กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก! (Ep 9)

เกือบอาทิตย์ที่ผมเหมือนคนเป็นอัมพาต ที่ต้องมีไอ้เด็กหน้าไม่อายมันคอยดูแลอยู่ข้างๆ แถมเพิ่มมาอีกคน คือไอ้เด็กหน้าใสที่มีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา มันชื่อไอ้เป้ เป็นคนของไอ้ลูคัส มันรับหน้าที่กวาดถูบ้าน หุงข้าวปลาอาหาร ดูแลไอ้ทอง ส่วนไอ้ตัวการของเรื่อง มีหน้าที่แค่...กวนตีนผม!

“อ่ะ ไอ้เวร เอานิ้วมึงออกไป” ผมกัดฟันแน่น จ้องไอ้เด็กเหี้ยลูคัสตาเขียว ไม่พอใจที่มันเอาแต่ลูบคลำ ลวนลามร่างกายของผม ตอนนี้แม่งเอานิ้วสอดเข้ามาใน... ตรงนั้นแหละ! ไม่ต้องรู้มากหรอก!

“ก็มันฟิน” ไอ้เด็กหน้าไม่อายเถียงกลับตาใส ผมกัดฟันแน่นไม่พอใจ ไอ้คนถูกด่าไม่สนใจฟัง ขยับนิ้วเข้าออก ไอ้ผมจะนอนก็ถูกมันกวนอยู่แบบนั้น จนเริ่มรำคาญ

ปึก!...

เท้าหนักถีบหน้าท้องแกร่งเต็มแรง ถีบจนมันกระเด็นออกห่าง ใบหน้าหล่อนิ่วหน้าเจ็บ คนกระทำอย่างผมได้แต่มองมัน ก่อนจะอมยิ้มขำ

“ถีบผัวแบบนี้มันบาปนะ” มันว่า ผมถลึงตาใส่มันไม่พอใจ เมื่อไอ้หมานี่มันเอ่ยคำพูดบ้าๆ ออกมา

“ใครเมียมึง”

“ก็พี่ไงเมียผม เอากันจนเดินแทบไม่ได้ แบบนี้ไม่เรียกผัวเมียหรอ?” มันถามหน้าซื่อตาใส ผมกัดฟันข่มความคุกรุ่นไว้ อยากเอามือฟาดมันสักที แต่ก็กลัวว่ามันจะสวนกลับด้วยอย่างอื่น เลยได้แต่เก็บความคุกรุ่นไว้ในใจ แล้วชูนิ้วกลางให้มัน ก่อนจะล้มตัวลงนอนตามเดิม ดึงผ้าห่มมาม้วนกายจนเป็นก้อน ปกป้องตัวเองไม่ให้มันทำอะไรได้

“อึก ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“หัวเราะอะไร!” ผมหันไปตวาดเสียงใส่มัน ไอ้หมาไซตัวใหญ่นั่งขำกับสิ่งที่ผมทำ พลันเท้าคางนั่งมองกันไม่ละสายตา

“แล้วพี่ทำอะไร” มันถามกลับ ผมเม้มริมฝีปากแน่น หันหน้าไม่มองมัน

แม่ง กวนตีน!

ooo

เช้านี้ผมรีบตื่นแต่เช้าเพราะหยุดงานมาเกือบอาทิตย์ กลัวว่าพอไปทำงาน พ่อเลี้ยงอาจจะไล่ผมออก แต่พอมาถึง ก็เจอคนที่หยุดงานไปเกือบอาทิตย์เหมือนผม ทางนั้นกลับมาพร้อมสภาพไม่ต่างกัน เหี้ย เพื่อนกูมันก็โดนหนักเหมือนกันนี่หว่า แต่ดูจากสภาพแล้ว ผมน่าจะโดนหนักกว่า

