กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก! (Ep 7 nc เบาๆ)

ซ่า!ๆ...

เอวสอบกระแทกกระทั้นเข้าใส่กันรัวเร็ว ทั้งเสียงน้ำกระทบกัน ละเสียงเนื้อกระทบเนื้อ มันดังน่าอาย ถ้าเกิดมาใครเดินเข้ามาตอนนี้ คงได้ยินเสียงแปลกๆนี่แน่

“อะๆ อึก อื้อ!” ฝ่ามือหนาจับปลายคางหันไปรับจูบ ลิ้นร้อนสอดเข้ากวาดต้อนในโพรงปาก หยอกล้อกวาดน้ำหวานดื่มกิน ฝ่ามืออีกข้างนั้นก็พลันรูดชักนำความต้องการ

ตั่บตั่บตั่บ!...

แก้มก้นสีช็อกโกแลตเด้งรับแรงกระแทก แท่งร้อนสอดใส่เข้ามาหนักหน่วงจนขาสั่น ดีที่ไอ้ลูคัสประคองไว้

“เฮือก!” ร่างกายหนาสั่นเกร็ง เมื่อความต้องการถึงฝั่งปรารถนา ช่องทางด้านหลังบีบรัดแก่นกายใหญ่ของไอ้ลูคัสแน่น

“อึก!” คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันแน่น พร้อมความอุ่นร้อนที่ไหลเข้ามาในกาย มันกดเน้นลึกจนหายใจหอบ ร่างกายผมช้าวาบเพราะความเสียวซ่าน ดวงตาเรียวเหม่อลอยไม่รับรู้อะไร เพราะสติมันขาวโพลนไปหมด

“...อื้อ แฮ่กๆ” เสียงครางแผ่วเบา พร้อมเสียงหอบหายใจหนัก รีบโกยเอาอากาศเข้าปอด เมื่อไอ้เด็กเหี้ยยอมปล่อยผมให้เป็นอิสระ แต่ใบหน้าของเรานั้นยังคงอยู่ใกล้กัน แววตาคมคู่นั้นมองสบตาผมไม่ละสายตา แววตาที่มันมองผม เหมือนมีความรู้สึกอะไรบางอย่าง ที่มันชวนให้ในอก มันรู้สึกวูบวาบ เหมือนมีอะไรมีกวนใจ

“ผมขออีกรอบนะ” เสียงแผ่วเบาเอ่ยขอ ใบหน้าหล่อเรื่อยเข้ามาจะกดจูบอีกครั้ง ผมที่พึ่งได้สติเบิกตากว้าง ใช้แรงทั้งหมดดันอกแกร่งของไอ้ลูกหมาไซบีเรียนออก

ผลัวะ!...

ก่อนจะชกหน้ามันไปเต็มแรง จ้องมันตาเขียวด้วยแรงอารมณ์

“ชกกันทำไมเนี่ย” มันหันมาถาม ฝ่ามือหนากุมแก้มข้างที่ถูกต่อยไว้แน่น ผมกัดฟันแน่น พยายามกดอารมณ์คุกรุ่นของตนเองไว้

“มึง!” เสียงทุ้มกดต่ำในลำคอหนา เหมือนไอ้เด็กเหี้ยมันจะรู้แล้วว่าถูกชกเพราะอะไร แต่มันกลับไม่สำนึก ลิ้นร้อนเลียมุมปาก

“มึงมัน ไอ้เด็กเหี้ย” เสียงไม่พอใจด่ามันออกไป ไอ้เด็กตรงหน้าไหวไหล่ไม่สนใจคำด่าของผม แล้วเดินเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ ผมเดินหนีห่างออกมา ไม่ไว้ใจกับสายตาเจ้าเล่ห์ของมัน แต่ทางหนีของผมนั้นก็ถูกร่างของไอ้ทองกั้นทางหนีไว้ จึงทำให้ตอนนี้ผมอยู่ในวงแขนแกร่งของไอ้ลูคัส ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามเอวหนา หยุดที่แก้มก้นแน่น บีบนวดมันมือไม่สนใจเจ้าของกาย

“พี่โกรธ ที่ผมเสร็จใน หรอ?” มันถามพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ผมกัดฟันแน่น จ้องหน้าไอ้เด็กเหี้ยตรงหน้า

แม่งเอ๊ย!

