บทนำ

พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นคนที่เขารัก แต่สุดท้ายกลับไขว่คว้าได้เพียงความผิดหวัง ทั้งที่ทุ่มเทสุดกำลัง แต่นายแพทย์ภามผู้เป็นสามีกลับมองว่าสิ่งที่เธอเพียรทำเป็นเรื่องน่ารำคาญ

"เย็นนี้ไปดินเนอร์กันนะคะพี่ภาม"

"พี่ไม่ว่าง"

ยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำ สามีเธอก็ตอบกลับมาแล้วว่าเขาไม่ว่าง เป็นอย่างนี้อยู่ร่ำไป อย่าว่าแต่วันคล้ายวันเกิดเธอเลย ขนาดวันเกิดชายหนุ่มที่เธออยากทำอะไรพิเศษให้ นายแพทย์ภามก็พูดแต่ว่าไม่ว่าง ไม่ว่าง แล้วก็ไม่ว่าง ทั้งที่ความจริงเขาน่ะโคตรจะว่าง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากฉลองกับตัวเองคนเดียวเงียบๆ

"ขวัญเช็กตารางงานพี่ภามกับเลขาฯ แล้ว พี่ภามว่างค่ะ ไม่ติดงานที่ไหน ไม่มีประชุม ไม่มีเคส ไม่มีสอนนักศึกษา ไปกับขวัญนะคะ วันนี้วันเกิดขวัญ ขวัญอยากดินเนอร์กับพี่ภาม" แต่ปีนี้คงปล่อยให้เป็นเหมือนอย่างทุกปีไม่ได้

"นี่ขวัญแอบเช็กตารางงานพี่เหรอ" น้ำเสียงนายแพทย์ภามที่เอ่ยถามภรรยาชัดเหลือเกินว่าเขาไม่พอใจ "พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะอยู่ด้วยกันก็อย่าล้ำเส้น"

เส้นที่นายแพทย์ภามขีดไว้คือต่างคนต่างอยู่ เขาปฏิบัติกับเธอเย็นชายิ่งกว่าคนไม่รู้จักกัน ช่วงเวลาเดียวที่ภามจะอ่อนโยนคือตอนที่ชายหนุ่มตักตวงความสุขจากร่างกายเธอ

"ภรรยาอยากรู้ความเป็นไปของสามี สำหรับขวัญเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้เรียกว่าล้ำเส้นเลยนะคะ แต่ถ้าพี่ภามมองว่าเป็นการล้ำเส้น ถ้างั้นขวัญขอโทษแล้วกันค่ะ แต่ยังไงเย็นนี้ไปดินเนอร์กับขวัญนะคะ ขวัญมีของขวัญจะให้พี่ภาม"

"ของขวัญ?"

"ใช่ค่ะ ของขวัญที่พี่ภามต้องการที่สุด" สามปีก่อนฤกษ์แต่งงานคือวันคล้ายวันเกิดเธอ เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุด ซึ่งภามคงรู้สึกตรงข้ามกัน เธอยังจำได้ดีว่าใบหน้าเจ้าบ่าวมึนตึงเพียงใด และตั้งแต่วันนั้นก็นับครั้งได้ที่เห็นภามยิ้ม "แต่งตัวหล่อๆ ไปดินเนอร์กับขวัญนะคะคุณสามี ขวัญสัญญาว่าวันนี้ขวัญจะทำให้เป็นวันที่ดีที่สุดของชีวิตพี่อีกวันนึงเลย"

นายแพทย์ภามมองอาหารตรงหน้าโดยไม่คิดลิ้มรสมัน บอกตามตรงว่าเห็นสายตาหยาดเยิ้มที่ของขวัญมองมาแล้วทำรู้สึกเลี่ยนจนกระเดือกไม่ลง จึงเพียงแค่ดื่มไวน์เท่านั้น

"วันนี้เป็นวันเกิดครบยี่สิบห้าปีของขวัญ พี่ภามอวยพรให้ขวัญหน่อยสิคะ" เธอกะพริบตาปริบๆ ออดอ้อนเขา ทำอย่างที่คิดว่าถ้าทำคงน่ารัก

