บทที่ 6 สิ่งที่ทิ้งเอาไว้ต่างหน้า

จักรินกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟาตัวนุ่มด้วยอิริยาบทผ่อนคลาย แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความกำหนัดยิ่งได้จ้องมองสิ่งที่อยู่ในมือ...

แพนตี้ตัวจิ๋วสีขาว

มันคือสิ่งที่ส้มหวานทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า และนั่นทำให้กระสันเสี้ยนทันทีที่ยกมันจรดกับปลายจมูก กลิ่นสาบสาวแบบเดียวกับที่ปากกระด้างลิ้มรส

“อ่า...ส้มหวาน”

ปากกระด้างพึมพำเรียกชื่อหญิงสาวที่อยู่ในห้วงมโน นางแบบสาวที่ถูกเรียกให้มาบำเรอกาม สวยราวกับนางฟ้า ขยับขย่มตอใหญ่ด้วยลีลาเจนจัด แต่เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง

“คุณจักรินขา อูยส์...ยังไม่ออกอีกหรือคะ อ๊า...เดือน อูยส์...เสียวค่ะ”

เดือนรวีนางแบบสาวรับงานนอกสถานที่เป็นประจำถึงกับครางระโหย ดุ้นเนื้ออวบ ใหญ่ ยาว อึดทนสมคำเล่าลือ มือบางล้วงต่ำขยี้เกสรสยิว มันคือการควบขย่ม  ที่เสียวสุดกู่

“ขยับเร็วๆ เร็วอีก...”

ปากกระด้างออกคำสั่ง ขณะที่มือหนาแทบ ไม่สัมผัสจับต้องสตรีเบื้องหน้า ความโอหัง เผด็จการชวนน่าหมั่นไส้ แต่กระนั้นผู้หญิงทุกคนล้วนอยากเล่นกับไฟ

เนื้อผ้าผืนเล็กจรดลงที่ปลายจมูกอีกครั้ง สูดกลิ่นเหล่านั้นอย่างลุ่มหลง ท่อนเนื้อเบ่งบานยิ่งขยายเหยียด เดือนรวีกรีดร้องถูกอกถูกใจ

“อ๊า....คุณจักริน อูยส์ เสียวกลีบมากค่ะ อูยส์ ทำไมใหญ่แบบนี้ อ๊า...”

เช็คเงินสดที่ได้รับ แทบไม่มีความหมายเมื่อเทียบกับการได้ขึ้นมาขย่มบนเนื้อตัวของจักริน เกษมทรัพย์ สายตาคู่คมตวัดจ้องมองใบหน้าเนียนสวย แต่มันถูกซ้อนทับด้วยใบหน้าของหญิงสาวที่ตนเฝ้ารอคอย ที่จะครอบครอง

“ส้มหวาน...ฉันอยากให้เธอขย่มแบบนี้ อ่า...เร็วอีก อ่าส์...ส้มหวาน”

เสมือนผู้หญิงที่อยู่บนตักแกร่งคือคนที่อยู่ในห้วงมโน มือหนาตรึงเอวบาง กดลงให้กลืนกิน ขยับบั้นท้ายกระทั้นความอวบใหญ่ใส่ไม่ยั้ง

“กรี๊ด....อ๊าย ฮือ....”

น้ำหูน้ำตาไหลพราก กับความใหญ่ยาวที่เคลื่อนไหวอย่างบ้าระห่ำ เดือนรวีห่อปากครางยาวอยากให้ราตรีนี้ยาวนานกว่าที่เคย

บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายชนิดที่บริกรทยอยนำมาเสิร์ฟ แต่กระนั้นทุกสายตาของเพื่อนสาวทั้งสามยังคงจับจ้องมองมาที่ส้มหวานอย่างรอคอยคำตอบ

“สรุปจริงหรือเปล่าที่เขาลือกันว่าแกกับคุณจักรินจะแต่งงานกัน”

กรแก้วเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นทันที เมื่อดูท่าทางแล้วส้มหวานยังคงเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา

“สิ่งที่พวกแกควรสนใจคือบ้านฉันเป็นหนี้หัวโต บริษัทฯ กำลังจะล้มละลายดีกว่าไหม”

“เอ้า...นั่นก็ใช่ แต่แกก็มีทางรอดไหม ถ้าแกแต่งงานกับคุณจักริน มีหรือที่เขาจะไม่ช่วยครอบครัวแก ว่าแต่แกไปคบหากับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพวกฉันไม่รู้เลย”

“ฉันเปล่า...”

ส้มหวานเอ่ยไปตามความจริง มองเพื่อนสาวทั้งสามคนด้วยความเอือมระอา จะตื่นเต้นอะไรนักหนาก็แค่ผู้ชายมักมากที่รวยล้นฟ้าเท่านั้น

ปากอิ่มเม้มแน่นสนิท มือบางกำแน่น หวนนึกถึง ลิ้นแกร่งแสนซุกซนของเขา ที่ชอนไชไปตามร่องหลืบเร้นลับอย่างช่ำชอง

ใบหน้าเนียนแดงปลั่ง เลือดในกายสูบฉีด กลีบเนื้อฉ่ำเยิ้มราวกับถูกละเลงด้วยลิ้นแกร่ง

ไอ้คนทุเรศ...