ได้แต่สบถหัวเสีย แล้วดันมันออกไปไกลๆ หันมองหาผ้าขาวม้าที่มันลอยไปติดกอไผ่ คว้ามาพันรอบเอวไว้แน่น แล้วรีบเดินขึ้นจากคลอง ทิ้งไอ้ผู้สมรู้ร่วนคิดไว้กับเจ้านายใหม่ของมัน ให้ความร่วมมือดีนัก ให้มันพากลับบ้านแล้วกัน!

ขาแกร่งก้าวเดินไปตามทางรีบร้อน ใจมันเต้นรัวอยากถึงบ้านเร็วๆ เมื่อมีถึงก็รีบขึ้นบ้าน ตรงเข้าไปคว้ายาคุมฉุกเฉิน ที่ไอ้เด็กเหี้ยมันซื้อมาให้ แกะเม็ดยาแล้วตบเข้าปากกลืนทันที มือเรียวก็พลันกำแน่น โมโหที่ผมทำอะไรไม่ได้ ทำไมถึงขัดขืนมันไม่ได้เลย ต้องเสร็จมันทุกครั้งที่มันแตะต้องร่างกายนี้ ไหนจะใบหน้ากวนตีนนั้นอีก มันคงเห็นผมเป็นแค่ของเล่น ถึงได้ทำเรื่องเหี้ยๆแบบนี้!

“กูไม่ยอมเป็นของเล่นให้มึง ทำตามใจหรอก!” ผมสบถเสียงดังลั่น ก่อนจะหันเพื่อออกจากห้องนอน แต่พอหันมา ก็เจอไอ้เด็กเหี้ยมันยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองอยู่ มันมาตอนไหนวะ!

“มึง...มาตอนไหน” ผมเอ่ยถามไม่เต็มเสียง ไอ้ลูคัสยกยิ้มมุมปาก แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้

“ก็มาทัน ได้ยินพี่บ่นนั่นแหละ” มันบอกพร้อมรอยยิ้ม ผมเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเชิดหน้าสู้มัน ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมมัน!

“อย่าคิดว่ามึงจะเล่นได้ฝ่ายเดียวนะเว้ย” ผมเอ่ย ไอ้ลูคัสขำพลันส่ายหน้าเบาๆ

“เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะพี่ไม่ใช่หรอ ที่มาวางยาผมก่อน?” มันบอก ผมนิ่งไปครู่ เถียงมันไม่ออก แต่ด้วยศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จึงไม่ยอมง่ายๆ

“แต่คืนนั้น มึงก็ได้กำไรไปแล้วนิ จะมาวุ่นวายอะไรกับกูวะ บอกไว้ก่อนเลยนะ ว่ากูไม่ยอมเป็นของเล่นให้มึงระบายความเงี่ยน”

“ผมเงี่ยน พี่ก็เงี่ยน เราสองคนได้ปลดปล่อย วินๆกันทั้งคู่” มันบอกพร้อมไหวไหล่ชิลๆ แต่ผมไม่ชิล! ผมไม่เล่นด้วย!

“ไอ้เด็กเหี้ย!” ผมสบถเสียงดังลั่น พุ่งเข้าไปหมายจะชกหน้ามัน แต่ครั้งนี้มันหลบได้ มือหนาจับข้อมือผมแน่น พลันบิดข้อมือไพล่หลัง แล้วดันผมติดฝาบ้าน

“อึก!”

“ผมยอมให้พี่ทำตามใจเต็มที่เลย แต่...” มันเว้นช่องว่างไว้ จากแววตาขี้เล่น ตอนนี้กลับดูน่ากลัว ไม่มีความล้อเล่นในแววตาของมัน

“ถ้ามันมากเกินไป ผมก็ไม่ทนเหมือนกัน” มันกดเสียงต่ำในลำคอ ผมกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน

“แน่จริงก็มาชกกันตัวๆดิวะ! คิดว่ากูกลัวมึงหรือไง!” ผมขึ้นเสียงใส่มัน พยายามดิ้นรนให้หลุดจากไอ้เวรนี่

มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ!

ถ้าคิดว่ากูจะยอมให้มึงเล่นอยู่ฝ่ายเดียว

 มึงคิดผิด!!

