กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก! (Ep 8 nc เบาๆ)

ร่างกายอ่อนล้าขยับไปตามแรงกระแทกของคนเด็กกว่า คนรองรับไร้เรี่ยวแรงได้แต่นอนครางเสียงแหบแห้ง จะคลานหนีก็ถูกดึงกลับมา

“อะ อ่าส์ อึก อื้อ...แฮ่กๆ” เสียงครางแหบปนเสียงหอบหนัก ดวงตาเรียวปรือหยาดน้ำตาใกล้ปิดเต็มทน ไม่รู้ว่ามันกระแทกแบบนี้นานแค่ไหน พอสติผมใกล้จะดับ ไอ้ลูคัสก็ทำให้กลับมารับรู้ มันยอมให้ผมได้นอนหลับตามที่ร่างกายต้องการ

จุ๊บๆ ...

ริมฝีปากนุ่มแดงกดจูบตามแผ่นหลังหนา ร่องรอยมากมายถูกมันแต่งแต้มจนแสบไปหมด ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่ามันไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้ไม่รู้จักเหนื่อย เพียงแค่ผลออกไปกินน้ำ ก็กลับมาทำใหม่เหมือนไม่เหนื่อยล้า มีแต่ผมที่เหนื่อยแทบขาดใจ ดีที่มันยังใจดี ป้อนน้ำให้ผมกิน ไม่ยอมให้ผมขาดน้ำตาย

“อิ๊ อ่าส์!” เสียงครางแหบร้องลั่น เมื่อความต้องการแห้งถูกปลดปล่อยไร้น้ำ ร่างกายสั่นเทา น้ำหูน้ำตาไหลเป็นทาง สภาพไม่ต่างจากคนถูกรุมโทรมหลายสิบคน หากถูกแค่เด็กหนุ่มคนเดียวทำ

“ฮึก พะ...อื้อ พอแล้ว” เสียงสั่นสะอื้นเอ่ยขอทั้งน้ำตา แม้มันจะแหบแห้งแทบไม่มีเสียงออกมา แต่มันก็ดังพอให้คนด้านหลังได้ยิน

“พี่อิ่มแล้วหรอ อื้อ แต่ผมยังหิวอยู่เลย อ่า...” เสียงทุ้มเข้มหอบหนักกระซิบข้างหู ฟันคมพลันจับใบหูเบาๆ สร้างความสยิวในช่องท้องน้อย

“อ่าส์ อะ อึก ฮึก...กูเหนื่อย ฮืออ ไม่เอา อะ...แล้ว” เสียงร้องไห้แหบพร่าสะอื้นบอกไม่เต็มเสียง ไอ้คนฟังชะงักนิ่งตกใจไปครู่ เมื่อเห็นผมร้องไห้ออกมาหนัก

“ฮืออ ฮึก ไม่...ฮึก เอาแล้ว”

“ชู่ว์ ไม่เอาก็ไม่เอา ผมหยุดแล้ว พี่อย่าร้องไห้นะ นะครับคนดี ไม่ร้องนะ” เสียงทุ้มเข้มอ่อนโยนเอ่ยปลอบแผ่วเบา ใบหน้าหล่อกดจูบไหล่หนาเบาๆ ก่อนจะผละกายออกช้าๆ

“เฮือก!” พลันความเป็นชายใหญ่ที่เคยคาอยู่ด้านใน ก็ถูกดึงออก น้ำขาวขุ่นไหลย้อนออกมาตามความยาว จนเปื้อนเรียวขา และหยดลงผ้าปูนอนเป็นทางแต่นั่นไม่น่าอาย เท่าช่องทางด้านหลัง ขมิบหาสิ่งที่เคยคาอยู่อย่างโหยหา

“อึก แม่ง” เสียงทุ้มเข้มสบถต่ำในลำคอเบาๆ ฟันคมกัดกรามแน่นข่มความต้องการของตนเอง หลับตาไม่มองสิ่งล่อใจตรงหน้า

“ฮึก ฮืออ ฮึก...” เสียงสะอื้นยังคงดังไม่หยุด จนคนเด็กกว่าต้องดึงให้หันมา ก่อนจะอุ้มผมเข้าเอวแกร่ง จัดท่าทางให้ผมกอดมัน

“ไม่ร้องนะครับ ผมไม่แกล้งพี่แล้ว”

จุ๊บ...