“วันนี้แดดร้อนมากเลยนะคะ พี่ลูคัสไม่ร้อนหรอ มาเดินตากแดดทำไม พี่เป็นเพื่อนลูกชายเจ้าของไร่ ไม่ใช่ลูกจ้างนะคะ ไม่ต้องมาทำงานตากแดดแบบนี้หรอก” เสียงของจิ๊บลูกสาวผู้ใหญ่บ้านเอ่ยถาม ช่วงนี้เธอมาก่อกวนอยู่รอบๆ ตัวไอ้ลูคัสไม่หยุด เห็นแล้วรู้สึกรำคาญลูกตาฉิบ

“คุณจิ๊บครับ มาก่อกวนแบบนี้ไม่ดีนะครับ” เสียงคนงานคนหนึ่งเอ่ยทัก จงใจกวนเด็กสาวผิวขาวหน้าตาน่ารัก จิ๊บหันขวับมาจ้องหน้าคนทัก สายตาเอาเรื่องไม่พอใจจ้องมองคนพูด

“แล้วพี่เสือกอะไรด้วย ฉันก่อกวนพี่ลูคัส ไม่ได้ก่อกวนพี่สักนิด” จิ๊บเอ่ยบอก เธอเชิดหน้าเถียงออกไป ทำให้คนงานคนนั้นหน้าชา คนฟังอย่างผมรู้สึกคิ้วกระตุก ที่เด็กอายุน้อยกว่าเอ่ยคำพูดแบบนั้นใส่คนอายุมากกว่า

“แหม ถ้าไปเรียนถึงในมงในเมืองแล้วกลับมาบ้าน แสดงนิสัยแบบนี้ กูไม่ให้ลูกกูไปเรียนหรอก” ผมเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่มันดันไปกระทบอีกคน จนจิ๊บหันขวับมาจ้องผมตาเขียว

“พี่ดำ ถ้าอยากว่าฉันก็ว่า อย่าลอบกัด เหมือนหมาแบบนี้”

“โธ่ ใครอยากไปว่าคุณหนูตีนแดง ที่เดินออกจากบ้านที ก็ต้องมีคนคอยถือร่มให้ บ้าหรือเปล่า ใส่ส้นสูงมาเดินในไร่ คนสติดีที่ไหนเขาทำกัน” คำพูดสุดท้ายของผมเอ่ยเบาๆ แต่ก็จงใจให้เด็กสาวได้ยิน ซึ่งมันก็ทำให้จิ๊บเลือดขึ้นหน้า เม้มริมฝีปากแน่น จ้องผมด้วยสายตาเอาเรื่อง

“พี่อยากมีเรื่องกับพ่อฉันหรอ”

“พี่ก็แค่เด็กวัด ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ถ้ามันจะมีเรื่อง ก็คงไม่ลำบากใครเขาหรอก” ผมตอบออกไปจริงจัง ทำให้จิ๊บเริ่มทนไม่ไหว มือบางสวยกำแน่น จ้องผมตาเขียว

เด็กอะไร

นิสัยแย่กว่าไอ้เด็กเหี้ยลูคัสอีก

“พี่ว่าจิ๊บกลับไปเถอะ ถ้ามันร้อนขนาดนั้น” เสียงของไอ้ลูคัสเอ่ยบอก ทำให้จิ๊บหันมองพร้อมทำหน้างอน

“พี่ลูคัสอ่ะ ทำไมต้องไล่จิ๊บด้วย จิ๊บแค่อยากอยู่กับพี่” ร่างเล็กเข้าไปกอดท่อนแขนแกร่งอ้อน ไอ้ลูคัสยกยิ้มฝืนทนให้ โดยที่หญิงสาวไม่รู้เลย ว่ามันแค่ยิ้มการค้าเท่านั้น

