บทที่ 5 ความจำเป็น

รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดเทียบด้านหน้าคฤหาสน์ หญิงสาวก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังรบกวนจิตใจ รวมถึงเนื้อตัวที่ร้อนผะผ่าว

“กลับมาแล้วหรือคะคุณส้มหวาน”

“ป้านอมคะ คุณพ่อกับคุณแม่อยู่ไหมคะ”

“คุณท่านอยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ”

ป้าแม่บ้านอย่างประนอม มองตามหญิงสาวที่ก้าวเดินฉับๆ ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ คาดเดาว่าคงต้องมีเรื่องให้โต้เถียงเป็นแน่

ส้มหวานก้าวเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น บิดามารดา ที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้น เสมือนรอคอยเธออยู่เช่นเดียวกัน

“คุณพ่อ คุณแม่”

“ส้มหวานหายไปไหนมา”

สงวนกล่าวเสียงเข้ม ขณะที่ภรรยาพยายาม ใช้ฝ่ามือวางบนบ่าให้ใจเย็น

“ทำไมคะ คุณพ่อกลัวว่าส้มหวานจะหายไปทำอะไรในสิ่งที่คุณพ่อกังวลหรือคะ”

“ส้มหวาน คุณพ่อถามลูกควรจะตอบให้ดี”

หญิงสาวถอนหายใจ ปกติไม่ใช่คนก้าวร้าว แต่ขุ่นเคืองกับการถูกบังคับให้แต่งงานสายฟ้าแล่บ กับผู้ชายที่เหม็นขี้หน้า แค่นึกถึงก้อนเนื้อข้างซ้ายดันเต้นระส่ำ...

“ส้มหวานขอโทษค่ะคุณพ่อ คุณแม่”

ยกมือขึ้นไหว้บุพการี ช่วงเช้าที่ล่วงรู้ว่าต้องแต่งงานกับจักริน เกษมทรัพย์ ทำให้เธอโวยวายยกใหญ่

“สรุปวันนี้ลูกไปไหนมา”

“ส้มหวานไปพบคุณจักรินมาค่ะ ไปปฏิเสธการแต่งงาน แต่ตานั่นหน้าด้านมาก พูดจาเหมือนกับว่าครอบครัวเราต้องพึ่งพาบารมีของเขา ขอร้องนะคะ  คุณพ่อคุณแม่ ส้มหวานไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบนั้น”

เอส เอ็ม คือบริษัทที่ออกแบบ ผลิต และจัดจำหน่ายสมาร์ทโฟน ที่อยู่ในความดูแลของ สงวน  แสงกระจ่าง ครั้งหนึ่งธุรกิจเฟื่องฟูสร้างรายได้ ชื่อเสียงให้อย่างมหาศาล มันเคยเป็นเช่นนั้นก่อนที่จะมีคู่แข่งขันทางการตลาดที่พัฒนาก้าวกระโดดจน แบรนด์อันนับหนึ่งถูกปัดตกให้อยู่ในระดับล่าง จนกระทั่งปัจจุบันนี้ที่บริษัทฯ ขาดทุนเกินกว่าที่จะแบกรับ

การให้ลูกสาวเพียงคนเดียวแต่งงานกับจักริน เกษมทรัพย์ นับเป็นทางออกที่ดีที่สุด

“ลูกต้องแต่งงานกับคุณจักริน ไม่อย่างนั้น เราจะไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน”

ปากอิ่มเผยอค้างเสมือนสายฟ้าฟาดลงบนกลางกระหม่อม...