ใบหน้าหล่อของไอ้ลูคัสกดจูบหน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนจะผละกายออกห่าง แล้วยกยิ้มให้กันบางๆ ผมที่อยู่ในอกแกร่ง ได้แต่สะอื้นไห้ตัวสั่น ท่อนแขนไร้เรี่ยวแรงกอดคอแกร่ง มองหน้าไอ้คนตรงหน้าไม่ละสายตา

“มึง ฮึก มันเหี้ย ฮืออ ไอ้เด็กเหี้ย ฮืออ!” เสียงร้องไห้ปนด่าสบถไม่เต็มเสียง คนถูกด่ากลับยกยิ้มขำถูก ด่าจากก่อนหน้านี้ที่เดือดเป็นไฟ เมื่อถูกด่า

“จะมีเมียใคร เหมือนเมียกูมั้ยวะ ที่ร้องไห้ไปด้วย ด่าไปด้วย” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยกับตนเองเบาๆ พลันส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง

ooo

ร่างไร้เรี่ยวแรงนอนหมดสภาพบนผ้าปูนอน นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่ผมขัดใจเรื่องที่นอน ถ้าก่อนหน้านี้เอาเงินที่ไปลงกับขวดเหล้า มาซื้อที่นอนไว้นอน ก็คงไม่ต้องมานอนปวดไปทั้งตัวแบบนี้ แต่ใครจะคิดแหละ ว่าวันหนึ่ง ไอ้ดำนักเลงท้ายวัดอย่างผม จะมาถูกไอ้หมาไซมันกระแทกจนขยับไม่ได้แบบนี้!

“อยากได้อีกหรอ?” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถาม ผมกัดฟันแน่นจ้องหน้ามันอย่างเอาเรื่อง แต่มันก็ทำได้เพียงแค่นั้น เพราะแรงจะพูดยังไม่มี คนบ้าอะไร เอาแม่งทั้งวันทั้งคืนไม่พอ ยังเอาติดกันสองวันสองคืน มันพึ่งปล่อยผม...ตอนไหนวะ

“เดี๋ยวผมลุกไปเอาน้ำให้” มันบอก พลันลุกขึ้นเติมความสูง โดยไม่อายร่างกายเปลือยเปล่าของตนเอง มันลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนผมไปทั้งแบบนั้น ดีที่บ้านหลังนี้ผมอยู่คนเดียว แต่เพราะมีแค่ผมนั่นแหละ มันเลยทำเหี้ยๆแบบนั้นได้ตามใจชอบ!

ไอ้เด็กเหี้ย ไอ้หมาไซหื่นกาม

 แม่ง! ไม่รู้จะด่ามันยังไงแล้วเว้ย!

ผมได้แต่ด่ามันดังก้องในใจ เพราะไม่มีเรี่ยวแรงหรือเสียงจะด่ามัน เพียงไม่นานไอ้ลูคัสก็เดินกลับมา พร้อมแก้วน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว อวดลูคัสน้อย (ที่ไม่น้อย) ของมันต่อหน้าต่อตาผม จนเป็นผมเองที่หันหน้าหนีไปทางอื่น

“อายอะไรพี่ เห็นกันถึงไหนแล้ว” มันว่า พลันย่อกายข้างๆผม พยุงผมขึ้นกินน้ำที่มันเอามาให้

“ผมไม่ใส่อะไรไว้หรอกน้า” มันว่า ผมจ้องหน้ามันหาเรื่อง ไอ้ลูคัสยกยิ้มขำ แล้วเอาน้ำไปดื่มโชว์ ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ ผมจึงยอมอ้าปากกินน้ำนั้นแต่โดยดี ก่อนจะถูกมันวางลงนอนที่เดิม

มันวางแก้วน้ำลงข้างๆผม แล้วเดินไปคว้าผ้าขาวม้ามาพันรอบเอวสอบ กวาดสายตามองไปรอบๆห้อง สีหน้าของมันเหมือนขัดใจอะไรสักอย่าง

มอ...

