(4)เบ้และนางบำเรอ

เบ้และนางบำเรอ

"และเธอก็ต้องอยู่ในสถานะเพื่อน ที่ฉันสามารถเอากับเธอได้"พรึ่บ ! เสื้อเชิ้ตก็ถูกเหวี่ยงลงไปที่พื้น ฉันได้ฟังคำพูดเขาแบบนั้นจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ

"นะ..นายหมายความว่ายังไง"แคว่ก! เสียงเสื้อของฉันที่ถูกกระชากอยากแรงจนขาดวิ่นโดยฝีมือของชายหนุ่มที่ฉันตกหลุมรัก แต่ทว่าตอนนี้เขาทำให้ฉันกลัวเขามาก

"อยะ อย่าทำอะไรแกนเลย"

"สายไปแล้ว..เธอทำให้ฉันหงุดหงิดเพราะฉะนั้นเธอจะต้องรับผิดชอบ!"

"อุ๊ป!"เทมโปคร่อมลงมาบนร่างฉันอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนที่จะใช้ปากประกบริมฝีปากฉันก่อนจะสอดลิ้นร้ายเข้าไป

ลิ้นร้อนเข้าไปกวนวนในช่องปากอย่างอำเภอใจ ขณะที่ฉันพยายามขัดขืนใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบที่หลังเขา แต่ทว่าเขากลับไม่สะทกสะท้านยังคงจูบ ดูด ดุน และขบริมฝีปากจนฉันได้กลิ่นคาวเลือด

"อื้อออ"เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายใจไม่ออกจึงพยายามสะบัดหน้าหนี แต่เหมือนคนบนร่างจะรู้จะผละจูบออกแล้วแสยะยิ้มร้ายกาจ

"ทะ เทมโป..แกนไม่ได้ต้องการแบบนี้"ฉันพยายามอธิบายด้วยน้ำตาคลอเบ้า

"..."เทมโปไม่รู้อะไรได้แต่ใช้สายตาคมกริบจ้องหน้าฉัน ทว่าเขาก็ใช้มือที่ว่างล้วงไปยังแผ่นหลังฉันแล้วปลดตะขอบราเซียแล้วกระชากออกมาอย่างง่ายดาย.

"ว้าย..!"ฉันรีบยกมือปิดหน้าอกทั้งสองทันที

"ฉันคิดว่าจะไม่แตะต้องเธอ เพราะแค่อยากจะเก็บเธอไว้ใช้งาน แต่เมื่อเธอเสนอมาแบบนี้ฉันก็คงต้องสนอง"สิ้นเสียง เทมโปก็ดึงมือฉันที่ปิดเต้าอกทั้งสองออก แล้วโน้มหน้าลงมาตวัดดูด ดุน ยอดปทุมถันทั้งสองข้าง ระหว่างที่ฉันรู้สึกเสียใจ และผิดหวัง เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเมื่อกี้ 'เก็บฉันไว้ใช้งาน' น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลรินออกมา มันเจ็บปวดใจมาก ที่ผ่านมาเขาไม่ได้คบฉันด้วยความจริงใจ เพียงแค่คบฉันไว้ใช้งาน

ฉันนอนนิ่งน้ำตาไหล เจ็บทั้งหัวใจ เจ็บทั้งกายที่โดนชายหนุ่มกระทำรุนแรง และป่าเถื่อนบนร่างกายของฉัน

ปึก ปึก ปึก แรงกระแทกถาโถมเข้ามาไม่ยั้ง จนกระทั่ง.

"อ่า"เสียงครางทุ้งต่ำดังออกมาตามไรฟัน พร้อมกับพ่นน้ำคาวเข้ามาในกายของฉัน

เทมโปถอดท่อนเอ็นออกแล้วลงจากร่างฉันยืนเต็มความสูงข้างโซฟาสายตาจ้องมาที่ฉันที่นอนหืดหอบ ดั่งคนไร้เรี่ยวแรง

"หึ..ต่อไปนี้ถ้าฉันต้องการเอาเธอตอนไหนเธอจะต้องรีบมาให้ฉันเอาทันที"

"ไม่!..."ฉันค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นแล้วหยิบผ้ามาปกปิดร่างกาย