“พี่ลูคัสร้อนมั้ย น้ำเย็นๆนะคะ” เสียงหวานแสบแก้วหูเอ่ยบอก ยิ่งเห็นยิ่งหมั่นไส้ มันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ที่เห็นข้างๆมันมีผู้หญิงเกาะแขนเกาะขา อยากเข้าไปกระชากออก แล้วเหวี่ยงลงคลองใกล้ๆ หรือให้ไอ้ทองวิ่งไล่ขวิดดี ไม่ว่าจะคิดแบบไหน ก็รู้สึกสนุกทุกอย่าง แต่พอหันไปทางไอ้มะขาม ทางนั้นเองก็ดูเหมือนจะมีเรื่องเหมือนกัน เมื่อสาวชื่อจีน่าออดอ้อนคุณคิงไม่หยุด แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน สีหน้าของเพื่อนผมตอนนี้ มันดูเหมือนจะฆ่าคนได้

“เพื่อนพี่หึงเพื่อนผมใช่มั้ย” เสียงทุ้มเข้มกระซิบข้างหู

“อื้ม มันน่าจะหึง” ผมก็เออออไปตามเสียงนั้น กว่าจะรู้ตัว ก็ตอนที่ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอ พอหันไปก็เจอไอ้หมาไซตัวใหญ่ ยกยิ้มอยู่ข้างๆ โดยทิ้งให้จิ๊บหัวเสียกับอากาศร้อน

“ทำบ้าอะไรวะ เข้ามาใกล้กูทำไม”

“ก็หน้าพี่ตอนมองจิ๊บ มันเหมือนหน้าเพื่อนพี่เลย หึง หวง” มันบอกพร้อมรอยยิ้มกวน ผมถลึงตาใส่ไม่พอใจมัน ไอ้ลูคัสยกยิ้มกว้างพอใจ มันดูจะสนุกทุกครั้งที่ถูกผมมองด้วยสายตาแบบนี้ หรือไอ้บ้านี่มันโรคจิตวะ

“กูไม่มีทาง หึง หวง มึง” ผมบอกมันเสียงชัดเจน เน้นคำให้มันได้ยินอย่างชัดเจน ไอ้ลูคัสไม่ได้ว่าอะไร ทำเพียงยกยิ้มขำพอใจ ก่อนจะผละกายออกห่าง แล้วเดินไปหาเพื่อนมันพร้อมอาลมดี อาลมดีบ้าบออะไรของมันวะ! หรือเพราะมีสาวมาเกาะแขนเกาะขา เลยทำให้มันอารมณ์ดี แม่ง หงุดหงิดเว้ย!

หลังจากเลิกงานช่วงเย็น ผมรีบหนีออกมาโดยไม่บอกใคร เพราะต้องการไปที่ร้านพี่แมน ร่างกายมันต้องการเหล้า ผมไม่ได้ดื่มเที่ยวมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น ก็ไม่ได้มาร้านพี่แมนอีกเลย มันคิดถึงของนุ่มๆที่เคยบีบนวด

“พี่แมน! ไอ้ดำคนนี้คิดถึงจัดๆ” เมื่อลงจากรถได้ ผมก็รีบตรงเข้าไปอ้าแขน จะเข้าไปกอดพี่แมนเจ้าของร้านสุดหล่อ ผู้มีใบหน้าโหดร้าย แต่นิสัยน่ารักน่ากอด

“ไอ้ดำ มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเลย” พี่แมนรีบเอ่ยห้ามเสียงเข้ม แววตาของพี่ชายคนนี้ที่มองน้องชาย (?) อย่างผม เหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรสักอย่าง

“พี่เป็นไรวะ”

“เพราะมึงนั่นแหละ สร้างเรื่องให้ร้านกูเกือบถูกปิด” พี่แมนบอก ผมเอียงหน้ามองไม่เข้าใจ

“ไม่ต้องมาไม่เข้าใจเลย” ฝ่ามือหนาตบหัวผมไม่จริงจัง ผมที่ไม่เข้าใจเรื่องราว ก็ได้แต่เก่าหัวงงๆ มองพี่แมนตาใส ไอ้พี่แมนมองซ้ายขวาว่ามีใครอยู่ใกล้มั้ย ก่อนจะเข้ามากระซิบข้างหู เหมือนกลัวใครจะมาได้ยินเรื่องที่จะพูด