“ไอ้หมาไซ คนอย่างมึง ก็เหมาะที่กูจะเรียกว่าไอ้เด็กเหี้ยแล้ว! ไอ้เด็กมีพ่อแม่ แต่พ่อแม่ไม่สนใจ!!” เสียงไม่พอใจสบถดังลั่น ผมด่ามันด้วยแรงอารมณ์ แต่สิ่งที่ผมสบถด่ามันออกไปนั้น ทำให้มันไม่พอใจ ฝ่ามือหนาข้างที่ว่าง บีบลำคอด้านหลังของผมแน่น แรงบีบของมันทำให้ผมเจ็บร้าว สีหน้าของไอ้ลูคัส จากที่เคยยิ้มกวนตีน ตอนนี้มันมืดลงจนน่ากลัว

“อย่าทำให้ผมโมโห” เสียงกดต่ำเอ่ยบอกกัน ผมกัดฟันแค้นใจ อารมณ์คุกรุ่นมันเหนือกว่าอะไร

“ทำไม แทงใจ อึก ดำมึงหรอ? ไอ้ลูก พ่อ แม่ ไม่รัก!” เพราะความอยากเอาชนะ ทำไมผมเอ่ยคำพูดเลวร้ายแบบนั้นออกไป สิ่งที่ผมพูดนั้นทำให้ไอ้เด็กลูคัสนิ่งไปครู่ใหญ่

“ผมเตือนพี่แล้วนะ” เสียงทุ้มเข้มกดต่ำในลำคอแกร่ง

“อะ อึก ไอ้เด็กเหี้ย! ปล่อยกู อึก ไอ้หมาไซ! มึงปล่อยกูนะเว้ย!!” เสียงดังลั่นบ้านสบถด่ามัน ขณะที่ถูกมันลากเข้าห้องนอน

ตุบ!...

ร่างทั้งร่างถูกไอ้ลูคัสเหวี่ยงลงพื้นไม้ แม้มันจะมีผ้าที่ใช้ปูนนอนรองรับ แต่มันก็ไม่ช่วยอะไร

“มึงจะทำอะไร” เสียงสั่นเอ่ยถาม เมื่อไอ้ลูคัสเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“ปราบพยศแมวดื้อ” มันบอกเสียงเย็น แววตาเรียบนิ่ง ไม่สามารถอ่านความคิดหรือความรู้สึกของมันได้

ไม่ดิ ผมต้องหนี

 ต้องรับหนีตอนที่มีโอกาส

ก่อนที่จะหนีไม่ได้!

สิ้นความคิด ผมคลานเพื่อจะหนีมัน แต่ก็ถูกมือหนาจับข้อเท้า ลากกลับมาที่เดิม ตอนนี้ผ้าปูนอนยับไม่เหลือชิ้นดี เกิดการสู้ไม่ยอมจนฝ่ามือผมตบเข้าข้างแก้มไอ้ลูคัส ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ

“...” ลิ้นร้อนดันกระพุ้งแก้มข่มความคุกรุ่นไว้ แต่แววตาของมันตอนนี้ดูน่ากลัวมาก มากจนผมตัวสั่นเทา ตั้งแต่เกิดมา ผมต่อยตีกับคนเขาไปทั่ว ผ่านมีดผาหน้าไม้ก็เยอะ แต่ไม่เคยรู้สึกกลัวเท่าตอนนี้ กับแค่สายตาของมันที่มองมา แค่นั้น แค่มันจ้องมองมาร่างกายก็ขยับไม่ได้

“มึง ฮึก...” เสียงสั่นเอ่ยไม่เต็มเสียง ไอ้ลูคัสนิ่งไม่ตอบอะไร มันนิ่งมากจนผมกลัวตัวสั่น มือเรียวจับท่อนแขนแกร่งแน่น ดวงตาสั่นไหวมองไอ้เด็กเหี้ยไม่ละสายตา

ooo

พั่บพั่บพั่บ!...