"...มันจบแล้ว"สายตาคมกริบจ้องมองฉันด้วยความดุดัน

"เธอคิดว่ามันจะจบง่าย ๆ ?"มือหนาจับที่ปลายคางของฉันแล้วเชิดขึ้น

"สมใจนายแล้วหนิ..จะเอาอะไรกับแกนอีก"

"เธอยังคงต้องรับใช้ฉันจนกว่าจะเรียนจบ...."เทมโปสะบัดใบหน้าฉันอย่างแรงก่อนที่จะพูดต่อ

"....ถ้าไม่ทำตามคำสั่งฉันครอบครัวเธอเดือดร้อนแน่"ว่าจบ เขาก็หยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ขณะที่ฉันนั่งมองแผ่นหลังเขาด้วยน้ำตาที่ไหลริน มันเจ็บหัวใจแทบจะแหลกสลาย รู้สึกผิดหวังและเสียใจเป็นอย่างมาก

ใช้เวลาไม่นานเทมโปก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพแต่งตัวเรียบร้อย ฉันรีบยกมือปาดน้ำตาระหว่างที่ชายหนุ่มเดินมายังโซฟาที่ฉันนั่งอยู่

"กลับเองได้นะ..."ฉันแหงนหน้ามองเขาด้วยความสะเทือนใจ

"...พอดีฉันมีนัด"ว่าจบเทมโปก็ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วหยิบแบงค์ธนบัตรสีเทาออกมาสามสี่ใบก่อนจะยื่นให้ฉัน

"นี่ค่าแท็กซี่"ฉันเบือนหน้าไปทางอื่นและเลือกที่จะไม่รับ สักพักก็มีเสียงฝึเท้าหนักเดินออกจากห้อง ฉันจึงหันมา ก็เห็นว่าเทมโปออกไปแล้ว เมื่อมองไปยังโต๊ะกระจกก็เห็นเงินวางไว้

"ฮืออออ ฮือออ"ฉันปล่อยโฮออกมาทันที

ปัจจุบัน..

ฉันไม่สามารถขัดขืนหรือหลีกหนีเทมโปได้เลย เนื่องจากครอบครัวของฉันยังต้องพึ่งพาเขา เพราะทางบ้านยังคงมีหนี้ก้อนใหญ่ที่ยังชำระไม่หมด ดังนั้น ฉันก็คงต้องอดทนยอมเป็นเบ้ และนางบำเรอให้เขาจนทุกวันนี้ แต่ถ้าฉันเรียนจบเมื่อไหร่ทุกอย่างก็จบเช่นกัน

ฉันพยายามตั้งใจเรียน เพื่อออกมาจะได้หางานทำในบริษัทดี ๆ ได้เงินเดือนเยอะๆ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระหนี้สินของที่บ้าน

เลิกเรียน ระหว่างที่ฉันออกมาหน้ามอเพื่อมาเรียกแท็กซี่

ปริ๊น! ก็มีเสียงแตรรถคันหรูดังขึ้นจึงหันไปดู ก็พบว่าเป็นรถของเทมโป ซึ่งวันนี้เขาไม่ได้เข้าเรียนเลยตั้งแต่ไปเจอกับน้องดาวเมื่อเช้า

"ขึ้นรถ"เขาลดกระจกลงแล้วตะโกนออกมา ฉันลอบหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย ปัง! พอประตูปิดลง รถคันหรูก็เลื่อนตัวออกมา ในรถฉันไม่ปริปากพูดอะไรเลย ได้แต่มองข้างทางผ่านกระจกใสบาง ๆ จนกระทั่งเสียงทุ้มข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

"วันนี้อาจารย์สั่งงานอะไรบ้าง"ฉันหันไปที่คนพูด

"รายงานธุรกิจsme"ฉันตอบกลับเสียงเรียบ

"คืนนี้นอนค้างที่คอนโดฉัน แล้วทำให้เสร็จด้วย"

"อืม"ฉันตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะไม่สามารถปฏิเสธได้อยู่แล้ว

ฉันนั่งทำงานคนเดียวจนดึกภายในห้องส่วนตัวที่เทมโปจัดไว้ให้ พองานเสร็จเรียบร้อยฉันก็ล้มตัวนอนด้วยความเพลีย จนเช้า ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ฉันสะดุ้งตื่น

"ออร์แกน ตื่นได้แล้ว"