“ก็ผัวมึงอ่ะ ส่งคนมาพังร้านกู แถมขู่กูด้วย ว่าถ้ามึงมาแดกเหล้าที่นี่เมื่อไหร่ ให้ไล่มึงกลับบ้าน ถ้าผัวมึงรู้ว่ามึงมานั่งแดกเหล้าร้านกูเมื่อไหร่ มันจะส่งคนมาปิดร้านเหล้ากู” ผมนิ่งค้างกับคำพูดของพี่แมน ดวงตาเรียวเบิกกว้าง ตกใจกับคำพูดของพี่แมน ไอ้เด็กเหี้ยนั้น มันมาขู่พี่แมนไว้หรอวะ แถมยังบอกว่าผมเป็น เมียมัน!

“พี่พูดอะไร ใครผัวผม”

“ก็ได้เด็กที่มึงจ้างเด็กในร้านกูไปวางยามันไง” พี่แมนบอก ผมเม้มริมฝีปากแน่น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“มึงรีบไปเลย เดี๋ยวมันมาเห็น แล้วร้านกูจะซวย ไหนจะเพื่อนมันที่ชื่อคิงอะไรนั้นอีก แม่งมีแต่เด็กน่ากลัวทั้งนั้น” พี่แมนว่าพลันทำท่าทางหวาดกลัว แต่คนที่ได้ฟังอย่างผมนั้น อึ้งค้างไปแล้ว ไม่คิดว่ามันจะกล้าทำแบบนี้

“เหี้ยเอ๊ย!” ผมได้แต่สบถเสียงลอดไรฟัน ฝ่ามือเรียวเสยผมขึ้นลวกๆ เพราะไม่มีที่กินเหล้าแล้ว จึงต้องจำใจกลับบ้าน ด้วยอารมณ์คุกรุ่น

พอมาถึงบ้าน ก็เจอไอ้ลูคัสยืนกอดอกยกยิ้มเหมือนรู้อยู่แล้ว มันยืนรออยู่หน้าบ้าน ในมือหนาถือขวดเหล้าแดงยี่ห้อดัง ก่อนจะยกขึ้นโชว์

“ผมรอพี่อยู่” มันบอก ไอ้ผมที่เป็นคอเหล้าอยู่แล้ว ก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จากที่โมโหมันอยู่ ก็พลันหายไป ไม่ได้เห็นแก่เหล้านะ จริงจริ๊ง!

สายตาจริงจังนั่งมองขวดเหล้าแดงตรงหน้า พลันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในโพรงปากมันน้ำลายไหลออกมาไม่หยุด อาการเปรี้ยวปากมันเป็นยังไง ตอนนี้ผมรู้แล้ว

“อ่ะ” มือหนายื่นแก้วเหล้าสีเข้มส่งมาตรงหน้า ผมปรายตาไม่ไว้ใจมองมัน ไอ้ลูคัสยกยิ้มขำเมื่อเห็นสายตาไม่ไว้ใจของผม

“จะกินมั้ยเนี่ย” มันถามพร้อมยิ้มขำ ผมรับคว้าแก้วเหล้านั้นมาถือไว้ มองความเข้มของน้ำในแก้ว ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มไปครึ่งหนึ่ง

“อ่า!” ใบหน้าสุขฉายชัดขึ้น เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติของมัน ความขมบาดลำคอ มันแตกต่างจากเหล้าขาวที่ผมกินมาก แม้จะบางกว่า แต่มันก็มีกลิ่นในแบบของมัน

“หึ” เสียงสบถขำพึงพอใจเอ่ยในลำคอ แล้วยื่นกับแกล้มมาตรงหน้า

“อะไร”

“ถ้าพี่กินแต่ของมึนเมา มันจะไม่ดีต่อร่างกายนะ” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยบอก ผมเม้มริมฝีปากแน่น มองชิ้นหมูย่างในมือของมัน