“ส้มหวานแกเป็นอะไรไปทำไมหน้าแดงแบบนั้น แล้วนั่นที่บ่าแกโดนอะไรมา”

“เปล่า ฉันสบายดี สงสัยยุงกัดมั้ง”

เสมองหัวไหล่ขาวเนียนที่โผล่พ้นชุดเดรสปาดไหล่ตามแบบฉบับที่ชื่นชอบ มันมีร่องรอยแดงช้ำเล็กน้อย แต่ไม่ได้ให้ความสนใจ

“ช่างเถอะดูนี่ดีกว่า...”

เมลินยิ้มกว้างพร้อมกับกางนิตยสารให้ทุกคนบนโต๊ะดู พร้อมกับเลื่อนมันไปทางส้มหวาน

“เอ้า ดูซ่ะ...ว่าคุณจักรินว่าที่สามีของแกน่ะ ฮอตขนาดไหน คนบ้าอะไร หล่อ รวย สุขุม แต่ก็ดูเถื่อน”

ส้มหวานขมวดคิ้วมองภาพถ่ายของจักรินบนหน้านิตยสาร มันคือภาพที่เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่โซฟาเนื้อนุ่ม  สีขาวสะอาดตา เนื้อตัวเปลือยเปล่า...ด้านล่างมีเพียงผ้าขนหนูสีแดงผืนเล็กปกปิดตัวตนเขื่องใหญ่

“ฉันอยากเอาผ้าขนหนูผืนนั้นออก อยากรู้ว่างูใหญ่ไหม จะติดคอหรือเปล่า”

“เบาหน่อยยัยแพตตี้ นี่ว่าที่สามีเพื่อนเรานะคะ แต่ว่า...แกคิดเหมือนฉันเลยอ่ะ คิกคิก”

สามสาวหัวเราะร่าอมยิ้มกับเรื่องสิบแปดบวก

“พอเลยพวกแกน่ะ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วฉันกับ ไอ้ผู้ชายมักมาก ไม่มีทางแต่งงานกันอย่างแน่นอน”

ประสบการณ์ความรักครั้งเก่าที่มีทำให้สร้างกำแพงในหัวใจสูงลิบ โดยหารู้ไม่ว่าเวลานี้ด้านล่างถูกขุดเจาะเป็นโพรง

“ปุยฝ้ายก็คิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นข่าวลือ ไม่น่ามีผู้ชายคนไหนสนใจผู้หญิงที่ครอบครัวกำลังตกอับ แถมรูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้โด่ดเด่นอะไร”

ปุยฝ้าย คือหนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่แย่งแฟนของ ส้มหวานตอนสมัยเรียนมหาลัยฯ

หญิงสาวหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบริกร คล้องแขนของแฟนหนุ่มให้นั่งลงข้างกาย

“ขอโทษนะที่ปุยฝ้ายกับกรมาช้า พอดีพ่อของกรอยากให้ปุยฝ้ายช่วยคิดคอนเทนต์เกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่ที่จะวางขายสิ้นปีน่ะ”

กรกันต์ หรือ กร คืออดีตแฟนเก่าของส้มหวาน ทุกคนคือเพื่อนกลุ่มเดียวกัน แต่ทว่าช่วงที่ไปค่ายจิตอาสาเขาพลาดไปมีอะไรกับปุยฝ้าย ทำให้ความสัมพันธ์ตลอดสามปีต้องจบลง

“ทำไมแกไม่บอกว่าสองคนนี้จะมา”

กรแก้วหน้าเหลอหลา รีบอธิบายไม่อยากให้เพื่อนรักขุ่นมัว

“ส้มหวานแกอย่าโกรธฉันนะ พอดีไอ้กรมันรู้ว่าแกจะมากินข้าวด้วย มันเลยขอตามมา”

กรกันต์มองส้มหวานด้วยความโหยหา ครั้งหนึ่งสายตาคู่นี้เคยทำให้ให้หัวใจของเธออบอวลไปด้วยความสุข แต่ตอนนี้เป็นเพียงแค่อดีต...

“ส้มหวานเรื่องที่เธอจะแต่งงานกับคุณจักรินเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

“มันจะไปจริงได้ยังไงล่ะคะกร ผู้ชายอย่างคุณจักรินเขาไม่สนใจผู้หญิงธรรมดาที่ไร้เสน่ห์หรอกนะคะ เต็มที่ก็เป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราว”

ส้มหวานยิ้มอ่อน ข่มความโกรธที่มีเอาไว้ แต่หากไม่โต้ตอบคงไม่ใช่เธอ

“บางครั้งต้องแยกให้ออกนะ แบบไหนที่เรียกว่าเสน่ห์ แบบไหนที่เรียกว่า สตอ”

“นัง ! ส้มหวาน”

กรกันต์รั้งเรียวแขนของปุยฝ้ายเอาไว้ไม่ให้เธอลุกขึ้นยืน

“ฉันขอตัวก่อนนะ วันนี้มีอะไรอีกหลายอย่างเลยที่ต้องทำ”

เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างเข้าใจสถานการณ์นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปุยฝ้ายคอยหาเรื่องเหน็บแนม ทั้งที่แย่งแฟนอีกฝ่ายได้สำเร็จ คงเพราะเบื้องลึกรู้อยู่เต็มอกว่า หัวใจของกรกันต์มีแต่ส้มหวาน