"อือ"ฉันหยัดกายลุกขึ้นอย่างงัวเงีย แต่ก็ส่งเสียงกลับไปให้ข้างนอกรู้

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยฉันก็ออกมาจากห้องก็พบชายหนุ่มใส่ชุดนักศึกษานั่งเลื่อนโทรศัพท์เล่นอยู่บนโซฟา

"ฉันจะแวะไปที่บ้านก่อน"

"งั้นเดี๋ยวแกนขับรถไปมหาลัยเอง"สิ้นเสียง ใบหน้าหล่อเหลาก็หันมาที่ฉันด้วยสายตาคมกริบ

"เธอต้องไปกับฉัน!"แน่นอนว่าฉันขัดคำสั่งเขาไม่ได้อยู่แล้ว เทมโปพาฉันมาที่บ้านก็พบกับอาทอร์ชและอาเรอา ฉันก็ยกมือสวัสดีทันที คุณอาทั้งสองใจดีกับฉันมาก รวมถึงพี่ชายทั้งสองของเทมโปที่ยังพอเห็นหน้าเห็นตากันมา

"เทมโป แวะเอาเสื้อผ้าของใช้ไปให้ทอยที่โรพยาบาลด้วยนะ"พ่อเทมโปพูดขึ้น คนเป็นลูกหันไปที่ท่านด้วยสีหน้าสงสัย.

"พี่ทอยเป็นอะไร"

"ไม่ได้เป็นอะไรหรอก คนที่เป็นคือต้องรักแฟนตาทอย"อันนี้เป็นอาเรอาเป็นคนพูด

"พี่ต้องรัก?"

เทมโปก็ขับรถพาฉันมาที่โรงพยาบาลด้วย สีหน้าเขาดูเป็นห่วงว่าที่พี่สะใภ้อยู่ไม่น้อย พอมาถึง

"มาได้ไงไอ้เทม"เป็นพี่ทอยที่เอ่ยทักเมื่อเห็นน้องชายคนเล็กเดินเข้ามาในห้อง

"สวัสดีครับพี่ต้อง..."เขาไม่ตอบพี่ชายเลือกที่จะทักทายว่าที่พี่สะใภ้ ก่อนจะหันมาที่ฉัน

"...ยืนอยู่ทำไมล่ะ เอาของให้พี่ทอยสิ!"เทมโปตวาดใส้ฉันจนสะดุ้ง จึงรีบยื่นของในมือให้พี่ทอยทันที

"ขอบใจนะ ออร์แกน.."พี่ทอยกล่าวขอบคุณก่อนที่จะแนะนำแฟนของเขาให้ฉันรู้จัก

"...นี่แฟนพี่ ต้องรัก"พอสิ้นเสียงฉันก็รีบยกมือไหว้พี่ต้องรักทันที

"สวัสดีค่ะพี่ต้องรัก หนูออร์แกนนะคะ"พี่ต้องรักคลี่ยิ้มหวานกลับมาก่อนที่จะเอ่ยถามพร้อมเอ่ยชมฉัน

"เป็นเพื่อนเทมโปเหรอ หน้าตาสวยจัง"

"ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ"ฉันตอบกลับพร้อมคลี่ยิ้มหวานให้

"แล้วมาด้วยกันได้ยังไง"อันนี้เป็นพี่ทอยถาม

"เอ่อ..."

"เรียกมาเอา"ฉันตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินคำพูดของเทมโป เขาไม่คิดว่าฉันจะอายบ้างเลยเหรอ

"ไอ้เทมโป!"เป็นพี่ชายที่ตวาดดุน้องชาย

"ตกลงเป็นเพื่อนหรือเป็นแฟนกัน"พี่ต้องรักเป็นคนเอ่ยถาม

"ก็แค่เพื่อน..."เทมโปพูดจบก็หันมาที่ฉันระหว่างที่ก้มหน้าเม้มปากทั้งสองเข้าหากันแน่น

"...ที่เอากันได้"สิ้นเสียง ฉันก็เงยหน้ามองเทมโปที่แสยะยิ้มร้ายใส่ฉัน

"ไอ้น้องเวร!"พี่ทอยสบถด่าออกมาด้วยสีหน้าเอือมระอาพฤติกรรมคำพูดของน้องชายตัวเอง