“จะกินดีๆ หรือให้ผมป้อนด้วยปาก?” มันถามพลันเอียงหน้ามอง ผมชักสีหน้าขัดใจใส่มัน แต่ก็ยื่นหน้าเข้าไปงับหมูย่างที่มันยื่นมาให้ พลันเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าหงุดหงิด โดยมีไอ้หมาไซยิ้มพอใจ และคอยป้อนกับชงเหล้าให้ ต้องยอมรับเลย ว่ามันชงเหล้าได้อร่อยมาก มากจนผมกินไปกี่แก้วก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกมึนหัว จนสายตาพร่าเลือน คงเพราะเริ่มเมาแล้ว

“อึก มึงแม่ง! อึก เป็นเด็กที่เหี้ยมาก! ไอ้หมาไซบีเรียนฮัสกี้” ผมที่เมาแก้มแดงชี้หน้าไอ้เด็กเหี้ยตรงหน้า คนถูกว่ายกคิ้วขึ้นสูงสงสัย

“ไซบีเรียน ฮัสกี้?” มันเอ่ยถามพลันเอียงหน้ามอง ผมกัดฟันแน่นจ้องมันตาเขียว ก่อนจะวางแก้วกระแทกพื้นไม้อย่างแรง แล้วคลานเข้าไปหามัน

“มึงอ่ะ อึก ไปขู่พี่แมนทำไมวะ”

“อ๋อ เรื่องนั้นเอง” มันเอ่ยในลำคอ พลันทำหน้าเหมือนพึ่งนึกออกว่าทำอะไรลงไป

“มึงไม่ต้อง อึก มาอ๋อเลย ทำไมถึงบอก อึก พี่แมนว่ากูเป็นเมียมึง ห๊ะ!” ผมสบถเสียงดังลั่น เสียงยางค้างไม่รู้เรื่องเหวี่ยงใส่มันไม่พอใจ ไอ้หมาไซบีเรียนฮัสกี้ตัวนี้นิ่งไปครู่ ก่อนจะขำออกมา ฝ่ามือหนากระชากผมเข้าไปใกล้ ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันมาก มากจนสัมผัสลมหายใจอุ่นของมันได้

“ก็พี่ เป็นเมียผมจริงๆ” มันว่า พร้อมรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์

“กูไม่ใช่เมียมึง อึก แล้วก็ไม่มีวันเป็นด้วย!” ผมสบถเสียงดังลั่น ทำหน้างอไม่พอใจ

“...ถ้าพี่ไม่ใช่เมียผม แล้วใครเป็น?” มันเอียงหน้าถาม ผมชักสีหน้าหงุดหงิด ไม่พอใจมากที่สุด ภาพของมันที่อยู่กับจิ๊บวันนี้เริ่มฉายเข้ามาในหัว ความรู้สึกหัวร้อนก็พลันเดือดปุดๆ

“ก็จิ๊บอะไรนั้นไง อยากเป็นเมียมึงใจจะขาด! ทำไมมึงไม่เอาทำเมียวะ รับรอง ยอมมึง อึก...ง่ายๆแน่!” สบถเสียงไม่พอใจใส่หน้ามัน ไอ้ลูคัสยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แววตาของมันพลันสั่นไหวแปลกๆ ก่อนที่จะมีแววตาหนึ่งแว็บเข้ามา

“พี่ หึง ผมหรอ?”

“!!!” ดวงตาเรียวเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวกับสิ่งที่มันพูดออกมา ลมหายใจกระตุกหายใจไม่ทั่วท้อง ใบหน้าที่แดงอยู่แล้ว ตอนนี้กับแดงจัดมากขึ้นไปอีก ความรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อมากมายบินอยู่ในท้อง ก่อกวนจนใบหน้าร้อนผ่าว

เหี้ยอะไรวะ กูเป็นอะไร!