"ชีวิตขวัญก็ดีอยู่แล้ว พี่จำเป็นต้องอวยพรอะไรอีก" ชีวิตเขาสิ สามปีที่ผ่านมาไม่ต่างจากถูกเมฆดำปกคลุม ต้องทนอยู่กับผู้หญิงที่ไม่ได้อยากได้มาเป็นคู่ชีวิต ซึ่งก็ไม่รู้ว่าต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน

ไม่ได้หวังของขวัญหรือต้องการให้สามีเซอร์ไพรส์ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายถึงขนาดไม่อวยพรกันสักคำ นี่น่ะหรือผู้ชายที่เธอหลงรักมาตลอดหลายปี

"อ้อ! อย่างนั้นเองเหรอคะ" เธอเป็นคน มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ ไม่ได้ไร้ความรู้สึก แม้ถูกภามใจร้ายใส่อยู่บ่อยครั้งแต่ก็ใช่ว่าจะชิน ครั้งนี้ก็เช่นกัน เธอจุกเจ็บไปทั้งใจ ทว่าก็ไม่ได้คิดร้องไห้หรือทำตัวอ่อนแอเรียกร้องให้ผู้ชายตรงหน้าสงสารหรอกนะ เธอไม่ใช่คนแบบนั้น "ถ้าอย่างนั้นเรามาถ่ายรูปกันหน่อยได้ไหมคะ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดินเนอร์กับพี่ภามเชียวนะ ขวัญอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำ"

"พอแล้ว ถ่ายอะไรเยอะแยะ"

สามีเธอยอมถ่าย แต่ก็แค่ไม่กี่รูปเท่านั้น "เยอะที่ไหน ไม่ถึงสิบรูปด้วยซ้ำ"

"วางโทรศัพท์แล้วรีบกิน จะได้รีบกลับบ้าน"

เธอทำตามที่ภามบอก ถึงแม้อยากถ่ายต่ออีกสักนิดก็ตาม แต่พอเห็นสีหน้าคุณสามีก็จำต้องตัดใจ ดีที่ว่ากดชัตเตอร์รัวๆ ด้วยคาดเอาไว้แล้วว่าต้องเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อครู่

"แค่นี้ก็ต้องดุด้วย จะรีบกลับทำไมล่ะคะ บ้านไม่หนีไปไหนหรอกน่า วันนี้เป็นวันเกิดขวัญ ตามใจขวัญสักนิดนะคะ คืนนี้ขวัญอยากท่องราตรีกับพี่ภาม อยากใช้เวลากับพี่ทั้งคืน ให้ขวัญเถอะนะคะ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิด"

แววตาที่ส่งมาอ้อนวอนกัน พลันทำให้หัวใจอ่อนยวบ ตั้งแต่ที่เป็นสามีผู้หญิงตรงหน้ามา นี่เป็นครั้งแรกกระมังที่เจ้าหล่อนร้องขออะไรจากเขา

และพึ่งสังเกตเหมือนกันว่าวันนี้ของขวัญแปลกไป

สำหรับเขาเธอน่ารำคาญเป็นเรื่องปกติ แต่หญิงสาวไม่ใช่คนงี่เง่าจอมงอแง เธอรู้ว่าต้องทำตัวยังไง อยู่แบบไหน นั่นจึงทำให้เขาอดทนอยู่กับเธอมาได้เรื่อยๆ ซึ่งนี่ก็สามปีแล้ว เป็นระยะเวลาที่นานจนแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเราทั้งคู่จะอยู่กันมาได้

"พรุ่งนี้พี่มีประชุม ถึงแค่เที่ยงคืนได้ไหมครับ" แม้จะเป็นการพบกันครึ่งทาง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมให้ของขวัญ

"ถึงเที่ยงคืนก็เกินฝันแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"

พูดครั้งหนึ่งของขวัญก็เข้าใจ อะไรที่เขาบอกว่าไม่ เธอจะพยักหน้าแล้วทำตาม

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนเช่นทุกครั้ง มีบางอย่างแปลกไป แต่เขาก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไร

และเป็นครั้งแรกที่ได้มองรอยยิ้มภรรยาเต็มตา ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่เขาพยายามอยู่ให้ห่างมาตลอดสามปี ทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกัน วันนี้จะทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นรัว

นายแพทย์ภามเบือนสายตาไปทางอื่น ด้วยกลัว.. กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะหวั่นไหว

"นึกยังไงคะยั้นคะยอให้พี่มาดินเนอร์ด้วย" รู้ว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดของขวัญ แต่ทุกปีก็ไม่เห็นเจ้าหล่อนจะอะไรเลยนี่นา แล้วทำไมปีนี้ถึงได้ลากเขามาดินเนอร์ ทั้งที่รู้ว่าฉลองคนเดียวยังดีซะกว่านั่งกินข้าวไปพลาง มองหน้าบูดบึ้งของสามีอย่างเขาไปพลาง

"วันพิเศษ ขวัญก็อยากอยู่กับคนพิเศษ อีกอย่างนอกจากวันนี้จะเป็นวันคล้ายวันเกิดขวัญ ยังเป็นวันแต่งงานครบรอบสามปีของเราด้วย" เธอพยายามยิ้มให้สดใสที่สุดเท่าที่จะแสร้งทำได้ "เที่ยงคืนเมื่อไหร่ ขวัญมีของขวัญจะให้พี่ภามด้วยนะคะ"

"ฟังดูแปลกๆ นะ เจ้าของวันเกิดจะให้ของขวัญกับคนอื่น" เขาล้วงกล่องกำมะหยี่ซึ่งเป็นของขวัญที่ฝากให้เลขานุการเตรียมไว้สำหรับคนตรงหน้าออกมาจากกระเป๋า "พี่ให้ครับ"

"พี่ภามสวมให้ขวัญได้ไหมคะ" เธอเปิดกล่องกำมะหยี่ออกจึงได้เห็นว่าของขวัญที่ภามมอบให้คือสร้อยคอทองคำขาวประดับจี้เพชรเม็ดขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป สร้อยเส้นนี้เหมาะกับเธอ แต่ถ้าให้เดาคงไม่ใช่ภามที่เป็นคนเลือก

อย่างไรซะของขวัญก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา อะไรที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงหรือฝืนใจที่ต้องทำให้กันเกินไป นายแพทย์ภามก็ไม่คิดปฏิเสธ

ขนาดหมูที่จะถูกนำไปเชือดยังต้องขุนก่อน นับประสาอะไรกับของขวัญ

"ชอบไหม" เขาสวมสร้อยคอทองคำขาวบนลำคอระหง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก กลิ่นแชมพูที่ของขวัญใช้มาตลอดสามปีโดยไม่เคยเปลี่ยน เป็นกลิ่นที่เขาดมแล้วสบายใจ

กลิ่นที่คุ้นเคย.. เหมือนกลิ่นผมของผู้หญิงอีกคน คนที่เขารู้จักก่อนเจอของขวัญ

"ชอบสิคะ ชอบมาก ขวัญจะใส่ไม่ถอดเลย สัญญา"

ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วแท้ๆ ว่าวันนี้จะยิ้มให้กว้างที่สุด ทว่ากระบอกตากลับร้อนผ่าวเมื่อปลายนิ้วสัมผัสสร้อยที่สวมอยู่บนลำคอ นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ภามให้ และคงเป็นชิ้นสุดท้ายที่เธอมีโอกาสได้รับจากชายหนุ่ม

เที่ยงคืนเมื่อไหร่ เวทมนตร์ที่นางฟ้าแม่ทูนหัวเคยร่ายไว้จะหายไป

ทุกอย่างจะกลายเป็นเหมือนเดิม ซินเดอเรลล่าที่ได้เต้นรำคู่กับเจ้าชายรูปงาม ต้องกลับไปใช้ชีวิตตามวิถีที่ควร ไม่มีรองเท้าแก้วหนึ่งข้างที่ทิ้งไว้ มีเพียงใบหย่าอันเป็นกุญแจไขสู่ความอิสระให้กับเจ้าชายของเธอ