เอวสอบกระแทกหนักหน่วงเข้าออกรุนแรง ร่างกายอ่อนล้าขยับโยกไปตามแรงของมัน กายแกร่งเด้งสวนขึ้น กดเน้นจุดกระสันย้ำๆ เหมือนต้องการให้ผมขาดใจตาย เพราะความเสียวกระสัน

“อ่าส์ อะ อื้อ! อ้าง อิ๊!” ดวงตาเรียวเหม่อลอย สมองขาวโพลนด้วยความสยิวทั่วร่างกาย แท่นร้อนขนาดใหญ่สอดกระแทกหนักๆ ถี่รัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง ฝ่ามือเรียวทั้งสองข้างยันอกแกร่งไว้ มีแต่เอวของไอ้ลูคัสที่เด้งสวนขึ้น ตอกใส่กันรัวๆ

“อ่า ซี๊ด พึ่งเอากันเมื่อกี้แท้ๆ ทำไมมันยังแน่นอยู่เลย” เสียงหอบหนักเอ่ยต่ำในลำคอแกร่ง ริมฝีปากนุ่มขบเม้มเม็ดกาแฟบวมช้ำ

“อ๊ะ! อื้อ อ่าส์...อิ๊” เสียงครางกระสันไร้สติตอบโต้ได้เพียงแค่นั้น มีเพียงเสียงครวญครางดังปนเสียงเนื้อกระทบเนื้อ บ้านพื้นไม้สั่นไหวไปตามเรี่ยวแรงที่มันกระแทกใส่กัน เอวสอบกระแทกย้ำอยู่จุดเดิม อีกเพียงนิดเดียว อีกนิดเดียวผมก็จะถึงฝัง แต่ความต้องการนั้น ก็ต้องหยุดลง เมื่อไอ้ลูคัสไม่ยอมให้ผมเสร็จ

“อึก ทำไม ฮึก...ไม่ให้กู อื้อ” เสียงสะอื้นสั่นถูกปากนุ่มกดจูบปิด ลิ้นร้อนสอดเข้าโพรงปาก กวาดน้ำหวานในปากอุ่นดื่มกินอย่างกระหาย คนสติไม่ครบแบบผม จูบตอบไล่ต้อนลิ้นร้อน เกี่ยวตวัดกันจนน้ำใสไหลย้อนมุมปาก พลันสะดุ้งสุดตัว เมื่อเอวสอบกระแทกส่วนขึ้น หัวปลายแดงกดลึกเข้ามาในช่องทาง กดแช่จุดกระสันไว้แน่น มันจุกเสียดในช่องทางจนหายใจไม่ออก ดวงตาเหลือกลอย พร้อมความรู้สึกแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ร่างกายกระตุกแกร่งหลายครั้ง เสร็จทั้งที่ไม่มีอะไรออกมา ช่องทางบีบรัดแก่นกายใหญ่ไม่ยอมให้มันเอาออก

“อึก!” คิ้วเรียวเข้มขมวดแน่น สีหน้ามันทรมาน แต่แววตานั้นพึงพอใจกับความเสียว พลันความอุ่นร้อนไหลเข้ามาในช่องทาง ดันน้ำขาวขุ่นของเก่าออก จนไหลย้อนอาบแก่นกายใหญ่ และเปื้อนเรียวขา หยดลงบนพื้นไม้แข็ง

“อึก อื้อ...อ่าส์” ร่างกายสั่นกระตุกหายครั้ง ข้างแก้มอ่อนล้าแนบอกแกร่งเปลือยเปล่า นอนกระตุกหายใจหอบ

“อะ...อึก อื้อ” คิ้วเรียวเข้มขมวดแน่น สันกรามขึ้นนูน ฝ่ามือหนาบีบแก้มก้นแน่นมือจนขึ้นรอย ร่างกายสีแทนคล้ำขึ้นรอยแดงเป็นจุด รอยฟันตามไหล่หนา ลำคอ หน้าอก แก้มก้น มันรู้สึกแสบร้อน แต่มันไม่มีเรี่ยวแรงพอจะขยับไปไหน

“...พี่อยากดื้อหรือกระทืบถามยังไงก็ได้” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยกระซิบข้างหู ผมที่ใกล้หมดสติปรือตาอ่อนล้าเต็มที่ฟัง

“แต่ให้มันมีขอบเขต เพราะผมไม่ใจดี เหมือนไอ้คิง” เสียงเย็นเอ่ยบอก ก่อนที่ความทรมานของบทกามเร่าร้อน จะถูกไอ้ลูคัสกระแทกกระทั้นเข้าใส่กันไม่ยั้งทั้งคืน ทั้งเช้า กลางวัน เย็น...