พลันเสียงร้องของไอ้ทองก็ดังขึ้น ผมเบิกตากว้าง ลืมเรื่องไอ้ทองไปสนิท

“อะ...อึก” ผมพยายามจะลุกขึ้นไปดูมัน เพราะตลอดเวลาที่ถูกไอ้ลูคัสจัดหนัก ไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว รู้แค่ตอนถูกมันเอาท้องฟ้าสว่างแบบนี้ ตอนนี้ก็สว่างเหมือนเดิม หรือเหมือนคืนนั้นวะเอาข้ามวันข้ามคืน

“กี่ อึก วันแล้ววะ” ผมเอ่ยถามเสียงแหบ ไอ้ลูคัสหันมามองผม คิ้วเรียวเข้มยกขึ้นข้างหนึ่ง

“สองวัน”

“!!!” พอมันตอบจบ ดวงตาเรียวเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน

เหี้ย! สองวัน

กูถูกมันเอาสองวัน!!

“มึง อึก ไอ้เด็กบ้า! มึงมันบ้า แค่กๆ” ผมตะโกนด่าทั้งที่ไม่มีเสียง คนฟังยกยิ้มมุมปาก พลันเดินเข้ามาย่อกายตรงหน้ากัน ฝ่ามือหนาเสยครางผมขึ้น

“ก็พี่ดื้อ อยากดื้อก็ต้องโดนแบบนี้แหละ” มันว่า ผมสะบัดหน้าตัวเองออกจากมือหนา จ้องหน้ามันคุกรุ่นไม่พอใจ ไอ้หมาไซยกยิ้มพึงพอใจกับสายตาของผม ก่อนที่เสียงร้องของไอ้ทองจะดังขึ้นอีกครั้ง ดึงสายตาของผมให้หันมองไปทางหน้าต่าง

“ไม่ต้องช่วงหรอก ผมไม่ปล่อยให้เพื่อนรักพี่เป็นอะไรไปหรอกน้า” มันว่า ก่อนจะได้ยินเสียงไม่คุ้นหูดังอยู่ตรงคอกไอ้ทอง

“โทษพี่ทอง ผมรู้ว่าหญ้าแห้งมันไม่ถูกปาก แต่คนอย่างผม มันก็หาได้แค่นี้แหละ เข้าใจกันหน่อยนะ” เสียงนั้นบอกไอ้ทองที่ร้องไม่หยุด เพราะไม่ถูกใจของที่มันหามาให้ จนไอ้ลูคัสต้องเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“กูให้มึงมาดูพี่ทองนะ ไม่ใช่มาทรมาน” เสียงของไอ้ลูคัสตะโกนว่า

“ขอโทษครับคุณลูคัส แต่พี่ทองไม่ยอมกินหญ้าแห้งอ่ะ”

“มึงก็พาไปหาหญ้าสดกินดิวะ หรือต้องให้กูสอน?” คิ้วเรียวเข้มยกขึ้นเชิงคำถาม ไม่รู้ไอ้คนฟังทำหน้ายังไง แต่มีเสียงตอบรับหง่อยๆกลับมา

“ครับ คุณลูคัส” เสียงนั้นตอบกลับมาแผ่วเบา เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงกระดิ่งของไอ้ทองดังออกไปเรื่อยๆ

“อึก มึงจะพาควายกูไปไหน” ผมเอ่ยถามเสียงแหบ ไอ้ลูคัสหันมามองผม แล้วเดินมายืนปรายตามองต่ำมองกัน

“พี่อ่ะ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” มันว่าไม่จริงจัง แล้วย่อกายอุ้มผมขึ้นจากพื้น ทำให้ผ้าห่มที่เคยคลุมกายหล่นลงพื้น ตอนนี้ร่างกายของผมกับมันเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ เพียงแค่คิด ก็รู้สึกสั่นกลัวขึ้นมา

“...ทำไม กลัวผมเอาพี่อีกรอบหรอ?”