สายธารผู้เป็นมารดาคว้าฝ่ามือของบุตรสาวมากุมเอาไว้ ดวงตารื้นมีหยาดน้ำคลอหน่วง

“เรื่องจริงหรือคะ...คุณพ่อ คุณแม่”

“ใช่ต่อให้เราขายทรัพย์สินทั้งหมดที่มี รวมถึงคฤหาสน์หลังนี้ มันยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ”

คนเป็นพ่อพูดด้วยความสะเทือนใจ น้ำเสียง สั่นเครือ เขาคือหัวหน้าครอบครัว เป็นเสาหลักให้กับทุกคน แต่ในวันนี้ทุกอย่างพังทลายไม่เป็นท่า

“ทำไม...ไม่รีบบอกหนูล่ะคะ”

ส้มหวานหันไปมองกระเป๋าแบรนด์เนมที่เพิ่งใช้เครดิตการ์ดรูดจ่ายไปกว่าครึ่งล้าน ด้วยความรู้สึกผิด

“พ่อคิดว่าจะแก้ไขสถาน์การณ์นี้ได้ เลยไม่บอกให้ลูกรู้ แต่ตอนนี้...ทุกอย่างมันแย่ไปหมด”

“เราเป็นหนี้อยู่เท่าไหร่คะ”

“เกือยร้อยล้าน….พ่อขอโทษนะ”

มันคือจำนวนเงินที่เป็นหนี้ทั้งในระบบ และนอกระบบ ไม่แปลกใจเลย ทำไมในงานประมูลเพชร สายตาหลายคู่เอาแต่จับจ้องครอบครัวของเธอ

หัวสมองอื้ออึ้งเสมือนถูกเหวี่ยงอย่างรุนแรง ปากอิ่มเผยอค้างพยายามตั้งสติ

“แล้ว...คุณจักรินจะให้ค่าสินสอดเราเท่าไหร่คะ”

“คุณจักรินจะชดใช้หนี้ทั้งหมดให้ ถ้าลูกยอมแต่งงานกับเขา”

สีหน้าท่าทางถือดี รวมถึงถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความโอหังของจักริน กระจ่างแจ้งเข้าใจทุกสิ่ง...

“เรื่องการแต่งงาน ฉันว่าเธอกลับไปถามพ่อแม่ก่อน เพราะท่านทั้งสองน่าจะอยากให้เธอใช้นามสกุลของฉันเต็มแก่”

หญิงสาวคว้าฝ่ามือของบุพการีมากุมเอาไว้แน่น จากที่เคยดื้อดึง เวลานี้แปรเปลี่ยนไปเป็นอีกคน

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ส้มหวานจะคุยกับคุณจักรินเอง”

หญิงสาวระบายยิ้มบางๆ ภายในหัวยังคงครุ่นคิดกับเรื่องที่เผชิญ เธอต้องแต่งงานกับจักรินจริงๆ หรือ ชีวิตคู่คงไม่ต่างไปจากการตกนรกทั้งเป็น

การแต่งงานปราศจากความรัก ต้องอดทนมองสามีนอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า แค่คิดความเจ็บปวดก่อตัว ไม่ปรารถนาเห็นเขามีความสุขกับผู้หญิงอื่น

ใบหน้าเนียนส่ายสะบัดไปมา เรียกสติ จะรู้สึกอย่างนั้นไปทำไม เมื่อจักรินคือผู้ชายที่ปรามาสว่าเกลียดชัง

“ลูกพูดจริงหรือส้มหวาน”

 “ค่ะ...ส้มหวานจะให้ในสิ่งที่ผู้ชายมักมากอย่างนั้นอยากได้ เพื่อครอบครัวของเรา ส้มหวานขอตัวก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่”

หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนเดินตรงขึ้นไปยังห้องนอน ที่อยู่บนชั้นสองของคฤหาสน์ มือบางกำแน่นยิ่งคิด ยิ่งเกลียดผู้ชายอย่างเขาเป็นที่สุด

 แต่กระนั้นทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลายียวน กลีบเนื้อปวดร้าวฉ่ำเยิ้ม รวมถึงตอนนี้ที่ปราศจากแพนตี้ มันซึมเปื้อนปลีขาอวบอย่างน่าเวทนา

สิ่งที่ผู้ชายอย่างจักรินต้องการคือ ชัยชนะ และเซ็กซ์ ซึ่งเธอยินยอมที่จะแลกเปลี่ยน เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว รวมถึงอิสระภาพของตัวเองที่จะไม่ต้องถูกลิดรอนในกรงวิวาห์ที่ปราศจากความรัก