“ก็ต้องกลัวดิวะ” ผมตวาดเสียงใส่ ไอ้ลูคัสยกยิ้มขำพลันส่ายหน้าหน่ายๆ แล้วอุ้มผมออกมาจากห้องนอน เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ

“แม่ง ไม่มีที่วางเลย” มันสบถหัวเสียไม่พอใจ พลางวางผมลงช้าๆ จัดให้ผมยืนเกาะตัวมันไว้ เพราะตอนนี้เรี่ยวแรงของผมนั้นไม่มีแม้เพียงนิด โดยมีฝ่ามือหนากอดเอวหนาไว้แนบกายแน่น

“กอดดีๆนะ ผมจะเอาน้ำออกให้”

“ห๊ะ!” ผมร้องท้วงยังไม่ทันจบดี นิ้วเรียวยาวของมันก็สอดเข้ามาในช่องทางหลวง

“อึก ไอ้เด็กเหี้ย อ่า ไอ้ลูคัส อีก อย่า เอานิ้วออกไป อ่าส์ ลูคัส อึก”

“พี่ก็อย่าครางได้มั้ย เดี๋ยวก็โดนจัดหนักอีกรอบหรอก” มันกดเสียงข่มความต้องการของตนเองไว้ ขณะที่นิ้วเรียวกวาดน้ำขาวขุ่น ออกมาจากช่องทางบวม จากการสอดใส่เป็นเวลานาน น้ำขาวขุ่นมากมาย ไหลย้อนออกมาตามเรียวนิ้วของมัน หยดลงพื้นไม้เก่าๆหลายหยด ขาเรียวสั่นไหวแทบยืนไม่อยู่ กว่ามันจะเอาน้ำของมันออกมาจนหมด ผมแทบหยุดหายใจ เพราะไอ้ร่างกายนี้ แม่งดันจดจำสัมผัสของไอ้หมาไซตัวนี้ไปแล้ว! แค่มันสอดนิ้วเข้ามา ก็มีความรู้สึก เสียวซ่านจนน่าอาย

“ว้าว” เสียงอุทานของมันดึงความสนใจของผม ดวงตาเรียวก้มหน้ามองตามสายตาของไอ้ลูคัส ความเป็นชายของผมชูชันตื่นตัวชี้หน้าคนเด็กกว่า อวดความน่าอับอายของผมยิ่งขึ้นไปอีก

+++++++

แบบว่า ถ้าแมวดำลงให้อ่านล่วงหน้าจะดีมั้ย ต้องถามไว้ก่อน เพราะมีคนที่โอเคกับไม่โอเค แมวดำน่าจะปั่นอีบุ๊คไม่ทัน แต่ถ้าอ่านล่วงหน้า ตอนธรรดา3บาท nc4 ราคาจริงๆที่นักเขียนได้รับนั้นไม่เต็มนะ เลยต้องตั้งราคาแพงๆไว้ แต่ราคาที่ลงอ่านล่วงหน้าที่แมวดำจะลง กับตอนที่เขียนจบเรื่องแล้ว มันจะไม่เท่ากัน อาจมากกว่า หรือน้อยกว่า แล้วแต่ราคาอีบุ๊ค ถ้าลงอ่านล่วงหน้า ตอนอ่านฟรีอาจจะเปิดให้อ่านวันเว้นวัน ไม่ได้เปิดทุกวัน แต่จะลงอ่านล่วงหน้า 2-3ตอน ยังไงจะรอฟังความคิดเห็นนะคะ